BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Το Ναυτικό και η Χούντα


Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία





Ενα «Βέλος» στην αδιαφορία

Ενα πολεμικό σκάφος-σύμβολο της σύγχρονης ιστορίας μας, αναπαύεται παροπλισμένο στη μαρίνα του Φλοίσβου. Πρόκειται για το αντιτορπιλικό «Βέλος», το πλήρωμα του οποίου στις 23 Μαΐου 1973, με επικεφαλής τον κυβερνήτη του Νίκο Παπά, στασίασε κατά της χούντας και κατέφυγε στην Ιταλία. Ηταν μια κορυφαία αντιστασιακή ενέργεια, μέσα από τα σπλάχνα των Ενόπλων Δυνάμεων.

Τα γεγονότα που επακολούθησαν είναι γνωστά. Το πλήρωμα, στην πλειονότητά του, διάλεξε τον δρόμο της αυτοεξορίας, αλλά η χούντα κατάλαβε ότι οι μέρες της, ή έστω οι μήνες της, ήταν πια μετρημένες.


Ο Νίκος Παπάς και τα μέλη του πληρώματος του «Βέλους», τότε στην Ιταλία,
στη συνέντευξη Τύπου που είχαν δώσει μετά το Κίνημα

Εκείνο που προκαλεί δυσμενή εντύπωση είναι το γεγονός ότι, ώς τώρα, αυτή η κορυφαία αντιστασιακή πράξη δεν γνώρισε την επίσημη καταξίωση από όλον τον πολιτικό κόσμο. Οταν γίνονται τελετές μνήμης, ελάχιστοι πολιτικοί προσέρχονται. Πριν από 2 χρόνια, στην 30ή επέτειο της εξέγερσης του «Βέλους», που γιορτάστηκε στη Μυτιλήνη, είχαν παραστεί οι τότε υπουργοί Εθνικής Αμυνας Γιάννος Παπαντωνίου και Αιγαίου Νίκος Σηφουνάκης (το «Ε»-Ιστορικά είχε κάνει μεγάλο αφιέρωμα).

Αλλά, ούτε η Βουλή ούτε οι εκπρόσωποι των κομμάτων έχουν ώς τώρα επίσημα και πανηγυρικά αναγνωρίσει τη συμβολή του πληρώματος του «Βέλους» στον αντιδικτατορικό αγώνα.

Ο λόγος είναι προφανής. Η κίνηση του «Βέλους» δεν είχε καμία κομματική ή στενά πολιτική στήριξη. Ηταν μια αυθόρμητη, όσο και ηρωική απόφαση, με ένα και μοναδικό αίτημα: να καταρρεύσει η δικτατορία και να αποκατασταθεί η δημοκρατία. Στα μέλη του πληρώματος του αντιτορπιλικού υπήρχαν και δεξιοί και αριστεροί και κεντρώοι. Αλλά χωρίς καμία σύνδεση με τους πολιτικούς σχηματισμούς που δρούσαν τότε μυστικά.

Ετσι, κάθε χρόνο, οι επιζώντες από εκείνο το αντιδικτατορικό εγχείρημα γιορτάζουν, με επικεφαλής τον κυβερνήτη τους ναύαρχο ε.α. Νίκο Παπά, σχεδόν μεταξύ τους. Οχι ότι τους κόφτει και πολύ, αλλά, να, περίμεναν μια καθολική αναγνώριση της πράξης τους από όλο τον πολιτικό κόσμο.

Την ερχόμενη Δευτέρα, 23 Μαΐου, θα βρεθούν πάλι όλοι μαζί πάνω στο «Βέλος». Στο πρόγραμμα της εκδήλωσης δεν βλέπουμε κανέναν εκπρόσωπο της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ, του ΣΥΝ ή του προεδρείου της Βουλής. Ούτε καν τον υπουργό Εθνικής Αμυνας ή έναν υφυπουργό.

Γιατί τόση αδιαφορία;


________________


ΣΧΟΛΙΟ


Δεν ξέρουμε ποιοι και γιατί αδιαφορούν όπως σημειώνει ο συντάκτης της Ελευθεροτυπίας. Εμείς πάντως ως άνθρωποι της θάλασσας, νιώθουμε περήφανοι για τη στάση του ναυτικού. Και τους εκφράζουμε δημόσια το ευχαριστώ μας. Ευχόμαστε σύντομα και η πατρίδα να αποκαταστήσει την αδικία και να αναγνωρίσει το ρόλο τους. Αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο δεν αρκεί να καταδικάζουμε το λάθος, πρέπει (και έχει μεγαλύτερη σημασία) να επαινούμε και να προβάλλουμε το σωστό.


