BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Μύθοι και αλήθειες για τις γυναίκες ναυτικούς

Μύθοι και αλήθειες για τις γυναίκες ναυτικούς

Η απόφαση του IMO να έχει ως θέμα η Παγκόσμια Ημέρα Ναυτιλίας 2019 την ενδυνάμωση της παρουσίας τους στη ναυτιλιακή κοινότητα – Τι λένε οι ίδιες μιλώντας στο «Βήμα»

Μύθοι και αλήθειες για τις γυναίκες ναυτικούς | tovima.gr
Γυναίκα ναυτικός. Ακούγεται οξύμωρο σε ορισμένους και όμως εδώ και πάνω από 40 χρόνια είναι πραγματικότητα στη χώρα μας. Παρά τις όποιες δυσκολίες συναντούν, γυναίκες που έχουν πρώτα από όλα αγάπη για τη θάλασσα χαράσσουν «ρότα» για εργασία και πλέον τις  συναντούμε σε μεγάλα δεξαμενόπλοια και φορτηγά που «οργώνουν» τις θάλασσες σε όλον τον κόσμο ή σε πλοία της ακτοπλοΐας και της κρουαζιέρας.
Πρόσφατα ο Παγκόσμιος Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) αποφάσισε η Παγκόσμια Ημέρα Ναυτιλίας για το 2019 να έχει ως θέμα την ενδυνάμωση της γυναικείας παρουσίας στη ναυτιλιακή κοινότητα.
Γυναίκες ναυτικοί με τις οποίες συνομιλήσαμε εξέφρασαν την ελπίδα η συγκεκριμένη απόφαση να αποτελέσει αφορμή για την ελληνική κυβέρνηση να ασχοληθεί επιτέλους πιο επισταμένα με τα ζητήματα που τις απασχολούν.

Α΄ μηχανικός γένους θηλυκού

Στις αρχές Μαΐου η εταιρεία Hellenic Seaways έκανε γνωστό ότι εμπιστεύθηκε τη θέση Α’ μηχανικού σε εμπορικό πλοίο στη Θεανώ Σιλελόγλου, η οποία ανήκει στο ανθρώπινο δυναμικό της Hellenic Seaways από το 2010, όπου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της ως Γ’ μηχανικός στο πλοίο «Νήσος Μύκονος». Οπως αναφερόταν στην ανακοίνωση της εταιρείας, σταδιακά οι ικανότητες καθώς και η γενικότερη συνεισφορά της στην εταιρεία φάνηκαν να αναγνωρίζονται μέσω της πρώτης της προαγωγής σε Β’ μηχανικό το 2013.
Εν τω μεταξύ αίσθηση είχε προκαλέσει το 2015 σε ημερίδα της Πανελλήνιας Ενωσης Αξιωματικών ΛΣ η παρέμβαση της τότε σπουδάστριας πέμπτου εξαμήνου της Σχολής Πλοιάρχων στην Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού (ΑΕΝ) Κρήτης Ελενας Λυκοφρύδη, η οποία είχε στηλιτεύσει το γεγονός ότι η γυναίκα στα καράβια θεωρείται ακόμη ταμπού.
Οπως είχε πει: «Με μια σύντομη μελέτη στη σχολή μου, το 30% των εισαγόμενων σπουδαστών δεν βρίσκουν εταιρεία να εργαστούν. Από αυτό το 30%, το 80% είναι γυναίκες. Στη συνεχώς αναπτυσσόμενη ελληνική ναυτιλία, η ύπαρξη του γυναικείου φύλου στα καράβια για κάποιες ναυτιλιακές εταιρείες θεωρείται ταμπού».
Επιπλέον είχε τονίσει πως «από το 1980 γυναίκες ναυτικοί αποφοιτούν από τις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού, για να μην αναφερθούμε σε παλαιότερα χρόνια που οι γυναίκες είχαν θέσεις σε πλοία ως ασυρματίστριες ή ακόμα και ως πλήρωμα σαν πρακτικές. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη θεωρούμαστε ανεπαρκείς. Ανεπαρκείς για να κυβερνήσουμε πλοίο. Ανεπαρκείς να δουλέψουμε όπως οι άνδρες, να κάνουμε μια ασφαλή βάρδια, να διεκδικήσουμε το όνειρό μας. Την ώρα που σε ξένες χώρες υπάρχουν πλοία με αμιγώς γυναικείο πλήρωμα. Την ώρα που υπάρχουν ζωντανές αποδείξεις, ελληνίδες γυναίκες καπετάνισσες, ότι οι γυναίκες μπορούν να τα καταφέρουν, και μάλιστα πολύ καλά. Στην Ελλάδα οι εταιρείες που εμπιστεύονται το γυναικείο φύλο είναι ελάχιστες. Πλέον το επάγγελμα δεν χρειάζεται μόνο μυϊκή δύναμη. Σχεδόν όλα είναι υδραυλικά και ηλεκτρονικά, όπου το γυναικείο μυαλό (όπως κάποιοι συνεχίζουν και διαχωρίζουν από το αντρικό) μπορεί με άνεση να αντεπεξέλθει».

«Ή καριέρα στο καράβι ή οικογένεια»

Μιλώντας στο «Βήμα» η πλοίαρχος Α’ Εμπορικού Ναυτικού κυρία Δήμητρα Γιάννενα, η οποία έχει και διδακτική εμπειρία στο Κέντρο Επιμόρφωσης Στελεχών Εμπορικού Ναυτικού, επεσήμανε: «Η γυναίκα – και όταν ξεκίνησα τη σταδιοδρομία μου και σήμερα – έχει έναν πολύ ενεργό ρόλο, αλλά υπάρχουν ακόμη προβλήματα και με ένα αφιέρωμα στις γυναίκες δεν λύνονται μαγικά όλα».
Σημείωσε επιπλέον πως η γυναίκα ναυτικός στην Ελλάδα έχει δύο επιλογές ουσιαστικά: ή να κάνει οικογένεια ή να κάνει καριέρα στο επάγγελμά της. «Οι περισσότερες που έχουν καριέρα δεν έχουν κάνει οικογένεια. Δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για τη γυναίκα που θέλει να κάνει οικογένεια. Δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο που να προστατεύει τη γυναίκα, τη μητρότητα, ακόμα και τη γυναίκα που θα αφήσει το καράβι και θα αρχίσει ναυτική εκπαίδευση, γιατί εγώ έγινα μάνα όταν βγήκα στη ναυτική εκπαίδευση και δέχθηκα διακρίσεις και δέχθηκα ολόκληρο πόλεμο, και μάλιστα το ζήτημά μου είχε συμπεριληφθεί στην έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη το 2012» υπογράμμισε.
Για το εάν υπάρχει καχυποψία ακόμη για τις δυνατότητες της γυναίκας ναυτικού, μας απάντησε αρνητικά λέγοντας: «Οσες έχουν ασχοληθεί και όσες ξεκινούν από τα 18 τους καταλαβαίνουν ότι πρέπει να προσπαθήσουν διπλάσια και εκατονταπλάσια από έναν άνδρα για να πετύχουν. Και επειδή το ξέρουν πολύ καλά οι εταιρείες αυτό, ότι εμείς δίνουμε όχι απλώς όλο μας τον εαυτό αλλά το 100% των δυνάμεών μας και υπερβάλλουμε εαυτόν για να πετύχουμε, ξέρουν ότι θα είμαστε καλές και δεν υπάρχει διάκριση».
Είπε ακόμα: «Παρατηρώ ότι υπάρχει μεγάλη αγάπη και ενδιαφέρον των νέων κοριτσιών για τη ναυτιλία και οποιοδήποτε εμπόδιο προσπαθούν να το ξεπεράσουν, αλλά υπάρχει και αλληλοϋποστήριξη μεταξύ των γυναικών». Κλείνοντας τη συνομιλία είπε χαρακτηριστικά: «Και τώρα εάν ξανάρχιζα, θα έκανα το ίδιο επάγγελμα».

«Καμία μέριμνα από το υπουργείο»

