BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Η χώρα του λιθίου και η χώρα του ηλιθίου...

Σάββατο ξημερώματα. Το ολλανδικό πλοίο MOMENTUM SCAN ανταποκρίνεται στο σήμα κινδύνου του τουρκικού πλοιάριου HASAN REIS που έχει βάλει νερά και βυθίζεται. 30 ναυτικά μίλια δυτικά της Κέρκυρας.

Ανασύρει δεκάδες ανθρώπους από το μόλις 30 μέτρα ξύλινο σκάφος που λίγο αργότερα κόβεται στα δύο και βουλιάζει.

Στις 11.40 το επόμενο πρωί, Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011, το MOMENTUM SCAN φτάνει στο λιμάνι τις Κέρκυρας. Και αποβιβάζει τους ναυαγούς.


Η ελληνική ομάδα διάσωσης αναλαμβάνει δράση.

Ανάμεσα στους διασωθέντες υπάρχουν και τραυματίες που οδηγούνται στο Γενικό Νοσοκομείο Κέρκυρας.

Οι περισσότεροι άντρες. 214 στον αριθμό. Αλλά και 5 γυναίκες και 11 παιδιά:

http://www.ana.gr/anaweb/user/showprel?service=3&maindoc=9489258

Σύνολο λοιπόν 230. Και στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι 2 διακινητές. Τουρκικής υπηκοότητας.


Αρχίζουν οι ανακρίσεις. Εκείνων που είναι σε θέση να απαντήσουν. Ήμασταν, λένε, 263!!!

Και η αφαίρεση 263 - 230 δίνει σύμφωνα με τα μαθηματικά υπόλοιπο 33. Όχι όμως και για τα ΜΜΕ που επιμένουν ακόμη και σήμερα για 22 αγνοούμενους - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων:

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=51152948

Τους ρωτάνε και από πού είναι. Αφγανιστάν...

Τη χώρα που επί δέκα χρόνια ρημάζεται από πόλεμο. Τη χώρα με τους χιλιάδες νεκρούς. Και τις διαρκείς αιματηρές συγκρούσεις. Ανάμεσα στους Ταλιμπάν και στις νατοϊκές δυνάμεις.

Από πρόσφατη δημοσίευση του Ριζοσπάστη το ακόλουθο:

http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=6025992

Κυριακή 9 Γενάρη 2011

ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ

Εντείνεται ο αιματηρός πόλεμος

Ιδιαίτερα δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις για το λαό του Αφγανιστάν, που διανύει τον 10ο χρόνο ιμπεριαλιστικού πολέμου. Οι άμαχοι νεκροί φτάνουν τους 35.000, από την έναρξη του πολέμου, με κανέναν οργανισμό να μην είναι σε θέση να δώσει ασφαλή στοιχεία, πέρα από κατά προσέγγιση εκτιμήσεις. Και ενώ η λαϊκή δυσαρέσκεια ενάντια στα κατοχικά στρατεύματα αυξάνεται καθημερινά και εκφράζεται τόσο με κινητοποιήσεις όσο και με ενίσχυση των «Ταλιμπάν», ως έσχατη λύση, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα εξακολουθούν να πουλάνε το παραμύθι της «αναγκαιότητας του πολέμου», για την ασφάλεια των χωρών που διατηρούν στρατό κατοχής στο Αφγανιστάν.

Το 2011 μπήκε με δηλώσεις περί αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων και παράδοσης του ελέγχου στα αφγανικά στρατεύματα που πρόσκεινται στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ενώ παράλληλα ηχούσαν οι απειλές για κλιμάκωση του πολέμου, που θα αναδείξει τη νέα χρονιά ως την αιματηρότερη του πολέμου. Τα σχέδια εντατικοποίησης των πολεμικών επιχειρήσεων «δικαιολογήθηκαν» στο πλαίσιο της «αποφασιστικής προσπάθειας περιορισμού των δυνάμεων των Ταλιμπάν», έτσι ώστε να είναι εφικτή η δήθεν αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων μέχρι το 2014.

Στόχος ο έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πηγών

Ωστόσο, δεν είναι λίγοι οι αξιωματούχοι των κατοχικών δυνάμεων που προειδοποιούν ότι ο πόλεμος δε θα έχει κερδηθεί μέχρι το 2014, χαρακτηρίζοντας ουτοπικά τα σχέδια περί δήθεν αποχώρησης των ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων. Ετσι επιτρέπουν να παραμένει και μία πόρτα ανοιχτή για παράταση επ' αόριστον της κατοχής, εάν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών κέντρων το επιβάλλουν και μετά το ορόσημο που έθεσε πρώτος ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα.