Είναι όμως παρήγορο που υπάρχουν άνθρωποι έστω οι οποίοι δεν ξεχνούν το Βέλος. Απόδειξη το άρθρο της Ελευθεροτυπίας αλλά και αρκετά άλλα κείμενα που εντοπίσαμε στο ίντερνετ. Όπως το παρακάτω από την εφημερίδα ΠΟΝΤΙΚΙ:
_______________


Το χρονικό της «ανταρσίας» του Αντιτορπιλικού «Βέλος»


Η«ανταρσία» του Α/Τ «Βέλος» αποτελεί τμήμα και μάλιστα το δυναμικό μέρος του αποκαλούμενου «Κινήματος του Ναυτικού, Μάης 1973». Αυτή η «ανταρσία» του πληρώματος υπό τον κυβερνήτη αντιπλοίαρχο Ν. Παππά κατέρριψε από τις ανακοινώσεις του απριλιανού καθεστώτος την έκφραση «οπερετικό». Έτσι είχαν αποκαλέσει το σχεδιαζόμενο κίνημα τις πρώτες ώρες των συλλήψεων των στελεχών που θα απέπλεαν στις 23 Μαΐου με το μεγαλύτερο μέρος του στόλου ενάντια στη δικτατορία.

Το εγχείρημα του Παππά και όσων τον ακολούθησαν (όλοι άγαμοι, χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις, νεαρής ηλικίας και μόνιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί) είχε τα εξής αποτελέσματα:

• να ακουστούν οι συλλήψεις και οι βασανισμοί των συναδέλφων τους,

• να καταδειχτεί πως τη δικτατορία δεν τη στήριζαν όλοι στις Ένοπλες Δυνάμεις,

• να προβληματιστούν όλοι για την ενότητα του ΝΑΤΟ,

• να συντηρηθούν το αντιδικτατορικό κλίμα και οι ελπίδες του ελληνικού λαού.

Διαφαίνεται πως ο στόχος να εμφανιστούν ως ενδιαφερόμενοι για την ενότητα του ΝΑΤΟ απασχόλησε την ομάδα, όπως και η απόφασή τους να δρουν ως ομάδα ιδεολογικά συμπαγής. Eτσι εξηγείται και η υπογραφή από όλους Πρωτοκόλλου Τιμής, με το οποίο διακηρύσσουν πως μένουν μεν πιστοί στη Βασιλευομένη Δημοκρατία, αλλά θα σεβαστούν «...πάσαν τυχόν μεταβολήν, την οποία θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός, ως κυρίαρχος κριτής των τυχών της χώρας....».


Η αρχή της «ανταρσίας»

Το χρονικό του Α/Τ «Βέλος» τις ημέρες εκείνες είναι το εξής:


Στις 18 Μαΐου 1973 αποπλέει από τον ναύσταθμο Σαλαμίνας για την εξαμηνιαία άσκηση του ΝΑΤΟ «Deterrent Force» υπό τούρκο διοικητή. Δύο ημέρες νωρίτερα ο ύπαρχος του πλοίου, Δημητριάδης, είχε μετατεθεί παραδίδοντας καθήκοντα στον Ε. Ξενάκη (και οι δύο μυημένοι από τον Παππά, ενώ ο Δημητριάδης περιλαμβάνεται στους συλληφθέντες).

Στις 21 καταπλέει με τα υπόλοιπα πλοία της άσκησης στο Ηράκλειο. Εκεί μεσολαβούν τηλεφωνήματα στον Παππά από την Αθήνα, από τους συναδέλφους του της οργάνωσης, αλλά και από τους Π. Κούβαρη και Νικολόπουλο, αξιωματικούς του καθεστώτος που διερευνούν – ιδιαίτερα ο δεύτερος – τις προθέσεις του. Επισημαίνεται πως, κατά τον γράφοντα, η οργάνωση για κίνημα στο Πολεμικό Ναυτικό ήταν γνωστή στις υπηρεσίες ασφάλειας της χούντας μερικούς μήνες νωρίτερα.