Η κυρία Μαρία Λαμπρίδου, πρώην ανθυποπλοίαρχος, ήταν από τις πρώτες γυναίκες που εισήχθησαν το 1978 στην τότε δημόσια Ανώτερη Σχολή Δοκίμων Αξιωματικών Εμπορικού Ναυτικού και η απόφαση του ΙΜΟ συνέπεσε με τα 40 χρόνια από την εισαγωγή της στη Σχολή, ενώ είναι και μία από τις διαχειρίστριες στη σελίδα στο Facebook «Ενωση Ελληνίδων Ναυτικών (ΕΕΝ)» Σήμερα είναι εκπαιδευτικός.
Η συζήτησή μας άρχισε με ένα «ταξίδι» στα χρόνια που ξεκίνησε. Οπως μας είπε, «τότε απαίτησαν οι έλληνες εφοπλιστές να μπουν γυναίκες στα καράβια. Δεν ήρθε σαν αίτημα του γυναικείου κινήματος ή κάποιου άλλου φορέα. Οι εφοπλιστές βλέποντας ότι οι γυναίκες μπορούν να υπηρετήσουν στα πλοία τους και να προσφέρουν το ζήτησαν από την τότε κυβέρνηση και έγινε αποδεκτό. Το αποτέλεσμα ήταν εκείνο το καλοκαίρι, πριν από 40 χρόνια περίπου, να βγάλουν ένα σίριαλ στην τηλεόραση που έδειχνε μια υποπλοίαρχο και πόσο ωραία ζούσε σε ένα φορτηγό πλοίο προκειμένου να πείσουν τις κοπέλες να κάνουν αίτηση για τη Σχολή. Ωστόσο λειτουργούσαν ήδη ιδιωτικές σχολές από τις οποίες είχαν αποφοιτήσει ελληνίδες ασυρματίστριες και ορισμένες αξιωματικοί καταστρώματος».
Και προσθέτει πως εκείνη την περίοδο τις βοήθησαν πάρα πολύ στα πρώτα τους βήματα. Μέσα στα πλοία μεγάλων εταιρειών τις αποδέχθηκαν αμέσως, τους φέρονταν με σεβασμό, ενώ κάποιες βρήκαν εν πλω το έτερόν τους ήμισυ.
Οσο για το ποιες γυναίκες «επιβιώνουν» επαγγελματικά πάνω σε ένα πλοίο, είπε πως «είναι αυτές που το θέλουν πάρα πολύ, το επιδιώκουν και έχουν καλή βαθμολογία στη Σχολή (αυτό οι εταιρείες το μετράνε) και σε όποιο εκπαιδευτικό ταξίδι πάνε θα αποδείξουν ότι μπορούν να σταθούν στο πλοίο, δηλαδή θα σεβαστούν τη θέση τους. Οσες πάνε σε ένα καράβι για να δείξουν πόσο ωραίες είναι δεν έχουν καμία ελπίδα να συνεχίσουν».
Για το κατά πόσον υπάρχει βοήθεια από το αρμόδιο υπουργείο Ναυτιλίας προς τις γυναίκες ναυτικούς σημείωσε ότι ενώ πάρα πολλές κοπέλες ενδιαφέρονται, δεν υπάρχει η αντίστοιχη βούληση από το υπουργείο για να τις βοηθήσει. Χαρακτηριστικό, όπως κατήγγειλε, είναι το γεγονός πως στο Κέντρο Επιμόρφωσης Στελεχών Εμπορικού Ναυτικού (ΚΕΣΕΝ) δεν υπάρχουν γυναικείες τουαλέτες.
Θα πρέπει, εξήγησε, να υπάρξει μέριμνα από την κυβέρνηση για καλύτερη εκπαίδευση των γυναικών ναυτικών. Και πρότεινε γυναίκες πλοίαρχοι που γνωρίζουν καλά το αντικείμενο να συζητήσουν με τον υπουργό τι προτείνουν για τη βελτίωση της υπάρχουσας κατάστασης αναφορικά με την εκπαίδευση.

_____________________________

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
https://www.tovima.gr/2018/09/20/society/mythoi-kai-alitheies-gia-tis-gynaikes-naytikous/

Παγκόσμια Ημέρα Ναυτιλίας 2019: Ενδυνάμωση των Γυναικών

Παγκόσμια Ημέρα Ναυτιλίας  2019: Ενδυνάμωση των Γυναικών

Shailaja A. Lakshmi • 17 Ιουλίου 2018



Φωτογραφία: Διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO)
Η "Ενδυνάμωση των Γυναικών στη Ναυτιλιακή Κοινότητα" έχει επιλεγεί ως το θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας Ναυτιλίας για το 2019.
Αυτό θα δώσει την ευκαιρία να αυξηθεί η συνειδητοποίηση της σημασίας της ισότητας των φύλων, σύμφωνα με τους στόχους της Αειφόρου Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (SDG) και να τονισθεί η σημαντική συμβολή των γυναικών σε όλο τον κόσμο στον ναυτιλιακό τομέα.
Το Συμβούλιο του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO), που συνέρχεται για την 120ή σύνοδό του στην έδρα του ΙΜΟ στο Λονδίνο, ενέκρινε το θέμα, μετά από πρόταση του Γενικού Γραμματέα του ΙΜΟ Kitack Lim.
"Ο ΙΜΟ έχει ισχυρή δέσμευση να συμβάλει στην επίτευξη των Στόχων Αειφόρου Ανάπτυξης και συνεχίζει να υποστηρίζει τη συμμετοχή των γυναικών στις θέσεις τόσο στη ξηρά όσο και στη θάλασσα, σύμφωνα με τους στόχους που ορίζονται στο SDG 5:" Επίτευξη της ισότητας των φύλων και ενδυνάμωση όλων γυναίκες και κορίτσια », δήλωσε ο κ. Lim.
"Αυτό το θέμα θα δώσει στον IMO τη δυνατότητα να συνεργαστεί με διάφορους παράγοντες της ναυτιλίας για την επίτευξη των SDG, ιδιαίτερα του SDG 5, για να προωθηθεί ένα περιβάλλον στο οποίο οι γυναίκες εντοπίζονται και επιλέγονται για ευκαιρίες επαγγελματικής ανάπτυξης στις ναυτικές διοικήσεις, περισσότερη συζήτηση για την ισότητα των φύλων στον θαλάσσιο χώρο », δήλωσε ο κ. Lim.
Ενώ η ναυτιλία είναι ιστορικά μια βιομηχανία που κυριαρχείται από άντρες, ο ΙΜΟ έχει καταβάλει συντονισμένη προσπάθεια για να βοηθήσει την βιομηχανία να προχωρήσει και να βοηθήσει τις γυναίκες να επιτύχουν μια εκπροσώπηση που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του 21ου αιώνα. Το έργο αυτό επικεντρώθηκε στο πρόγραμμα για την ισότητα των φύλων και του δυναμικού του IMO, το οποίο είναι τώρα στο τριάντα του έτος.
Το 1988, λίγα ιδρύματα ναυτικής εκπαίδευσης άνοιξαν τις πόρτες τους σε φοιτητές. Ο ΙΜΟ ήταν στην πρωτοπορία των εξειδικευμένων οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών που δημιούργησαν ένα παγκόσμιο πρόγραμμα γνωστό ως η ένταξη των γυναικών στον ναυτιλιακό τομέα.
Πραγματοποιήθηκε σε διάφορες φάσεις και έθεσε σε εφαρμογή ένα θεσμικό πλαίσιο για την ενσωμάτωση της διάστασης του φύλου στις πολιτικές και τις διαδικασίες του ΙΜΟ, με ψηφίσματα που εγκρίθηκαν για τη διασφάλιση της πρόσβασης στη ναυτική κατάρτιση και στις ευκαιρίες απασχόλησης των γυναικών στον ναυτιλιακό τομέα.
"Σήμερα, το πρόσφατα μετονομαζόμενο πρόγραμμα IMO των γυναικών σε ναυτικό γίνεται ισχυρό. Η ενδυνάμωση των γυναικών ωθεί τις αναπτυσσόμενες οικονομίες σε όλο τον κόσμο, ενισχύει την ανάπτυξη και την ανάπτυξη και ωφελεί όλους όσους εργάζονται στην παγκόσμια ναυτιλιακή κοινότητα καθώς προσπαθούμε για ασφαλή, ασφαλή, καθαρή και βιώσιμη ναυτιλία ", δήλωσε ο κ. Lim.
Οι γυναίκες απόφοιτοι των παγκόσμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων του ΙΜΟ, του Παγκόσμιου Ναυτιλιακού Πανεπιστημίου (WMU) και του Διεθνούς Ινστιτούτου Θαλάσσιου Δικαίου (IMLI) εργάζονται σήμερα ως ναυτικοί διαχειριστές και υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων. Έχουν θετικό αντίκτυπο ως πρότυπα για την ενθάρρυνση νέων γυναικών προσλήψεων.
Ο ΙΜΟ υποστηρίζει επίσης την ενδυνάμωση των γυναικών μέσω ειδικών υποτροφιών για το φύλο. διευκολύνοντας την πρόσβαση σε τεχνική κατάρτιση υψηλού επιπέδου για τις γυναίκες στον ναυτιλιακό τομέα στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Ο ΙΜΟ υποστήριξε τη δημιουργία επτά περιφερειακών ενώσεων για τις γυναίκες στον τομέα της ναυτιλίας σε όλη την Αφρική, την Ασία, την Καραϊβική, τη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή και τις Νήσους του Ειρηνικού. Η πρόσβαση σε αυτά τα περιφερειακά δίκτυα παρείχε στα μέλη μια πλατφόρμα για να συζητήσουν θέματα φύλου. ένα χρυσό νήμα της παγκόσμιας ναυτιλιακής επικοινωνίας και βελτιωμένη εφαρμογή των μέσων του ΙΜΟ.
Η επιλογή του θέματος "Ενδυνάμωση των γυναικών στη ναυτιλιακή κοινότητα" θα εξασφαλίσει την επανεξέταση της προσοχής των γυναικών του ΙΜΟ στο ναυτιλιακό πρόγραμμα και την επίτευξη των στόχων του SDG 5, καθ 'όλη τη διάρκεια του 2019.

---------------------------
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΟ 

Ο αποκλεισμός στην ακτοπλοϊκή σύνδεση της Σαμοθράκης δείχνει την αποτυχία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην Ακτοπλοΐα




Ο αποκλεισμός στην ακτοπλοϊκή σύνδεση της Σαμοθράκης δείχνει την αποτυχία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην Ακτοπλοΐα


Σχετικά με το πρόβλημα που παρουσιάστηκε στην ακτοπλοϊκή σύνδεση της Σαμοθράκης διαπιστώθηκε για πολλοστή φορά το σαθρό οικοδόμημα πάνω στο οποίο στηρίζεται το μοντέλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στις ακτοπλοϊκές μας συγκοινωνίες.

Το ίδιο πρόβλημα βίωσαν τα προηγούμενα χρόνια οι νησιώτες σε Λήμνο, Ικαρία, Σάμο, Μυτιλήνη, Κύθηρα και πολλά ακόμη νησιά στα οποία παρά τις γενναίες και παχυλές κρατικές επιδοτήσεις στους εφοπλιστές, τα προβληματικά πλοία τους που εξυπηρετούν τα λεγόμενα άγονα νησιά εξακολουθούν να αποτελούν μόνιμη πληγή η οποία δεν πρόκειται να ξεπεραστεί στο πλαίσιο των ασκουμένων πολιτικών στη νησιωτική και ναυτιλιακή πολιτική.