Σαφές είναι και το ότι ακόμα και αν αποχωρήσουν τελικά κατά πλειοψηφία τα κατοχικά στρατεύματα το 2014, ο έλεγχος της χώρας και της κρατικής μηχανής θα παραμείνει στις κατοχικές δυνάμεις, οι οποίες ήδη έχουν δημιουργήσει τις συνθήκες ενός προτεκτοράτου όπου τα συμφέροντά τους θα είναι πλήρως προστατευμένα. Σε αυτά τα πρότυπα λειτουργεί και σήμερα η κυβέρνηση του εγκάθετου Προέδρου Χαμίντ Καρζάι, ο οποίος, ακόμα και όταν εμφανίζεται να «διαφωνεί» με τις επιλογές της κατοχής, ακολουθεί την ίδια γραμμή πολιτικής, προκειμένου να περιορίζονται οι λαϊκές αντιδράσεις, απέναντι στις απροκάλυπτες σφαγές αμάχων.

Παράλληλα δε με τον πόλεμο στο ίδιο το Αφγανιστάν, συνεχίζεται και οξύνεται ο πόλεμος μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που διεκδικούν τα πακέτα ανοικοδόμησης και την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, που αποδεικνύονται πολλά υποσχόμενες. Πέρα από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, χαρακτηριστική είναι η στροφή προς το Αφγανιστάν της Ρωσίας και της Κίνας.

Κλιμάκωση του πολέμου

Το Αφγανιστάν εξακολουθεί να είναι εδώ και 30 χρόνια περίπου μία βάση ιδιαίτερης γεωστρατηγικής σημασίας στη Νότια Ασία και τη Μέση Ανατολή, την οποία τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα έχουν ξεκαθαρίσει επανειλημμένα ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν ή να την παραδώσουν στο λαό της. Η «νέα στρατηγική», που επικαλούνται τόσο ο Μπ. Ομπάμα όσο και το ΝΑΤΟ, δεν έχει ουσιαστικές διαφορές από τη στρατηγική του Τζορτζ Μπους. Αντίθετα, ενίσχυσε αποφασιστικά τα κατοχικά στρατεύματα και έχει ήδη ανακοινώσει την αποφασιστική κλιμάκωση του πολέμου, αφήνοντας να εννοηθεί ότι ενόψει της επίτευξης του στόχου της «διάλυσης» των «Ταλιμπάν», δε θα υπολογιστούν οι απώλειες.

Ηδη, από το καλοκαίρι τα στρατεύματα κατοχής βάλλουν ασταμάτητα εναντίον περιοχών που θεωρούνται «προπύργια των Ταλιμπάν», με επιδρομές χερσαίες και αεροπορικές, ενώ οι επιχειρήσεις δε σταματούν ούτε τη νύχτα, με τις βραδινές εφόδους να είναι ακόμα στην πρώτη επιλογή του στρατού κατοχής.

Η κλιμάκωση των επιθέσεων έχει σαν αποτέλεσμα όλο και περισσότεροι Αφγανοί, ιδιαίτερα στις περιοχές που πλήττονται περισσότερο, να χαρακτηρίζουν τις κατοχικές δυνάμεις ως τους μεγαλύτερους τρομοκράτες και να καταγγέλλουν ότι δεν υπάρχει η οποιαδήποτε πρόνοια για την προστασία των αμάχων. Αντίθετα, κατά το σύνηθες, εμφανίζονται ως «μαχητές των Ταλιμπάν», για να δικαιολογηθούν οι απώλειες και να καλυφθούν τα χιλιάδες εγκλήματα πολέμου που διαπράττονται επί 10 χρόνια πολέμου.

Συνεργασία «Ταλιμπάν» - κατοχικών δυνάμεων

Πληροφορίες σε ενημερωτικά αντιπολεμικά site αποκαλύπτουν καθημερινά σχεδόν μαρτυρίες ανθρώπων, που καταγγέλλουν άδικες συλλήψεις, βασανισμούς και εξευτελισμούς αμάχων στις περιοχές που αποτελούν το επίκεντρο των μαχών, κατηγορώντας αμάχους ότι συνεργάζονται με τους «Ταλιμπάν», ή δεν αποκαλύπτουν βασικές πληροφορίες. Χαρακτηριστικό είναι ότι πλέον οι Αφγανοί σημειώνουν πως οι κατοχικές δυνάμεις είναι παράγοντας αποσταθεροποίησης και τρομοκρατίας για το λαό της χώρας.

Παράλληλα, πληροφορίες αποδεικνύουν ότι συνεχίζεται η συνεργασία «Ταλιμπάν» και κατοχικών δυνάμεων. Οπλα που «χάνονται», αμυντικός εξοπλισμός που «εξαφανίζεται» και κονδύλια που δαπανώνται για τη χρηματοδότηση των «Ταλιμπάν», προκειμένου να «μην επιτίθενται» στα κατοχικά στρατεύματα, είναι μόνο μερικές από τις μεθόδους «συνεργασίας των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων».

Σε αυτό το πλαίσιο, η εγκάθετη κυβέρνηση για το «θεαθήναι»... διαμαρτύρεται, όσο επιτρέπουν οι όροι της προπαγάνδας, για τους θανάτους αμάχων, ενώ προωθεί συνομιλίες με τους «Ταλιμπάν», με κύριο χαρακτηριστικό την εξαγορά και τις συμφωνίες για συμμετοχή στη διαχείριση του κράτους, υπό κατοχικούς όρους.

Ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις

Δυναμικά στο παιχνίδι μπαίνουν Ρωσία και Κίνα, που υπογράφουν συμφωνίες με την αφγανική κυβέρνηση για την ανοικοδόμηση της χώρας και την εκμετάλλευση των ορυχείων - θυμίζουμε ότι στο Αφγανιστάν ανακαλύφθηκαν τεράστια κοιτάσματα λιθίου, που το καθιστούν ως μία από τις άκρως ενδιαφέρουσες χώρες σε μεταλλευτικό πλούτο - βάζοντας νέους διεκδικητές στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Την ίδια στιγμή, συμφωνούν με τις κατοχικές δυνάμεις για συνεργασία στον πόλεμο, με τη Ρωσία να διαθέτει τον εναέριο χώρο της για τη μεταφορά προμηθειών στα στρατεύματά τους, ενώ συνεργάστηκε με τους Αμερικανούς και σε επιχειρήσεις σε αφγανικό έδαφος, με αφορμή την «καταπολέμηση του ναρκεμπορίου».

Ο πόλεμος αναμένεται να ανοίξει δυναμικά και προς το Πακιστάν, που θεωρείται ως η φυσική συνέχεια του Αφγανιστάν και ...κατηγορείται για υπόθαλψη των «Ταλιμπάν». Οι αμερικανικές κατοχικές δυνάμεις τον περασμένο χρόνο πραγματοποίησαν περισσότερες από 1.100 επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ενώ εξακολουθούν και οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον «Ταλιμπάν» εκ μέρους του κυβερνητικού στρατού.

Ωστόσο, ο αφγανικός λαός πρέπει να αποδεσμευτεί από τα ψευτοδιλήμματα «Ταλιμπάν ή κατοχή» και να διεκδικήσει τα πραγματικά του συμφέροντα, ενώ στο πλευρό του πρέπει να σταθούν αλληλέγγυοι και οι λαοί όλου του κόσμου, προτάσσοντας επίσης το ζήτημα της επιστροφής όλων των κατοχικών στρατευμάτων που συμμετέχουν στην ιμπεριαλιστική επέμβαση. Μεταξύ αυτών και των ελληνικών, που με τη σφραγίδα της αστικής τάξης της χώρας, κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, βρίσκονται στο Αφγανιστάν, κάνοντας την Ελλάδα συνένοχη στη σφαγή του λαού.

Αλεξάνδρα ΦΩΤΑΚΗ

Και ερωτώ:

Από πότε οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν την πατρίδα τους γιατί εκεί γίνεται πόλεμος και τρέχουν να σωθούν λέγονται μετανάστες ή και λαθρομετανάστες και όχι πρόσφυγες;

Ερώτημα ρητορικό και μόνο.

Και για να καταλάβουν οι κύριοι και οι κυρίες δημοσιογράφοι ότι μπορεί εκείνοι να ξεχνούν πως το Αφγανιστάν είναι η χώρα του λιθίου αλλά ας μη θεωρούν πως εδώ είναι η χώρα του ηλιθίου.

Και πως υπάρχουν έλληνες που βλέπουν. Όλα τα παιχνίδια στην πλάτη του λαού μας. Και στις πλάτες πολλών ακόμη λαών της γης.

Κι όταν βλέπουμε ανθρώπους από τους λαούς αυτούς να φτάνουν κατατρεγμένοι στην πατρίδα μας το μόνο που θεωρούμε εύλογο είναι να καταδικάσουμε τις πολιτικές εκείνες που τους ξερριζώνουν από τις πατρίδες τους. Και ντιπ παλαβό να στραφούμε εναντίον των θυμάτων.

Έως και απάνθρωπο και αναίσχυντο. Από τη στιγμή που ξέρουμε - οφείλουμε να ξέρουμε - πως εκεί κάτω, στην πατρίδα τους, στο Αφγανιστάν, βρίσκεται και ελληνική δύναμη. Που από τις δικές μας τσέπες πληρώνεται.

Αμ δε συμμετέχουμε στο να γίνεται το Αφγανιστάν κόλαση εδώ και δέκα χρόνια, αμ δε διαμαρτυρόμαστε που φτάνουν εδώ πρόσφυγες τα γυναικόπεδα του Αφγανιστάν.

Δεν είναι όμως ούτε παλαβός ούτε και ηλίθιος ο λαός μας. Για παλαβό και ηλίθιο τον περνάνε τα ΜΜΕ που επιμένουν να τον παραπληροφορούν. Να αγνοούνται 33 και να του λένε για 22 αγνοούμενους. Να πρόκειται για πρόσφυγες και να τους βαφτίζουν λαθρομετανάστες.

Και βεβαίως να ποιούν τη νήσσα για τους λόγους που έφτασαν αυτοί οι άνθρωποι με έναν σκυλοπνίχτη έξω από την Κέρκυρα.

Σας λέω. Το Αφγανιστάν μπορεί να είναι η χώρα του λιθίου αλλά εδώ δεν είναι η χώρα ενός λαού ηλιθίου. Γκαίκε;;;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.