Eχει διαπιστωθεί χωρίς αμφισβήτηση πως τριπλάσιος και πλέον αριθμός των συλληφθέντων γνώριζε για τη σχεδίαση κινήματος. Μάλιστα από στελέχη του Ναυτικού που είχαν σχέση με αξιωματικούς του στρατού που υπηρετούσαν στην ΚΥΠ είχε ειδοποιηθεί συνάδελφός τους της οργάνωσης από πολύ νωρίς. Την επομένη τα πλοία ξεκινούν για την άσκηση και το ίδιο βράδυ αργά, εν πλω, ο Παππάς πληροφορείται από τον Χρήστο Λυμπέρη, τον κυβερνήτη του Α/Τ «Πάνθηρ», τα της ματαίωσης του εγχειρήματος. Στις 23 και 24 Μαΐου στο «Βέλος» μαθαίνουν για τις συλλήψεις.

Την ίδια ημέρα ο Παππάς, έχοντας καταλήξει σε απόφασή του να στραφεί κατά της χούντας χρησιμοποιώντας το πλοίο του, την ανακοινώνει στο πλήρωμά του. Οι άντρες αυτοί πανηγυρίζουν, ελάχιστοι σιωπούν! Αποχωρούν της άσκησης, καταπλέουν στο ιταλικό λιμάνι Φιουμιτσίνο και τριάντα ένας ζητούν πολιτικό άσυλο. Η Ιταλία ξεσηκώνεται, ο κόσμος ολόκληρος το μαθαίνει σε ελάχιστο χρόνο.

Τις λεπτομέρειες της όλης κίνησης περιλαμβάνει ο πλωτάρχης Κ. Λεονάρδος σε μάλλον ήπιο πόρισμα προανάκρισης που διενεργεί εν πλω μετά το Φιουμιτσίνο. Ο αρχιπλοίαρχος Δ. Αρβανίτης, που υπηρετούσε στο ΝΑΤΟ, σε αναφορά του περιγράφει τις εκδηλώσεις του πληρώματος και τι διημείφθη με τον Παππά στην προσπάθειά του να τον μεταπείσει. Ο Αρβανίτης (όπως και ο Λεονάρδος) δεν κρύβουν τη διαπίστωση για τον δεσμό που υπάρχει μεταξύ του Παππά και του πληρώματος. « (...) όταν ο Κυβερνήτης απεβιβάζετο, μεγάλος αριθμός του πληρώματος εδάκρυσεν...».

Στο ημερολόγιο του πλοίου συναντάμε την εγγραφή: «17.30 επιβίβασις και παραλαβή καθηκόντων των κάτωθι: Κυβερνήτης αντ/πχος Χαρλαύτης - Ύπαρχος αντ/πχος Τραγέας και Αος Μηχανικός αντ/πχος Γκαμαλέτσος...». Η τελευταία κρίσιμη εγγραφή αναφέρει: «16.25 Αποχώρησις Κυβερνήτου, 6 αξιωματικών, 23 υπαξιωματικών και 1 ναύτου προτάκτου...». Αυτό σημαίνει πως οι δύο κυβερνήτες δεν συναντήθηκαν ούτε στην κλίμακα. Η αποχώρηση του Παππά με την ομάδα του, η παραλαβή του Χαρλαύτη και ο απόπλους διαφέρουν μεταξύ τους λίγα λεπτά.

Καταγράφεται επίσης πως ο πλοίαρχος Π. Βόσσος «(...) κυβερνήτης την 27.5.73 επέβη μετατεθείς εξ ΑΝ…». Συμπεραίνεται έτσι πως ο Χαρλαύτης έμεινε ως κυβερνήτης μόνον μία ημέρα μέχρι να φτάσει ο Βόσσος, που γνώριζε το «Βέλος», όπου είχε υπηρετήσει ως κυβερνήτης και παλιότερα.

Αποπλέει του Φιουμιτσίνο σε λίγο και συμμετέχει στην άσκηση «Driving Force». Η συμμετοχή σε άσκηση, ενώ έχει σηκωθεί παγκόσμιος σάλος, δεν είναι παρά προσπάθεια της χούντας να δείξει πως ελέγχει την κατάσταση και η συνοχή του ΝΑΤΟ διατηρείται.