Στη πραγματικότητα το θεσμικό πλαίσιο της ακτοπλοΐας είναι κομμένο και ραμμένο να υπηρετεί όχι τις ανάγκες των νησιωτών αλλά την ανταγωνιστικότητα και τη κερδοφορία των ναυτιλιακών επιχειρήσεων.

Η ΣΑΟΣ συνιστά τη κορυφή του παγόβουνου και αποδείχνει ότι οι συγκοινωνιακές ανάγκες, η ανάπτυξη, ιδιαίτερα των μικρών και απομακρυσμένων νησιών μας, δεν αποτελούν προτεραιότητες των πρώην και των τωρινών κυβερνητικών πολιτικών.

Εξάλλου αυτό αποδείχνεται και στο πεδίο των ναυτεργατικών και εργασιακών προβλημάτων όπου η συγκεκριμένη όπως και άλλες ακτοπλοϊκές εταιρίες  απολαμβάνουν μιας ιδιότυπης ασυλίας με αποτέλεσμα να ποδοπατούνται ασύστολα τα δικαιώματα των Ναυτεργατών.

Είναι πρωτοφανές να σημειώνεται πολυήμερος αποκλεισμός ενός νησιού και οι αρμόδιες δικαστικές και εισαγγελικές αρχές να αδρανούν με αυτόν τον τρόπο, εάν όμως επρόκειτο περί απεργίας των Ναυτεργατών θα είχε ξεσηκωθεί τεράστιος κουρνιαχτός και προφανώς η επέμβαση των αρμοδίων αρχών θα ήταν άμεση και καταλυτική....

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το τι εστί ΣΑΟΣ είναι η σκανδαλώδης επάνδρωση την οποία καταγγείλαμε ως ΠΕΝΕΝ, και πιο πρόσφατα ο έλεγχος στην εφαρμογή της ΣΣΕ όπου διαπιστώθηκαν πλήθος καταστρατηγήσεων με ευθύνη του ΥΕΝ και των τοπικών λιμενικών αρχών!!!

Ριζική λύση στα προβλήματα των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών και των νησιωτών είναι μόνο   η απαλλαγή τους από τα ιδιωτικά εφοπλιστικά συμφέροντα και η δημιουργία δημοσίου φορέα και αντίστοιχης ναυτιλιακής ακτοπλοϊκής εταιρίας η οποία θα υπηρετεί, στα πλαίσια ενός δημοσίου σχεδιασμού, τα  πραγματικά συμφέροντα όλου του νησιωτικού συμπλέγματος.

Σε αυτή τη κατεύθυνση κινούνται οι θέσεις της ΠΕΝΕΝ και όλη η αγωνιστική της παρουσία και δράση στο χώρο της ακτοπλοΐας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ


http://penen.gr

_________________________________________________________



ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ


ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ

ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΩΘΗΣΟΥΝ ΕΠΙ ΣΥΡΙΖΑ!!!

Παραθέτουμε αυτούσιο το απόσπασμα από την ομάδα εργασίας που σχηματίστηκε από τον ίδιο τον Δρίτσα και ολοκλήρωσε το έργο της επί Κουρουμπλή ο οποίος και τους ευχαρίστησε!!!

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΝΑΥΤΙΚΟΙ







Συνέντευξη της Μαρίας Λαμπρίδου, Πλοιάρχου Γ΄ Ε.Ν., στον ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ και στη δημοσιογράφο κ. Ιουλία Βελισσαράτου με θέμα "ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΝΑΥΤΙΚΟΙ". Με αφορμή την απόφαση του ΙΜΟ να αφιερώσει στις γυναίκες ναυτικούς την παγκόσμια ημέρα ναυτιλίας του 2019.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Εκ μέρους της 

Πανελλήνιας Ένωσης Γυναικών Ε.Ν. 

(ΠΕΓΕΝ)

σας ευχόμαστε 

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ! 


ΠΕΝΕΝ: Αγωνιστική απάντηση στα σχέδια κυβέρνησης - Cosco

Πρώτη δυναμική αγωνιστική απάντηση κατά των σχεδίων κυβέρνησης – Cosco





Με μία δυναμική κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε στις 19/4/2019 στην Πλατεία Κοραή του Πειραιά, έδωσαν το αγωνιστικό τους παρόν κάτοικοι του Πειραιά που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα εργατικών σωματείων - κινήσεων πολιτών και διαφόρων άλλων συλλογικοτήτων.

Η συγκέντρωση είχε πλατύ και ενωτικό χαρακτήρα, η συμμετοχή σε αυτήν ξεχώριζε από την ευρύτητα, την πολυχρωμία και την πολυτασικότητα, αφού σε αυτήν πήραν μέρος δυνάμεις που βρίσκονται σε ένα ευρύτατο φάσμα του πολιτικού και κοινωνικού πλαισίου.

Αυτό εκφράστηκε επίσης στην κοινή ανακοίνωση, στις ομιλίες αλλά και στα συνθήματα που κυριάρχησαν στη συγκέντρωση και στην πορεία που ακολούθησε στους δρόμους του Πειραιά.

Η καταγγελία για το ξεπούλημα του λιμανιού, το Master Plan της Cosco, οι συνέπειες που αυτό παράγει για την πόλη και τους πολίτες του Πειραιά, οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ αλλά και των προηγούμενων για την ιδιωτικοποίηση ήταν στο επίκεντρο της συγκέντρωσης και της πορείας.

Στη συγκέντρωση μίλησαν εκπρόσωποι εργατικών σωματείων, των κινήσεων των πολιτών που αναπτύσσουν τη δράση τους στην Πειραϊκή, από την «Εργατική λέσχη Κερατσινίου Δραπετσώνας», την «Λαϊκή Συσπείρωση Πειραιά».

Συμμετοχή στη συγκέντρωση είχαν επίσης τα αυτοδιοικητικά σχήματα «Αντικαπιταλιστική Ανατροπή Αττικής», «Ανυπότακτη Αττική», «Ο Πειραιάς που αγαπάμε», «Ανταρσία στο Λιμάνι» κ.α.

Στην ομιλία του ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ σημείωσε ότι με τη συμμετοχή μας στη σημερινή κινητοποίηση θέλουμε να καταδείξουμε τη σταθερή και συνεπή θέση μας αλλά και τον αγώνα μας ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές κυβέρνησης – κεφαλαίου – Ε.Ε και των άλλων αστικών πολιτικών και τοπικών δυνάμεων που συμπορεύονται και συστοιχίζονται σε μία κοινή κατεύθυνση ξεπουλήματος και εκποίησης του δημόσιου πλούτου, στρώνουν από κοινού τον δρόμο για το εγχώριο και ξένο κεφάλαιο έναντι πινακίου φακής να αγοράζει φιλέτα και κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις μέσα από τις οποίες στοχεύει στην παραπέρα αύξηση των υπερκερδών του και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς του.

Στην κατεύθυνση αυτή η κινεζική κρατική Cosco αξιοποίησε τη συμφωνία με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και έβαλε πόδι στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μας, η θέση του οποίου έχει μεγάλη όχι μόνο οικονομική αλλά και γεωστρατηγική σημασία για την διείσδυσή της στην Ευρώπη. Την Coscoκαι τους πολυεθνικούς ομίλους οφείλουμε να τους κρίνουμε ως οικονομικό πολιτικό φαινόμενο και όχι με όρους και χαρακτηρισμούς μαφίας.

Η συμμετοχή της ΠΕΝΕΝ, που αποτελεί ένα από τα πιο πρωτοπόρα ταξικά συνδικάτα της χώρας μας, στη σημερινή μας συγκέντρωση θέλει να αναδείξει την ανάγκη, με αφορμή το Master Plan Cosco - κυβέρνησης (όπως κάναμε με συνέπεια και στη φάση της ιδιωτικοποίησης), ότι είναι αναγκαίο να συγκροτηθεί μία ευρεία εργατική και κοινωνική συμμαχία που θα βάλει εμπόδια και θα ματαιώσει τους σχεδιασμούς κυβέρνησης Cosco.

Σχεδιασμοί σύμφωνα με τους οποίους επιχειρείται η επέκταση της προβλήτας στην Πειραϊκή για μεγαθήρια κρουαζιερόπλοια, το Logistics Center στο Κερατσίνι, τα εμπορικά κέντρα και ξενοδοχεία εντός του λιμανιού αλλά και η παραπέρα επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων στο λιμάνι.

Το Master Plan της Cosco – κυβέρνησης, όπως αυτό έχει δρομολογηθεί, θα έχει σοβαρότατες συνέπειες για τους πολίτες του Πειραιά και ευρύτερα του λεκανοπεδίου της Αττικής, θα επιβαρύνει το περιβάλλον, το συγκοινωνιακό, τα εργατικά δικαιώματα, την ποιότητα ζωής των κατοίκων, θα καταστρέψει το φυσικό κάλλος, θα υπονομεύσει και θα απαξιώσει την ιστορική μας κληρονομιά, θα μετατρέψει το λιμάνι σε άβατο για τον λαό του Πειραιά και των συνοικιών του.

Να γιατί είχαμε και έχουμε σταθερό προσανατολισμό για δημόσιο λιμάνι στην υπηρεσία του λαού και όχι για τα υπερκέρδη των πολυεθνικών.

Στηρίξαμε και συμβάλαμε καθοριστικά οι κινητοποιήσεις των κατοίκων της Πειραϊκής να συνδεθούν και να επεκταθούν στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά και των συνοικιών του, να αγκαλιάσουν και να συσπειρώσουν ευρύτερες εργατικές, λαϊκές και κοινωνικές δυνάμεις, να συγκροτηθεί ένα μαζικό τοπικό λαϊκό κίνημα που θα βάζει μπροστά τις ανάγκες του λαού και όχι τα σχέδια, τα συμφέροντα και τα κέρδη της κινεζικής Cosco.

Η πάλη κατά του Master Plan της Cosco πρέπει να είναι στενά συνδεδεμένη με την ανοιχτή αμφισβήτηση της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και συνολικά με την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική.