Παγκόσμιο ενδιαφέρον


Τις επόμενες ημέρες τα μέσα ενημέρωσης παγκόσμια έστρεψαν την προσοχή όλων στην Ελλάδα. Οι συνεντεύξεις του Παππά και της ομάδας που τον ακολούθησε αποκάλυψαν τα συμβαίνοντα στη χώρα μας. Η ιταλική κυβέρνηση, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις και υπό την πίεση της κοινής γνώμης, είχε αποδεχθεί το αίτημά τους για πολιτικό άσυλο. Από εκεί άρχισε ένα οδοιπορικό που κράτησε μέχρι τον Ιούλιο του επόμενου χρόνου, όταν η εισβολή των τούρκων στην Κύπρο έφερε τους «στασιαστές» εθελοντικά πίσω στην Ελλάδα και στην ενεργό υπηρεσία στο Ναυτικό.

Η ομάδα αυτή, με τον Παππά επικεφαλής, τους έξι νεαρούς σημαιοφόρους, τους είκοσι τρεις μόνιμους υπαξιωματικούς και τον πρότακτο ναύτη, κράτησε τη συνοχή της. Ο Παππάς, βοηθούμενος από τους σημαιοφόρους, συντόνιζε τις προσπάθειες για επιβίωση όλων και για εύρεση εργασίας στη συνέχεια.

Η κύρια όμως προσπάθεια όλο αυτό το διάστημα ήταν οι ενέργειες κατά του απριλιανού καθεστώτος. Πλήθος δηλώσεων, συνεντεύξεων, επιστολών και τηλεγραφημάτων εμφανίζονταν στις εφημερίδες και ακούγονταν από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Έγιναν επαφές με έλληνες και ξένους, που με τον τρόπο τους μάχονταν τη δικτατορία. Από τις πρώτες δηλώσεις στο εξωτερικό είναι ένα κείμενο για ευαισθητοποίηση των κύκλων του ΝΑΤΟ, που παράλληλα αποκλείει της κομμουνιστικής ιδεολογίας τα μέλη της ομάδας.

Ένας από την ομάδα αυτή, ο αντιναύαρχος, σήμερα ε.α., Κ. Γκορτζής ερμηνεύει εύστοχα το περιεχόμενο της δήλωσης ως «(...) δείγμα της πολιτικής οξυδέρκειας τόσο του Παππά όσο και των νεαρών συντρόφων του, που – σωστά – εκτίμησαν ότι τόσο το Κίνημα του Ναυτικού όσο και η κίνηση του “Βέλος” θα έπρεπε να δείξουν προς τα έξω κυρίως – προς τους στηρίζοντες τη χούντα – ότι δεν ήταν κόντρα στα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα, ότι οι αντιτιθέμενοι στη χούντα δεν αποτελούσαν κίνδυνο στα συμφέροντά τους. Παράλληλα, έτσι αποδυνάμωσαν κάθε επιχείρημα της χούντας για βασιλοκομμουνιστική ή άλλου είδους συνωμοσία των ολίγων και ανέδειξαν ως αντίθετο σ’ αυτή το σύνολο των Ε.Δ. (...)».

Το Α/Τ «Βέλος» θα τελειώσει τα γυμνάσια και θα γυρίσει στη Σαλαμίνα, όπου θα γίνουν και οι τελευταίες μεταβολές στο επιτελείο του. Ο Βόσσος θα μείνει κυβερνήτης στο πλοίο για έναν μήνα, ήτοι μέχρι 26 Ιουνίου που θα παραλάβει ο Ρομποτής (ο λογοτέχνης με το ψευδώνυμο Τάσος Κόρφης, μετέπειτα αρχηγός στόλου), ενώ ο Λεονάρδος θα επιστρέψει την ίδια μέρα για το Επιτελείο Στόλου. Ο Ξενάκης επίσης θα παραδώσει καθήκοντα υπάρχου στον Πάτζαρη και θα τοποθετηθεί σε υποβαθμισμένη θέση.

Το ίδιο καλοκαίρι στο Σαιντ Ραφαέλ επιφέρουν νέα ψυχρολουσία στο καθεστώς των Αθηνών όταν οργανώνουν επιχείρηση κατάληψης των εκπαιδευτικών πολεμικών που μετέφεραν τους ναυτικούς δοκίμους σε ευρωπαϊκά λιμάνια όπως κάθε τέτοια εποχή. Καίτοι η επιχείρηση δεν ολοκληρώθηκε, ο σάλος που ξεσηκώθηκε έδωσε νέα πνοή στους καταπιεζόμενους έλληνες και αποτρέλανε τους χουντικούς.

Καριέρα... τέλος


Τον Παππά και τους υπόλοιπους απασχολεί στο εξωτερικό ο βιοπορισμός, στον οποίο αναφέρεται ο Παππάς σε ενημερωτική επιστολή που απευθύνει στον Καραμανλή. Η επιστολή συντάχθηκε στις 5 Ιουνίου 1974 και, εκτός των άλλων, εκφράζεται έντονα για τον ρόλο του Ν. Βενιζέλου, καίτοι ο τελευταίος ήταν από εκείνους που συνέδραμαν από την πρώτη στιγμή την ομάδα.

Παρ’ ότι οι κατηγορίες στρέφονται κατά Βενιζέλου, φαίνεται (και το επιβεβαιώνουν οι ίδιοι έκτοτε) πως τα στελέχη της εταιρείας του εκμεταλλεύτηκαν τους άνδρες του Α/Τ «Βέλος» εν αγνοία του εφοπλιστή. Oλοι οι υπαξιωματικοί και αξιωματικοί που «στασίασαν» και σκόρπισαν στην Ευρώπη δυσκολεύτηκαν στο θέμα της εργασίας, ενώ παράλληλα έτρεχαν στις εκδηλώσεις κατά του καθεστώτος των Αθηνών.

Στο ίδιο γράμμα προς τον Καραμανλή ο Παππάς αποκαλύπτει και την επιχείρηση μεταφοράς μιας τορπιλακάτου στη Λιβύη από τη Μάλτα. Eπλευσαν στη Λιβύη στις 18 Οκτωβρίου 1973 με κυβερνήτη τον Ν. Παππά, επιβάτη τον Κ. Μπαντουβά και πλήρωμα τους Ν. Ζησιμόπουλο, Γ. Γούτσο, Γ. Κιμιγκέλη και Δ. Ρουσσόπουλο, όλοι πλην Μπαντουβά μέλη της ομάδας του «Βέλους».

Ο Παππάς στέλνει λίγες ημέρες μετά την «ανταρσία» επιστολή και προς τον τότε βασιλιά στη Ρώμη. Το ύφος (ανεξάρτητα από τα περί πειθαρχίας και σεβασμού που αναφέρει) είναι έντονο και επιθετικό. Για την εποχή, εκφράσεις προς τον βασιλιά όπως «έχει υποχρέωση» και πιο κάτω «τούτο αποτελεί αξίωση» ήταν αδιανόητες και μάλιστα όταν προέρχονταν από αξιωματικό, έστω αν αποστολέας και παραλήπτης ήταν χωρίς αρμοδιότητες.

Αυτό το κείμενο δεν είναι γραμμένο από «βασιλόφρονα». Μόνον υπό τέτοιες συνθήκες θα έγραφε ένα στέλεχος των Ε.Δ., έστω και ε.α., προς τον βασιλιά (αυτόν εν υπνώσει) με τέτοιον τρόπο. Ο Παππάς δεν ήταν περισσότερο βασιλόφρων από μεγάλο αριθμό αξιωματικών του Ναυτικού, που μάλλον αδιαφορούσαν για τον θεσμό, αλλά υπάκουαν στη «βασιλευομένη δημοκρατία». Στο γράμμα πιέζει να εμφανιστεί ο Κωνσταντίνος και να πάρει θέση. Ο τελευταίος ούτε απάντηση έστειλε ούτε ενδιαφέρθηκε για τα στελέχη ενός πολεμικού πλοίου, που στράφηκαν κατά της χούντας και μάλιστα εγκαταλείποντας τις καριέρες τους από τέτοια ηλικία.

Ο Παππάς ήταν από τα στελέχη της οργάνωσης στο Ναυτικό που συμμετείχαν σε όλες τις διαδικασίες για το στήσιμο του μηχανισμού και τη σχεδίαση του Κινήματος. Ο άνθρωπος αυτός δεν σταματούσε μπροστά σε τίποτε.

Είχε μυήσει ή ενημερώσει πλήθος αξιωματικούς καθώς και τον τριτοετή σημαιοφόρο του, τον Ζησιμόπουλο. Ο άτυχος αυτός νέος είναι εκείνος που λίγο αργότερα, υπηρετώντας ως δεύτερος μηχανικός σε άλλο αντιτορπιλικό, θα ορμήσει (όπως και άλλοι) σε υπέρθερμο, από έκρηξη καζανιού, διαμέρισμα για να σώσει τους εγκλωβισμένους. Ο ίδιος θα εκπνεύσει σε λίγο συγκλονίζοντας το Ναυτικό.