Πρέπει να αποκαλύψουμε στην προσπάθειά μας αυτή ποιοι είναι οι σύμμαχοι και ποιοι οι αντίπαλοί μας στον αγωνιστικό δρόμο που έχουμε να διανύσουμε μπροστά μας το επόμενο διάστημα.

Να μη συγκαλύψουμε για οποιαδήποτε σκοπιμότητα κυρίως ευθύνες πολιτικών δυνάμεων, ακόμη και προσώπων που έβαλαν πλατιά - φαρδιά την υπογραφή τους (π.χ Δρίτσας) στο ξεπούλημα του λιμανιού και σήμερα βάζουν πλάτη στο καταστροφικό Master Plan της Cosco αυτό να υλοποιηθεί.

Να στιγματίσουμε τον ρόλο των τοπικών δυνάμεων και παραγόντων π.χ δημοτικής αρχής Πειραιά, περιφέρειας, δημάρχων άλλων δήμων αλλά και υποψηφίων δημάρχων όπως του Μώραλη και άλλων υποψηφίων ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας.

Κυβέρνηση - Νέα Δημοκρατία και τα άλλα συστημικά αστικά πολιτικά κόμματα και τα Μ.Μ.Ε. που προβάλουν και διαφημίζουν τις θέσεις και τις πολιτικές τους για το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και την παράδοσή του στο εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο, αναμασούν καθημερινά τα περί ανάπτυξης και νέων επενδύσεων, δημιουργίας θέσεων εργασίας και άλλες τέτοιες φαιδρότητες, κάνοντας πως αγνοούν το παράδειγμα της Cosco το οποίο έχει συντρίψει, έχει κάνει φύλλο και φτερό την άθλια επικοινωνιακή τους προπαγάνδα.

Αυτό το μοντέλο (Cosco) διαμορφώνει πλέον τις συνθήκες ο Πειραιάς να μετατραπεί σε μία γενικευμένη «ελεύθερη οικονομική ζώνη» στην οποία θα επικρατεί ο εργασιακός μεσαίωνας.

Πετροβολούν, στοχοποιούν και συκοφαντούν οποιαδήποτε εργατική και λαϊκή αντίσταση αντιπαλεύει τα σχέδιά τους.

Η ΠΕΝΕΝ δηλώνει ότι θα συμμετάσχει και θα στηρίξει με όλες τις δυνάμεις της την ανάγκη περαιτέρω διεύρυνσης αυτού του μετώπου, στο οποίο θα πρέπει να συσπειρωθούν με όρους κινήματος ακόμη πιο πλατύτερες δυνάμεις, έχοντας όμως σε κάθε περίπτωση ξεκάθαρο και συγκεκριμένο περιεχόμενο, προσανατολισμό και στόχο.

Εργατικά σωματεία, λαϊκές επιτροπές, το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, συλλογικότητες αλλά και πολιτικές δυνάμεις που αντιπαλεύουν την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων με συνέπεια, πρέπει να βρεθούν στην ίδια όχθη με μας, να στηρίξουν την μεγάλη αυτή αγωνιστική πρωτοβουλία.

Στόχος μας επίσης πρέπει να είναι το επόμενο διάστημα η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση, η κινητοποίηση, η αγωνιστική δράση του λαού σε σύγκρουση με τα σχέδια Cosco - κυβέρνησης.


Παλεύουμε για δημόσιο λιμάνι, Όχι στην επέκταση της προβλήτας στην Πειραϊκή, τα logistics Centers, τα καζάνια στο Πέραμα, την κινεζοποίηση των εργασιακών σχέσεων.

Μετά το τέλος της συγκέντρωσης ακολούθησε πορεία στους δρόμους του Πειραιά στην οποία κυριάρχησαν τα συνθήματα: « Όχι λιμάνι στην Πειραϊκή», «Τσίπρα - Μητσοτάκη ακούστε το καλά, τα σχέδιά σας θα μείνουν στα χαρτιά», «Το λιμάνι ανήκει στους εργάτες και όχι στις πολυεθνικές και τους κεφαλαιοκράτες» κ.α.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ ΤΟΥ ORION (μια ναυτική ιστορία)

ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ ΤΟΥ ORION

(37 χρόνια από το τελευταίο μου ξέμπαρκο) 

της Μαρίας Λαμπρίδου




Ναγκασάκι, Απρίλιος 1982: Το Orion στο βάθος


To Orion ήταν καράβι.  Ένα από εκείνα τα θηρία που σκίζουν τους ωκεανούς μεταφέροντας μαύρο χρυσό. Σούπερ τάνκερ για τους πολλούς, vlcc για όσους γνωρίζουν κάτι παραπάνω για τους τύπους των δεξαμενοπλοίων. Κι εγώ μέλος πληρώματος για δέκα μήνες. Τους τελευταίους της ζωής του Orion. Μαζί πήγαμε ως τη Φορμόζα, στο διαλυτήριο πλοίων. Θαρρώντας πως εκεί τελειώνει μόνο η καριέρα του καραβιού κι αγνοώντας πως δε θα τα κατάφερνα να ξαναμπαρκάρω κι εγώ. Κι ας προσπάθησα κι ας το ήθελα πολύ.

Καταλαβαίνεις το λοιπόν ότι και μόνο το όνομα Orion αρκεί για να μου φέρει δάκρυα στα μάτια. Κι ας πέρασαν κοντά σαράντα χρόνια από τη μέρα που κατέβηκα για τελευταία φορά τη σκάλα του. Κουβαλώντας πέρα από τη βαλίτσα και χιλιάδες αναμνήσεις από τους δέκα μήνες των ταξιδιών με εκείνο το γκαζάδικο των τριακοσίων  μέτρων μήκος και πενήντα πλάτος. Κυρίως από Περσικό για Ευρώπη. Πότε μέσω Σουέζ, πότε κάνοντας τον περίπλου της Αφρικής.


Τα ταξίδια μου με το Orion

Γνωστές διαδρομές αφού και με το προηγούμενο καράβι μου, ένα παρόμοιο γκαζάδικο του Ωνάση, ίδια ταξίδια κάναμε. Βέβαια άλλο Ωνάσης και άλλο Orion, που ήταν καράβι αντριώτικο και ανήκε σε κάποιους από τους Γουλανδρήδες. Κι αντί για ολυμπιακούς κύκλους είχε στην τσιμινιέρα του ένα λευκό αστέρι. Βλέπεις και η εταιρεία ολάκερη Orion λεγόταν και το καράβι μας ήταν η ναυαρχίδα της.


Κάπου τριάντα άντρες πλήρωμα σε τούτο το πλωτό νησί και μόνο μια γυναίκα, εγώ. Σε άλλα καράβια, μικρά φορτηγά, είχα πιάσει και ανθυποπλοίαρχος. Στο Orion ήμουνα δόκιμος που κάποιες φορές με άφηναν να κάνω και μόνη μου βάρδια. Δυο τετράωρα στη γέφυρα, ένα στην κουβέρτα για εργασίες συντήρησης. Κυρίως ματσακόνι και βαψίματα. Πέρναγε η μέρα δίχως να το καταλάβεις και μετά ήθελες μόνο ύπνο για να ξεκουραστείς. Άντε και για να γράψεις κανένα γράμμα, κινητά δεν υπήρχαν τότε, να μπουγαδιάσεις τα ρουχαλάκια σου, να παίξεις κανένα τάβλι στο καπνιστήριο ή να δεις κανένα χαζό βίντεο με ταινίες της συμφοράς.  Είχα και κάποια βιβλία κοντά, πόσα όμως να πάρεις ταξιδεύοντας με το αεροπλάνο και παρά τα 40 κιλά που επέτρεπαν εκείνα τα χρόνια στους ναυτικούς; Άλλες οι συνθήκες σήμερα. Κρεμάς ένα λαπ τοπ στην πλάτη και τα  έχεις όλα στο καράβι. Επικοινωνία, διάβασμα, γράψιμο, φωτογραφίες, υλικό για τη δουλειά σου…


Περνώντας τη διώρυγα του Σουέζ 

Πάλι καλά που η εταιρεία ήταν χουβαρντού με τις γυναίκες των αξιωματικών. Συχνά πυκνά είχαμε στα ταξίδια μας παρέα πότε την κυρία του Α΄ Μηχανικού, πότε του Ανθυποπλοίαρχου ή και του μάγειρα ακόμη. Κι έσπαγε η μονοτονία με τα αξύριστα αντρικά πρόσωπα. Πλην των Φιλιππινέζων που αυτοί δεν έχουν γένια από μόνοι τους.

Τους τελευταίους μήνες στο Orion ήταν που ήρθε και η γυναίκα του μαρκόνη. Μικρή ήμουνα κι εγώ, εκείνη ήταν ακόμη μικρότερη. Ταιριάξαμε στην παρέα και έγινε πιο όμορφη η ζωή στο καράβι. Κόλλησε και ο άντρας της με το μάγειρα και πού μας έχανες πού μας έβρισκες και οι τέσσερις μαζί ακόμη και στις εξόδους μας στα λιμάνια. Τις μετρημένες στα δάχτυλα βέβαια αφού κάναμε δυο μήνες να πιάσουμε στεριά.

Κακά τα ψέματα λοιπόν. Η πλήξη και έτσι ήταν στα ύψη. Και η άλλη μοναξιά, η απουσία των αγαπημένων μας προσώπων. Της γυναίκας, των παιδιών, των γονιών και των αδερφιών μας, των φίλων. Μου έλειπε κι εμένα το αγόρι μου, μπαρκαρισμένος σε άλλο καράβι. Είχαμε περάσει και βέρες και λέγαμε να παντρευτούμε μόλις ξεμπαρκάρουμε. Κάνοντας υπομονή να μαζέψουμε κανένα φράγκο για το άνοιγμα του σπιτικού μας. Ό,τι δηλαδή κάνουν όλοι οι ναυτικοί. Δεν είναι κρουαζιέρα η δουλειά του ναυτικού. Από ανάγκη είσαι εκεί. Ναι, εντάξει, αγαπάς και τη θάλασσα αγαπάς και τα ταξίδια. Μα αν είχε λεφτά η τσέπη σου θα έβρισκες καλύτερους τρόπους να ταξιδεύεις τη θάλασσα κι όχι να θαλασσοπνίγεσαι στα βαπόρια.

Έβραζε και το αίμα μας. Να το παραδεχτούμε αυτό. Από νιάτα κι από αντίδοτο στον κίνδυνο. Ψάχναμε ευκαιρίες να εκτονωθούμε. Πότε με βολτίτσα ως την πλώρη. Όταν το επέτρεπε ο καιρός. Όπως τότε που μας ξεσήκωσε ο Παναγιώτης, ο μάγειρας, κι ανυποψίαστες η Έφη κι εγώ, τον ακολουθήσαμε. Καλά πήγαμε, κουβεντιάζοντας και γελώντας, καλά γυρίζαμε και ο Παναγιώτης το είχε ρίξει και στο τραγούδι. Θυμάμαι και το τραγούδι. «Κι ύστερα το βραδάκι μεθυσμενάκι στα καπηλειά, σ’ έπινα κοριτσάκι σαν το κρασάκι γουλιά γουλιά…»

Φτάνουμε κάτω από το φτερό της γέφυρας. Πού να ξέραμε τι μας είχαν ετοιμάσει ο Παναγιώτης με το μαρκόνη μας, τον Γιώργη τον Κρητικό τον λεβέντη; Η Έφη περνούσε πρώτη φορά Ισημερινό. Και είναι έθιμο παλιό στα καράβια να μπουγελώνουν όποιον για πρώτη φορά περνά τη Λίνια. Είναι το λοιπόν επάνω στο φτερό ο μαρκόνης και έχει γεμάτο τον κουβά. Και με το που φτάνουμε στο κατάλληλο σημείο τον αδειάζει καταπάνω μας.

Βουτάω την Έφη από το χέρι και της λέω ψιθυριστά «πέσε κάτω, πέσε κάτω». Σωριαζόμαστε μουσκεμένες στη λαμαρίνα και μένουμε ακίνητες. Οι άντρες τα έχασαν. Δεν ξέρανε αν απλά λιποθυμήσαμε ή από την τρομάρα και το πέσιμο τα κακαρώσαμε. Εμείς με κόπο να συγκρατούμε τα γέλια. Εμ, καλά να πάθουν. Πλάκα ήθελαν; Πλάκα κι εμείς!

Στο Orion είχαμε όμως και άλλο τρόπο να πάρουμε το μπάνιο μας. Και δεν εννοώ το λουτρό. Κι ούτε και θέλω να θυμάμαι τα λουτρά αυτού του καραβιού. Ακόμη και σαράντα χρόνια μετά. Μιλάω για την πισίνα. Αν και για μας τις γυναίκες ήταν χώρος απαγορευμένος. Παλιότερα, όταν ήταν μέσα η γυναίκα του ανθυποπλοίαρχου, συνεννοήθηκε με τον άντρα της κι έκανε πως την έσπρωξε εκείνος κι έπεσε η κοπέλα με τα ρούχα στο νερό. Να κολυμπήσει έστω και έτσι και να της βγει το άχτι. Να βλέπεις γύρω τριγύρω θάλασσα και να μην μπορείς να κολυμπήσεις!!!

Με την Έφη όμως είπαμε να το κάνουμε αλλιώς. Παραφυλάξαμε μια ώρα που ήταν όλοι στις βάρδιες τους και στις δουλειές τους και πήγαμε κρυφά κρυφά στην πισίνα κανονικά με τα μαγιό μας. Τι το θέλαμε;


Η πισίνα του Orion


Μας επήραν χαμπάρι από τη γέφυρα και έπεσε σύνθημα στην κουβέρτα, στα μαγειρεία, στα σαλόνια, μέχρι κάτω στο μηχανοστάσιο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε. Μαζεύτηκε όλο το πλήρωμα γύρω από την πισίνα κι εμείς εγκλωβιστήκαμε μέσα στο νερό. Πού να τολμήσουμε να βγούμε μπρος σε τόσα αντρικά μάτια; Ήμασταν όμως διαόλισσες. Φωνάζει η Έφη τον άντρα της και τον στέλνει στην καμπίνα να φέρει δυο σεντόνια. Τα παίρνουμε και τυλιγόμαστε μέσα στο νερό. Και βγαίνουμε «κυρίες»! Ούτε αστράγαλος δε φαινόταν.

Οι άντρες στα πατώματα. «Γιατί βρε κορίτσια μάς το κάνετε αυτό;» έλεγαν μεταξύ σοβαρού κι αστείου οι πιο τολμηροί. Λίγο γυναικείο μπουτάκι θέλαμε να δούμε κι εμείς που έχει μαυρίσει το ματάκι μας.

Αυτή η πείνα του αρσενικού η αχόρταγη. Που στα λιμάνια δε συγκρατιόταν με τίποτα και δεν τηρούσε ούτε τα προσχήματα. Όπως τότε στο Καίηπ Τάουν που την έφεραν μέσα μια μαυρούλα. Στα κάτω πατώματα, εκεί που έμενε το πλήρωμα. Μην προσβάλουν τις κυρίες του καραβιού αλλά και μην μπορώντας να ελέγξουν τα ένστικτα.

Δεν ξαναπατήσαμε στην πισίνα. Μόνο κάτι νύχτες με φεγγάρι καθόμασταν ντυμένες στην άκρη της και βρέχαμε τις πατούσες μας. Περιμένοντας την ώρα που θα ξεμπαρκάρουμε για να χαρούμε αυτά που στη στεριά θεωρούνται αυτονόητα στην εποχή μας.

Κι όμως. Όταν χτες χτύπησε το τηλέφωνο κι άκουσα στην άλλη άκρη μετά από σαράντα σχεδόν χρόνια τη φωνή του μαρκόνη μας και της γλυκιάς μου Έφης, η νοσταλγία για τις στιγμές στο Orion χτύπησε κόκκινο. Κι ένα μόνο μαύρισε τη χαρά. Ο θάνατος του Παναγιώτη!

Καλά σου ταξίδια, μάγειρα. Εκεί στους άλλους γαλαξίες που ταξιδεύεις πια...


Ο Παναγιώτης μας... 

_______________________________________________________________________

ΠΡΟΣΟΧΗ:

Η αναδημοσίευση δεν επιτρέπεται χωρίς γραπτή άδεια από τη συγγραφέα.
E-mail επικοινωνίας: mlampridoy@yahoo.gr

Ιδιαίτερα το επισημαίνω προς το διαδικτυακό τόπο lifo.gr που το έχει κάνει μόδα να 
αναδημοσιεύει όσα γράφω χωρίς ουδέποτε να μπει στον κόπο να ζητήσει  άδεια:    https://www.lifo.gr/articles/almanac/92662


ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ ΚΙΟΛΑΣ!!!

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ ΚΙΟΛΑΣ!!!

Κάθεται προχτές ο άλλος, ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Θεσπρωτίας, και πανηγύριζε για τα ναυπηγεία στη Σύρο:

"Οι άλλοι τα έκλεισαν, εμείς τα ανοίξαμε!
Ο #ΣΥΡΙΖΑ κατά τα άλλα, διώχνει τις επενδύσεις. #synexizoume"

Τι να του πεις; Που το άνοιγμα έγινε γιατί τα ξεπούλησαν στους Αμερικάνους; Κι αφού χαρίστηκαν 100% τα χρέη του προηγούμενου ιδιοκτήτη προς το δημόσιο! Και συγκεκριμένα τα χρέη αυτά ήταν στον ΕΦΚΑ 26,814 εκατ. ευρώ και 9,935 εκατ. ευρώ στο Δημόσιο. Ρυθμίστηκαν επίσης και τα χρέη προς τις τράπεζες και κανονίστηκε να τα αποπληρώσουν σε 30 εξαμηνιαίες δόσεις! Που σημαίνει σε 15 χρόνια. Όσο για τα υπόλοιπα χρέη κανονίστηκε να αποπληρωθούν σε 280 δόσεις!!!

Διαβάστε εδώ και φρίξτε με τα όσα συμβαίνουν υπό τη σκιά της πρώτης φοράς αριστεράς.

http://prin.gr/?p=22106

Όσο για τον συντοπίτη μου βουλευτή που πανηγύριζε για ένα τέτοιο άνοιγμα - πρόκληση των ναυπηγείων, υποθέτω πως με τα μυαλά που κουβαλάει θα πανηγυρίσει και αν δει την ΚΟΣΚΟ να αγοράζει και το λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Μα όλα τελικά στο σφυρί;;;

(όσο για τους πανηγυρισμούς μας θύμισαν τις ιαχές για το 1 εκατομμύριο των εφοπλιστών υπέρ της ναυτικής εκπαίδευσης, πουρμπουάρ γιατί τους έκαναν όλα τα χατίρια σε θέματα φορολογίας... εξέλιπε κάθε τσίπα πια...)