Το φαινόμενο Παππά δεν απαντάται συχνά στις Ε.Δ., ώστε να λεχθεί πως είναι συνήθης τύπος στελέχους. Είναι μοναδικός και ειδικά την επταετία 1967-1974 έρχονται στην επιφάνεια όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που τον ξεχωρίζουν. Αργότερα, ως Α/ΓΕΝ, το μόνο που μένει από την ισοπεδωτική υπηρεσία στη θέση αυτή είναι η αντοχή του σε πιέσεις των αντιστασιακών και «αντιστασιακών».

Τα στελέχη του «Βέλους» σπεύδουν στην Ελλάδα με την εισβολή των τούρκων στην Κύπρο πρόθυμοι να πολεμήσουν κατά του εισβολέα. Αποκαθίστανται και οι περισσότεροι σταδιοδρομούν στο Πολεμικό Ναυτικό. Όλες οι διώξεις κατά των «στασιαστών» του «Βέλους» και των «κινηματιών» εκτελούνται με υπογραφή Αραπάκη. Ο ίδιος, ακριβώς ένα μήνα μετά στη μεταπολίτευση, θα τους στέλνει το επισκεπτήριό του ως αρχηγός του ΓΕΝ, όπου θα σημειώνει: «Θερμά συγχαρητήρια διά την δικαίαν επαναφοράν και προαγωγήν σας»!

Το Αντιτορπιλικό «Βέλος» συντηρείται από το Ναυτικό ως Μνημείο Αντιδικτατορικής Αντίστασης των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και κάθε χρόνο, την επέτειο του Κινήματος του Ναυτικού, γιορτάζεται σ’ αυτό εκδήλωση για τις αντιδικτατορικές ενέργειες των στρατιωτικών κατά την επταετία 1967-1974.



――――――――

Το κείμενο αυτό γράφτηκε από τον αρχιπλοίαρχο Π.Ν. ε.α. και δρα Πολιτικής Επιστήμης Αντώνη Κακαρά με στοιχεία και εκλαϊκευμένα αποσπάσματα διδακτορικής διατριβής και του βιβλίου «Οι Eλληνες Στρατιωτικοί», εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2006.

Oι διώξεις


Πίσω στην Ελλάδα έχει αρχίσει η ποινική δίωξη και παραπέμπονται όλοι οι «στασιαστές» για λιποταξία «...ισχύοντος του ΜΔ/48 ψηφίσματος...», που δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ αφού μεσολάβησε η μεταπολίτευση.



Εν τω μεταξύ οι υπηρεσίες του καθεστώτος (δηλαδή ο Αραπάκης) κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να δυσκολέψουν τη ζωή των αυτοεξόριστων. Τους στερούν τα δικαιώματα αποδημίας, με ό,τι σημαίνει αυτό. Τους αφαιρούν την ιθαγένεια, ενώ απαγορεύουν την είσοδο σε ναυτικές εγκαταστάσεις ως να επρόκειτο να γυρίσουν στην Ελλάδα διαρκούσης της δικτατορίας.

Πρόσθετη πράξη (που από οποιονδήποτε φορέα και αν γινόταν θα χαρακτηριζόταν μικροπρεπής, αλλά δείχνει και εκδικητική διάθεση) υλοποιείται με έγγραφο που αναφέρει πως, εφ’ όσον ο Παππάς είναι λιποτάκτης, δεν δικαιούται να παίρνει αντίγραφο φύλλου μητρώου.

Ο Σκεμπέας (ο ανακριτής του Κινήματος) προτείνει στο πόρισμά του να γίνει τακτική ανάκριση μεταξύ των άλλων και κατά Παππά, Ζησιμόπουλου, Γκορτζή, Ματαράγκα, Προκοπάκη, Στράτου, Χατζηπέρρου και Καλλίνου. Ο Ραφαηλάκης στην παραπεμπτική του διαταγή για το Κίνημα, και στο σκεπτικό για τους απόντες του «Βέλους», υιοθετεί την πρόταση του Σκεμπέα.

Η ποινική δίωξη δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αλλά η πειθαρχική, που είχε αρχίσει παράλληλα, τελείωσε γρήγορα. Οι αξιωματικοί παραπέμπονται σε Πρωτοβάθμιο Ανακριτικό με το ερώτημα της απόταξης. Η πρόταση του Συμβουλίου είναι υπέρ της απόταξης, με το πάγιο αιτιολογικό «(...) διά βαρέα παραπτώματα περί την υπηρεσίαν και πειθαρχίαν και ενεργείας εθνικώς αναξιοπρεπείς, ως και τοιαύτας θιγούσας την Στρατιωτικήν τιμήν και διά λιποταξίαν εις το εξωτερικόν». Η απόταξη υλοποιείται άμεσα.