____________________________________________

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΠΡΙΝ

Νέο μεγάλο σκάνδαλο η εξαγορά 
του ναυπηγείου Νεώριο Σύρου 


Posted: September 24, 2018

Γιώργος Καλημερίδης

Τη δεκαετία του ΄70, ο συριανός ποιητής Μάνος Ελευθερίου μαγνητοφώνησε τις μαρτυρίες πολλών εργατριών που δούλευαν στις φάμπρικες της Σύρου στις αρχές του 20ού αιώνα. Αναπαράγουμε ένα απόσπασμα, το οποίο περιγράφει, όχι μόνο την φρικτή εργατική πραγματικότητα του προηγούμενου αιώνα, αλλά δυστυχώς και πρακτικές του καπιταλισμού του 21ου αιώνα και θα γίνουμε παρακάτω πιο συγκεκριμένοι : «Έξι χρονώ άρχισα να δουλεύω (1906), έπαιρνα μια πεντάρα τη μέρα (..) Το πρωί πιάναμε δουλειά στις έξι, σηκωνόμασταν από τις πέντε. Από το πρωί στις έξι μέχρι το βράδυ στις έξι, είχα να φάω όλη την ημέρα. Αυτό το βιολί κράτησε χρόνια. Μέχρι που ήρθε θυμάμαι ο Βενιζέλος (1912), ο γέρος Βενιζέλος και με βάζουνε εμένα και ένα άλλο κοριτσάκι, απαγορευότανε να δουλεύουμε, σε μια κάσα, σαν κιβωτό. Αφού λοιπόν μας κλείσανε μέσα, μπήκε ο Βενιζέλος και όλος ο κόσμος που δούλευε μέσα και ήτανε πολύς κόσμος που δούλευε. Φωνάζανε λοιπόν να μιλήσουμε “υπέρ” για τα αφεντικά για να μη μας βγάλουνε κι από τη δουλειά, ότι περνάμε καλά κύριε Βενιζέλο, φωνές, δάφνες και τα ρέστα. Εμάς μας ξεχάσανε μες στην κιβωτό. Φεύγει το κατάστημα, κλείνει το μαγαζί, έφυγε όλο το προσωπικό και εμείς μέσα».

Στις αρχές του προηγούμενο αιώνα έκλειναν μικρά παιδιά σε κιβώτια για να μην χαλάσουν τη φιέστα ενός πρωθυπουργού με πρόσφατα ψηφισμένη «φιλεργατική νομοθεσία». Στις μέρες μας, η μεταβίβαση του ναυπηγείου «Νεώριο» από την εταιρεία του Ν. Ταβουλάρη στον, αμερικάνικων συμφερόντων, όμιλο ΟNEX και ο ερχομός του πρωθυπουργού στη Σύρο (ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει την αφήγηση ενός φιλοεπενδυτικού κλίματος), συνοδεύτηκε από μια αντίστοιχη φιέστα που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από αυτήν που παίχτηκε στη Σύρο πριν από 106 χρόνια.

Η επενδυτική φιέστα του Αλ. Τσίπρα έκρυβε ξανά τους απλήρωτους εργαζόμενους



Ελεγχόμενο ακροατήριο, χάρις στις άοκνες προσπάθειες του εργοδοτικού εργοστασιακού σωματείου, οι πρόθυμοι της τοπικής αυτοδιοίκησης πάντα παρόντες και πάντα ευαίσθητοι στο να διαμορφώσουν ένα φιλοεπενδυτικό κλίμα, ο μητροπολίτης να εξαίρει το ρόλο του νέου επενδυτή που πάλεψε και νίκησε την ελληνική γραφειοκρατία και ο πρωθυπουργός να επιλέγει τη Σύρο, λίγο μετά την έναρξη της μεταπρογραμματικής εποπτείας, για να υπογραμμίσει ότι η χώρα αλλάζει σελίδα και εισέρχεται στο δρόμο της ανάπτυξης με δημοσιονομική πλέον σταθερότητα. Έξω από το ναυπηγείο η αστερόεσσα ανέμιζε περήφανη, είχε άλλωστε προηγηθεί η επίσκεψη του αμερικάνου πρέσβη και της ναυτικής ακόλουθου του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού. Αυτή ήταν η εικόνα από την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Νεώριο Σύρου στα τέλη Αυγούστου. Φωνές, δάφνες και τα ρέστα που θα έλεγε και η εργάτρια του περασμένου αιώνα. Υπάρχει όμως κάθε φορά και το κιβώτιο, η κάσα, η κιβωτός στην οποία κρύβει το κεφάλαιο την υπαρκτή πραγματικότητα. Και στην περίπτωσή μας η κάσα είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, οι νέες συμβάσεις εργασίας, το φέσι στο ελληνικό δημόσιο και η πρόσδεσή μας με τους μακελάρηδες της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Το ελληνικό δημόσιο αναλαμβάνει το ναυπηγείο του Νεωρίου χρεωκοπημένο από τον Γ. Γουλανδρή τη δεκαετία του 80. Είναι η εποχή των κρατικοποιήσεων. Το ναυπηγείο ιδιωτικοποιείται στα μέσα της δεκαετίας του 90, επί της ουσίας, χαρίζεται στην εταιρεία του Ν. Ταβουλάρη, με όλα τα περιουσιακά του στοιχεία (πχ ακίνητα ). Η νέα εταιρεία αξιοποιεί τις προμήθειες του ελληνικού δημοσίου (δεξαμενές του πολεμικού ναυτικού), αξιοποιεί εκβιαστικά ένα σύνολο ευνοϊκών ρυθμίσεων των νέων χρεών της, διατηρεί απλήρωτους τους εργαζομένους της, ενώ συνεχίζει να αναλαμβάνει έργα του ελληνικού δημοσίου. Στην τελευταία ρύθμιση (με υπουργό τον Γ. Βρούτση) τα ναυπηγεία Σύρου εξαιρέθηκαν από την καταβολή ληξιπρόθεσμων οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία, προκαλώντας ζημιά 7,5 εκατ. ευρώ στο ελληνικό δημόσιο, σε μια περίοδο που όλοι μιλούσαν για μαϊμού συνταξιούχους που επιβαρύνουν υποτίθεται τον δημόσιο προϋπολογισμό. Ο Ν. Ταβουλάρης όμως ήταν πολιτικός φίλος του τότε πρωθυπουργού Α. Σαμαρά… Όσο για τον Γ. Γουλανδρή, αυτός ακολούθησε απλά την πολιτική της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου: όταν τελειώνει το ζεστό κρατικό χρήμα εγκαταλείπουμε την επιχείρηση με χρέη στο δημόσιο. Αυτή είναι η μεταπολίτευση, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί από το κυβερνητικό στρατόπεδο, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα με τις ποικίλες πελατειακές σχέσεις.

Και σήμερα, που η κυβέρνηση παλεύει για την υγιή επιχειρηματικότητα, τι άλλαξε; Αξίζει να δούμε τα στοιχεία της μεταβίβασης του ναυπηγείου στην ΟΝΕΧ: Οι οφειλές του Nεώριου ανέρχονταν στις 30/4/2018 στα 71.057.905,46 ευρώ, που μετά τις προσαρμογές και τους συμψηφισμούς διαμορφώθηκαν στα 66.817.586,78 ευρώ. Προς τις τράπεζες η εταιρεία οφείλει 7,183 εκατ. ευρώ, στον ΕΦΚΑ 26,814 εκατ. ευρώ, 9,935 εκατ. ευρώ στο Δημόσιο, 5,518 εκατ. ευρώ στο προσωπικό, 4,189 για αποζημιώσεις προσωπικού, 5,617 εκατ. ευρώ είναι οι οφειλές προς του προμηθευτές και 7,475 εκατ. ευρώ οι υποχρεώσεις προς συνδεδεμένες εταιρείες. Προβλέπεται διαγραφή 100% των τόκων, προστίμων, προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων προς τον ΕΦΚΑ και το ελληνικό Δημόσιο και αποπληρωμή του υπόλοιπου ποσού σε 280 δόσεις, όπως και ρύθμιση των οφειλών προς τις τράπεζες και εξόφληση του υπολοίπου σε 30 εξαμηνιαίες δόσεις (εφημερίδα Καθημερινή).  

http://www.kathimerini.gr/983584/article/oikonomia/epixeirhseis/sthn-onex-pernaei-h-newrion-syroy-anti-1109-ekat

Στην πράξη επομένως, το σχέδιο εξυγίανσης του ναυπηγείου προβλέπει 100% διαγραφή των τόκων, προστίμων, προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων προς τον ΕΦΚΑ και το ελληνικό δημόσιο και πληρωμή του υπόλοιπου σε 280 δόσεις σε βάθος 20ετίας. Αντίστοιχα, ο δήμος Ερμούπολης και η δημοτική επιχείρηση ύδρευσης δέχτηκαν, σε ειδική συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου μέσα στον Αύγουστο, να κουρευτεί το 85,67% των χρεών της ΝΑΒΙΕΣ (εταιρεία του Ν. Ταβουλάρη) με αποτέλεσμα να διαγραφεί περίπου 500.000 ευρώ χρέος, προκειμένου να διασφαλιστεί η επένδυση. Αυτό είναι το φιλοεπενδυτικό κλίμα που διαμορφώνει η νέα σοσιαλδημοκρατία, το οποίο με γλαφυρό τρόπο περιέγραψε ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στη ΔΕΘ. Μάλιστα, ο Δήμος Ερμούπολης πήρε τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού διότι χάρισε τα χρέη, ευελπιστώντας στην οικονομική δυναμική που θα δημιουργήσει ο νέος επενδυτής.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτοί είναι οι συσχετισμοί, αλλά σε τελική ανάλυση σώθηκαν οι θέσεις εργασίας για 300 εργαζομένους με την προοπτική αυτές να αυξηθούν, έστω και με ένα βαρύτατο κόστος για την περιβόητη δημοσιονομική σταθερότητα. Η νέα μέρα όμως για τους εργαζόμενους δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται σε αυτή την αφήγηση. Ήδη οι εργαζόμενοι, με την προτροπή του νέου εργοστασιακού σωματείου –που έφτασε στο σημείο να διαγράψει εργαζομένους από μέλη του– έχουν αποποιηθεί όλων των νόμιμων δικαιωμάτων τους, προκειμένου να διευκολυνθεί η εκκαθάριση στο Πρωτοδικείο Σύρου, αφήνοντας ανοικτό το δρόμο στο νέο επενδυτή στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων και της αποζημίωσής τους. Οι τραμπουκισμοί εργαζομένων έξω από της Επιθεώρηση Εργασίας, στις αρχές Ιούλη, οι οποίοι ήθελαν απλά να κατοχυρώσουν τα δικαιώματα τους απέναντι σε κάθε νέο διάδοχο επενδυτικό σχήμα, απλά αποτυπώνουν το νέο Ελντοράντο του εργασιακού μεσαίωνα των αμερικάνων επενδυτών. Η μεγάλη, υποτίθεται, επένδυση δεν διαγράφει μόνο χρέη απέναντι στο δημόσιο, στα ασφαλιστικά ταμεία και το Δήμο, αλλά δεν νιώθει καν την ανάγκη να δεσμευτεί ως προς τους εργαζόμενους για τα αυτονόητα: δεδουλευμένα, εργασιακή σχέση από εδώ και στο εξής και νέες συμβάσεις εργασίας. Το πεδίο είναι ελεύθερο για την ΟΝΕΧ και σε αυτό τον τομέα.