Οι υπαξιωματικοί παραπέμπονται επίσης σε πειθαρχικό συμβούλιο και αποτάσσονται με το αιτιολογικό που ίσχυσε για τους αξιωματικούς.

(Ποντίκι, 24.7.2007)

5 σχόλια:

  1. Κατά το "επίσημο Ελληνικό κράτος" δεν υπήρξαν εκείνοι που υπηρέτησαν, πολέμησαν, σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν στην Κύπρο.
    Δεν υπήρξαν!
    Άρα, τι περισσότερο θα μπορούσε κάποιος να περιμένει για τους ανθρώπους του Βέλος;
    Την στιγμή μάλιστα που δεν είχαν κάποια "πολιτική καθοδήγηση".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συγχαρητηρια για το μπλογκ Καπετανισσες.
    Μπραβο που αναφερεστε στο θεμα.

    Μια επισημανση μονο: ενας απο τους αξιωματικους του ΒΕΛΟΣ που εζησε "πρωτο χερι" τα γεγονοτα, εχει δικο του μπλογκ και περιγραφει τα πραγματα οπως τα εζησε.

    Θα βρητε το μπλογκ του εδω.
    Καλα ταξιδια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευχαριστούμε για τα συγχαρητήρια αλλά κυρίως ευχαριστούμε για τη διεύθυνση που μας έδωσες dralion. Να είσαι καλά.

    Όσο για τη δική μας ενασχόληση με το θέμα, δε θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς. Φυσικώ τω λόγω θελήσαμε να αναδείξουμε το διαφορετικό ήθος και φρόνημα των ανθρώπων της θάλασσας. Να φωτίσουμε αυτή την άγνωστη πτυχή που τα στοιχεία αποδεικνύουν ως ιδιαιτέρως σημαντική στην κατάρρευση της δικτατορίας.

    Κι ακόμη... Οι καπετάνισσες έχουμε προϊστορία με το θέμα του Πολυτεχνείου. Δε θέλουμε να ευλογήσουμε τα γένια μας... αλλά μερικά πράγματα πρέπει να γράφονται... Εμείς σπουδάσαμε στη σχολή λίγα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση. Συγκεκριμένα από το 1978 έως το 1980. Όπως γνωρίζουν οι έχοντες σχέση με τις σχολές Ε.Ν. τη διοίκηση της σχολής την είχε το λιμενικό και το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και όχι οι καθηγητές μας και το υπουργείο Παιδείας, όπως με όλες τις άλλες σχολές συμβαίνει.

    Γενιά γαλουχημένη με τα νάματα του Πολυτεχνείου, όταν ήρθε η 17 Νοέμβρη, ετοιμαστήκαμε για ομαδική κατάθεση στεφάνου. Χωρίς τον ξενοδόχο όμως... Και ο "ξενοδόχος" δεν ήταν άλλος από το διοικητή του ΚΕΣΕΝ και διοικητή επομένως και της δικής μας σχολής που εκεί στεγαζόταν τότε.

    Δυστυχώς ανάμεσά μας είχαμε και ένα "καρφί"... Θλιβερό να το λέμε, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Και πήγε στο διοικητή και κάρφωσε τι ετοιμάζαμε. Αμέσως ένας λιμενόμπατσος ήρθε και με φώναξε να παρουσιαστώ στο γραφείο. Κοριτσάκι ήμουν... καταλαβαίνετε ότι πήγε η ψυχή μου στην Κούλουρη.

    Παρουσιάστηκα λοιπόν στον κ. Αλεξόπουλο με όλο το τυπικό. Γιατί δεν είχαμε μόνο το λιμενικό να μας διοικεί, είχαμε και εσωτερικό κανονισμό αντίστοιχο των στρατιωτικών σχολών.

    Κλαρίνο εγώ, απλωτός εκείνος στο γραφείο του να με κοιτά με τα ασπράδια - που έλεγε και η γιαγιά μου. Και άρχισε τις συστάσεις... Πως αυτό που ετοιμάζαμε ήταν αντίθετο στους κανονισμούς κα φαιδρά...

    Μα την αλήθεια δεν ξέρω πού το βρήκα το θάρρος και του έδωσα μια απάντηση που τον έστειλε αδιάβαστο τον κ. Αντιπλοίαρχο...

    Κύριε Διοικητά, του λέω, όπως γνωρίζετε η Βουλή των Ελλήνων έχει αναγνωρίσει επίσημα την επέτειο του Πολυτεχνείου ως εθνική γιορτή. Επομένως η ενέργειά μας είναι απολύτως σύμφωνη με τους νόμους και το σύνταγμα της χώρας.

    Φυσικά ο Αλεξόπουλος άλλαξε δέκα χρώματα ακούγοντας να του βγάζει γλώσσα ένα κοριτστόπουλο. Μα έλα που δεν μπορούσε να κάνει και τίποτα... Βουλή ήταν αυτή.

    Βέβαια μου το κράτησε... Και αμέσως κινητοποίησε τους μηχανισμούς παρακολούθησης των κινήσεών μου. Είχαμε και τέτοια στις σχολές Ε.Ν... Οι λιμενόμπατσοι σε διατεταγμένη υπηρεσία μας έπαιρναν στο κατόπι και κατέγραφαν όλες τις στιγμές της ιδιωτικής μας ζωής. Έτσι λίγο καιρό αργότερα που γέμισε ο φάκελός μου με "παραπτώματα", ειδοποιήθηκε ο πατέρας μου και ευθέως απειλήθηκε πως θα με διαγράψουν από τη σχολή λόγω της πολιτικής μου και συνδικαλιστικής μου δράσης.

    Και πρέπει εδώ να πω ότι η επίσκεψη στο Πολυτεχνείο και οι απειλές του Αλεξόπουλου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη συσπείρωση όλων των κοριτσιών... εκτός βέβαια από το "καρφί"... Και αν και απαγορευόταν από τους σχετικούς κανονισμούς της σχολής ακόμη και η ομαδική υποβολή αιτήματος, εμείς στήσαμε ολόκληρο σύλλογο. Κάποια στιγμή θα μιλήσω αναλυτικά για τη δράση του... Εδώ θα περιοριστώ να προσθέσω πως ο σύλλογος αυτός έκανε αρκετά δύσκολη τη ζωή του Αλεξόπουλου. Σε σημείο που σε κρίσεις που έγιναν εκείνο τον καιρό, να χάσει την προαγωγή του. Βλέπετε οι ανώτεροί του δεν μπόρεσαν να του συγχωρέσουν που δεν μπόρεσε να βάλει σε τάξη μια ομάδα κοριτσάκια... Ξέρετε όμως τι λέει η παροιμία: Όποιος ανοίγει το λάκκο του άλλου, πέφτει ο ίδιος μέσα. Και ο κ. Αλεξόπουλος αυτό ακριβώς έπαθε.

    Ε, για τον κάθε Αλεξόπουλο χρωστάμε να αναδεικνύουμε τους λεβέντες του ναυτικού. Τον Νίκο Παππά και τα παλικάρια του. Για αντιστάθμισμα στο όνειδος εκείνων που ακόμη και όταν η χούντα έπεσε, συνέχισαν τον ίδιο ρόλο που τους είχε εκπαιδεύσει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Υπέροχη η εγγραφή σας...
    Ελαχιστος φόρος τιμής σε αυτούς που όρθωσαν το ανάστημα τους τότε στο ΠΝ.

    Και όσο για το σχόλιο σου Δανάη σχετικά με την διοίκηση των σχολων εχεις απόλυτο δίκαιο....

    Και σου μιλάω εκ πείρας σαν απόφοιτος της ΑΣΔΕΝ/Ασπροπύργου (1969-1971)στα δύσκολα χρόνια της χούντας και της καθ'αυτου στρατοκρατούμενης διαβίωσης και εκπαίδευσης μας...

    Οπως το λές ... εμεις οι άνθρωποι της θάλασσας εχουμε ενα " διαφορετικό ήθος και φρόνημα "...

    Ναστε πάντα καλά και ... καλοτάξιδες

    Αρης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλωσόρισες στην παρέα μας, Άρη.

    Η χαρά μας είναι τεράστια όταν το διαδίκτυο μας φέρνει συναδέλφους. Εσύ βέβαια, ως παλαιότερος, θα έχεις δοκιμάσει πολύ χειρότερα από μας στα χρόνια των σπουδών σου. Αν σε καιρούς δημοκρατίας οι λιμενικοί μας αντιμετώπιζαν έτσι όπως έγραψα παραπάνω, καταλαβαίνω τι τραβήξατε εσείς στα μαύρα χρόνια της χούντας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.