Να υπογραμμίζουμε και μια ακόμη διάσταση που αποτελεί παρακαταθήκη της προηγούμενης διοίκησης. Το Νεώριο ήταν μια από τις λίγες επιχειρήσεις πανελλαδικά που έκαναν χρήση της οδηγίας Μπολκεστάιν, δηλαδή της δυνατότητας μαζικής εισαγωγής φτηνού εργατικού δυναμικού, με όρους αμοιβής της χώρας προέλευσης των εργαζομένων και όχι υποδοχής. Σε ένα εργασιακό χώρο που έχουν δοκιμαστεί ποικίλες εργασιακές σχέσεις, θα ήταν αυταπάτη, αν όχι συνειδητό έγκλημα, κάποιος να πανηγυρίζει, όπως το εργοδοτικό εργοστασιακό σωματείο, για την ανέλκυση μιας δεξαμενής και την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των Ελλήνων πλοιοκτητών στο νέο επενδυτικό εγχείρημα . Οι εργαζόμενοι είναι απλά στο έλεος του νέου επενδυτή, σε ένα σκηνικό «αριστερής» κυβερνητικής διαχείρισης και κακόγουστων επικοινωνιακών πανηγυρισμών παλιάς κοπής.

Στην υπηρεσία των αμερικανικών γεωπολιτικών σχεδιασμών

Η επένδυση της ΟΝΕΧ δεν αποτυπώνει μόνο την ταξική οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, αλλά και τη γεωπολιτική της τοποθέτηση. Το Νεώριο με τη νέα διοίκηση του θα αποτελέσει ορμητήριο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Ο επενδυτής ήταν πολύ σαφής ως προς αυτό: το ναυπηγείο θα συνδεθεί με τις ανάγκες του ΝΑΤΟ. Ήδη από το προηγούμενο καλοκαίρι, ο πολύ δραστήριος κ. Πάιατ, πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, διαμόρφωσε το τοπίο και διασφάλισε τους όρους μεταβίβασης του ναυπηγείου στην ΟΝΕΧ. Λίγο μπίζνες και λίγο πόλεμος ήταν η στρατηγική του, στο όνομα πάντα της αστερόεσσας και υπό την πολιτική ομπρέλα και ενθάρρυνση της πιο φιλοαμερικάνικης κυβέρνησης όλης της μεταπολίτευσης. Σύρος, Αλεξανδρούπολη , Θεσσαλονίκη αποτελούν επιμέρους ψηφίδες στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό που στήνουν οι ΗΠΑ στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Καθόλου τυχαία τον Μάρτη, βρέθηκε στη Σύρο, πριν την ολοκλήρωση της μεταβίβασης του ναυπηγείου, η κυρία Ρόουζ Ράις, ναυτική ακόλουθος της αμερικανικής πρεσβείας, με την παρουσία του υπερσύγχρονου πολεμικού πλοίου «Carson City», υπογραμμίζοντας και με τον πλέον επίσημο τρόπο το ενδιαφέρον των Αμερικανών για το συγκεκριμένο νησί και την παράπλευρη αξιοποίηση του σε κέντρο αναψυχής των αμερικάνικων πληρωμάτων στη Μεσόγειο. Πέρα από την κωμικοτραγική πλευρά του πράγματος («Καλώς ήρθες δολάριο»), είναι εμφανής η προσπάθεια να αναβαθμίσει ο ιμπεριαλισμός τις θέσεις του στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, με βάση και τις πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία και τη διαρκή πολεμική αστάθεια στην περιοχή της Συρίας. Όπως ο ίδιος ο Τζέφρι Πάιατ σημείωσε, ως άλλος Πιουριφόι, «τα λιμάνια της Αλεξανδρούπολης και της Σύρου ενδιαφέρουν επενδυτικά τις ΗΠΑ». Να υποθέσουμε όχι μόνο για λόγους τόνωσης της απασχόλησης και ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας.

Εξάλλου και στο Νεώριο φαίνεται πως η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων έχει αποτύχει οικτρά και κοστίζει ακριβά στα ασφαλιστικά ταμεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βαφτίζει επενδυτές όσους στη βάση συγκεκριμένων γεωπολιτικών κριτηρίων και με την στήριξη του καπιταλιστικού κράτους υπόσχονται ειδικές οικονομικές ζώνες για την ελληνική κοινωνία.

Η περίπτωση του Νεωρίου δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση, αποτυπώνει ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις στη μεταπρογραμματική Ελλάδα, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου. Από αυτή την άποψη, υπογραμμίζει και τα πολιτικά καθήκοντα του εργατικού, αντικαπιταλιστικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.




ΑΝΤΙΘΕΤΗ Η ΕΝΩΣΗ ΝΑΥΤΩΝ ΣΤΟ ΣΤΗΣΙΜΟ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΦΑΝΗ ΝΑΥΤΗ!

ΠΕΝΕΝ - Αποστροφή, αηδία και καταδίκη για τις προεκλογικές φιέστες εφοπλιστών - Δήμου Πειραιά

Γράφτηκε από Π.Ε.Ν.Ε.Ν.


Όπως πληροφορηθήκαμε με εισήγηση του Δημάρχου το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Πειραιά την 1/4/2019 αποφάσισε την πραγματοποίηση εκδήλωσης και αποκαλυπτηρίων μνημείου αφανούς Ναύτη στις 20/4/2019 στον περιβάλλοντα χώρο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου.

Στο σχετικό απόσπασμα του Δ.Σ αναφέρεται επίσης ότι χορηγός της κατασκευής του μνημείου είναι ο κ. Μαρινάκης Ευάγγελος....

Πρόκειται για μία κίνηση η οποία είναι απόλυτα ενταγμένη στην προεκλογική εκστρατεία του δημάρχου Πειραιά (με συνυπευθυνότητα όλων όσων συνέπραξαν σε αυτή την απόφαση του Δ.Σ) η οποία αποτελεί πρόκληση στα δημοκρατικά αισθήματα του Ναυτεργατικού μας κόσμου.

Όμως η αντίθεσή μας δεν είναι κυρίως για το προφανές προεκλογικό της χαρακτήρα. Είναι προκλητικό και κυνικό πρόσωπα του εφοπλιστικού κατεστημένου να εμφανίζονται ως χορηγοί μνημείων των Ναυτεργατών.

Είναι χιλιάδες οι Ναυτεργάτες οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους στα πλωτά φέρετρα των ελλήνων εφοπλιστών, στα σαπιοκάραβα και υποσυντήρητα πλοία τους, που είχαν για δεκαετίες το θλιβερό ρεκόρ να είναι πρώτα στην παγκόσμια ναυτιλία σε ναυτικά ατυχήματα, ναυάγια και πυρκαγιές.

Είναι προκλητικό και κυνικό επίσης διότι σε αυτή τη ναυτιλία που το αστικό πολιτικό σύστημα την προβάλλει και την διαφημίζει νυχθημερόν ακόμη και σήμερα δεσπόζουσα θέση έχει η άγρια εκμετάλλευση ελλήνων και αλλοδαπών Ναυτεργατών, μία ναυτιλία στην οποία κυριαρχεί το μοντέλο της μαύρης ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης εργασίας, ένα καθεστώς (θεσμικό πλαίσιο) που έχει εξοστρακίσει την μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων Ναυτεργατών, που οι τυχοδιώκτες εφοπλιστές επέλεξαν και επιλέγουν ακόμη τις σημαίες ευκολίας, γιατί εκεί τα κέρδη είναι ακόμη μεγαλύτερα και διατηρούν ένα μικρό μέρος του στόλου (20%) στην ελληνική σημαία προκειμένου να διαμορφώνουν τις θέσεις της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης στα διεθνή φόρα (ΟΗΕ - Ε.Ε - IMO - ILO κ.λπ), όπως έγινε πρόσφατα με τα βρώμικα καύσιμα των πλοίων που εφοπλιστές - κυβέρνηση έδωσαν μάχη για να μην υλοποιηθούν οι αποφάσεις του IMO (νέα περιβαλλοντική νομοθεσία IMO για μείωση εκπομπών θείου από τα ναυτιλιακά καύσιμα).

Οι χορηγίες των εφοπλιστών και ειδικότερα αυτές που αφορούν την μνήμη των Ναυτεργατών δεν πρόκειται να τους εξιλεώσουν στην συνείδηση των σημερινών και στη μνήμη των παλαιότερων Ναυτεργατών για τον εργασιακό μεσαίωνα που επέβαλαν στη ναυτιλία στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας τους.

Αποτελεί κατάντημα για την δημοτική αρχή του Πειραιά που στην διάρκεια της θητεία της σηκώνει αγάλματα, μνημεία και ανδριάντες τα οποία φέρουν την υπογραφή ως χορηγού του κ. Μαρινάκη. Μήπως πιστεύει με όλα αυτά ότι θα πέσει στα μαλακά στις σοβαρότατες ποινικές δίκες για αδικήματα κακουργηματικού χαρακτήρα που αντιμετωπίζει;

Είναι ο κ. Μαρινάκης αυτός που στις προηγούμενες εκλογές γύριζε από γειτονιά σε γειτονιά διακηρύσσοντας ότι με την εκλογή του δίδυμου Μώραλη - Μαρινάκη θα αναγεννηθεί η πόλη και ο Πειραιάς θα αλλάξει ριζικά πρόσωπο με επενδύσεις και διάφορα αναπτυξιακά σχέδια και μοντέλα....

Η ζωή δείχνει ότι το εφοπλιστικό κεφάλαιο δεν επένδυσε ούτε ένα ευρώ στον Πειραιά, αντίθετα πολλοί από αυτούς εγκατέλειψαν την πόλη και μετακόμισαν τις έδρες των εταιρειών τους στα βόρεια και νότια προάστια.

Το σύμβολο του Πειραιά, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας και με την δική τους συναίνεση ξεπουλήθηκε στην κινεζική Cosco και τώρα εκλιπαρούν τις πολυεθνικές της κρουαζιέρας να χρησιμοποιήσουν τον Πειραιά ως home porting.

Εξάλλου το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ίδιος ο κ. Μαρινάκης ο οποίος διατηρεί το σύνολο των πλοίων του στόλου του σε ευκαιριακά νηολόγια, δεν χρησιμοποιεί σε αυτά ούτε έναν έλληνα Ναυτεργάτη, ενώ οι αλλοδαποί εργάζονται σε συνθήκες χωρίς ΣΣΕ, ανασφάλιστοι και χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Η αξιοπρέπεια, το ήθος και οι αγωνιστικές παραδόσεις των Ναυτεργατών και του ταξικού ναυτεργατικού κινήματος δεν συνάδουν με εκδηλώσεις και μνημεία που στήνονται από εκπροσώπους της αστικής τάξης και το πολιτικό τους προσωπικό στην κυβέρνηση, στα κόμματα, στους δήμους και στα συνδικάτα.

Συνιστούν κατάφωρη προσβολή στα θύματα που έχασαν τη ζωή τους για να αυγατίσουν τα κέρδη των εφοπλιστών και χάρη στην δική τους συνεισφορά και θυσία οικοδομήθηκε σήμερα μία ναυτιλία από την οποία οι εφοπλιστές έχουν εξοβελίσει την συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων Ναυτεργατών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ



Υ.Γ.: Στην διάρκεια της δικτατορίας, αυτή, στον χώρο της Πειραϊκής σήκωσε έναν τεράστιο σταυρό μαζί με τις τοπικές και εκκλησιαστικές αρχές προς τιμή και για την μνήμη των αδικοχαμένων Ναυτικών...

Κανένας Ναυτεργάτης δεν τίμησε αυτόν τον σκελετό που κακότεχνα έστησε η φασιστική χούντα και τα ανθρωπάριά της επιδιώκοντας να ξεπλύνει τα εφοπλιστικά εγκλήματα.

Την ίδια αντιμετώπιση θα έχει από την συντριπτική πλειοψηφία των ναυτεργατών η νέα απόπειρα των Μώραλη - Μαρινάκη οι οποίοι ευελπιστούν ότι με παρόμοιες εκδηλώσεις θα διαγράψουν από την μνήμη των Ναυτεργατών την εφοπλιστική ασυδοσία και να εμφανιστούν ως τιμητές τους.


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΠΕΝΕΝ

ΝΕΟΣ ΜΠΟΥΝΑΜΑΣ ΑΠΟ ΣΥΡΙΖΑ ΣΕ ΕΦΟΠΛΙΣΤΕΣ





Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - Νέος Σκανδαλώδης Μπουναμάς 

στο παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο - 

Δήλωση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ


Παραμονή του Πάσχα επέλεξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για να δώσει το νέο μπουναμά στο παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο προκαλώντας τα αισθήματα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων τα οποία ιδιαίτερα την μνημονιακή περίοδο έχουν δεινοπαθήσει από την άγρια φοροεπιδρομή στους μισθούς, τις συντάξεις και ευρύτερα στα εισοδήματά τους.

Η βρώμικη συναλλαγή κυβέρνησης - εφοπλιστών παίρνει πλέον επίσημο δημόσιο χαρακτήρα και με την βούλα του νόμου στην Βουλή.

Μάλιστα ο Υπουργός Ε.Ν. Φώτης Κουβέλης που ανέλαβε τον πολιτικό ρόλο να φέρει προς κύρωση στην Βουλή με νόμο το συνυποσχετικό οικειοθελούς φορολόγησης των εφοπλιστών που ενσωματώθηκε σε σχετικό άρθρο του Υπουργείου Οικονομικών χαρακτήρισε επίτευγμα την κυβερνητική αθλιότητα!!!

Μάλιστα προκειμένου να μην ανανεώνεται η νομοθετική ρύθμιση είναι αορίστου χρόνου όπως ακριβώς επιθυμούσαν οι εφοπλιστές.

Ο Τσίπρας την περίοδο 2012 - 2014 μιλούσε για φορολόγηση των εφοπλιστών ύψους 2 δις ευρώ...!! Επίσης με προγενέστερη δήλωση του ίδιου (Φλεβάρης 2019), για το ποσό των δηλωθέντων μερισμάτων υπολόγισε ότι θα εισρέουν από αυτά στα δημόσια ταμεία 75 εκατομμύρια ευρώ....

Τώρα σύμφωνα με τον νόμο το ποσόν αυτό ανέρχεται στα 40 εκατομμύρια ευρώ!!

Να αναφέρουμε επίσης ότι το 2013 ο τότε πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς είχε δηλώσει ότι "το ύψος της συμβολής της ελληνικής ναυτιλιακής κοινότητας υπολογίζεται προς το παρόν στα 75 εκατομμύρια ευρώ αλλά εκτιμάται ότι θα ανέλθει ενδεικτικά στο ποσό των 140 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως!!

Άνθρακες ο θησαυρός αφού σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών το ποσόν που εισέρευσε στα δημόσια ταμεία ποτέ δεν ξεπέρασε τα 40 εκατομμύρια ευρώ ετησίως αφού ένα μεγάλο μέρος των μεγαλόσχημων εφοπλιστών δεν κατέβαλαν ούτε ένα ευρώ ενώ ορισμένοι ζήτησαν διακανονισμό καταβάλλοντάς τα με δόσεις!!!

Στην σχετική ομιλία στην Βουλή ο Φώτης Κουβέλης μετατράπηκε σε προπαγανδιστικό τελάλη του εφοπλιστικού κατεστημένου και ταυτιζόμενος απόλυτα με την πολιτική τους για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, της κερδοφορίας και των προνομίων τους χωρίς ίχνος ντροπής ξεκαθάρισε ότι "στρατηγικός στόχος του Υπουργείου του είναι η ανάπτυξη της ελληνικής ποντοπόρου ναυτιλίας με την διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος που θα παράσχει ανταγωνιστικά οφέλη!!

Στην ίδια πολιτική κατεύθυνση στο αναφερόμενο νομοσχέδιο η κυβέρνηση διατηρεί σε εξευτελιστικά χαμηλά επίπεδα την φορολογία επί των ναυτιλιακών μερισμάτων.

Με αυτές τις επαίσχυντες νομοθετικές ρυθμίσεις κλείνει ουσιαστικά και η εκκρεμότητα των εφοπλιστών με την Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ε.Ε που την τελευταία 2ετία υπήρξε η σχετική εμπλοκή με την κατηγορία του άνισου ανταγωνισμού έναντι των άλλων ευρωπαϊκών ναυτιλιακών χωρών της Ε,Ε.

Η σχετική συμφωνία εφοπλιστών - κυβέρνησης και η νομοθετική κατοχύρωση της προνομιακής φορολογικής μεταχείρισης έρχεται ως συνέχεια της συμφωνίας για την συνταγματική αναθεώρηση με την οποία έμεινε ανέπαφη η φορολογική ασυδοσία του εφοπλιστικού κεφαλαίου!!!

Οι εξελίξεις αυτές επικροτήθηκαν και χειροκροτήθηκαν και η κυβέρνηση εισέπραξε για πολλοστή φορά τα εύσημα των εφοπλιστών!!!

Χαρακτηριστική του κλίματος και της απήχησης που είχε στο υπόλοιπο αστικό πολιτικό κατεστημένο είναι το γεγονός ότι Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ όχι μόνο υπερψήφισαν την σχετική συμφωνία αλλά και ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ., ο γνωστός ακροδεξιός Άδωνις Γεωργιάδης, περιχαρής δήλωσε κυνικά:

"Έρχεται σήμερα με νομοσχέδιο η κυβέρνησή σας και τα 75 εκατομμύρια της εθελοντικής εισφοράς τα κατεβάζετε στα 40 εκατομμύρια. Αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μούρλια. Όταν έρχεσαι πιο δεξιά σημαίνει ότι πήζει το μυαλό. Μπράβο και πάλι μπράβο"!!!

Ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ

Νταλακογεώργος Αντώνης



Υ.Γ.: Στον ίδιο κατήφορο με την κυβέρνηση ακολουθούν πιστά και τοπικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για την ναυτιλία, που μετά την βρώμικη αυτή συμφωνία πανηγυρίζουν και αυτοί με την σειρά τους δηλώνοντας την χαρά τους... "επειδή στο νέο συνυποσχετικό ένα εκατομμύριο ευρώ θα πάνε στην ναυτική εκπαίδευση"...!!!

Προφανώς η θεσμοθέτηση της επιχειρηματικής και φορολογικής ασυλίας των εφοπλιστών για αυτούς είναι θεάρεστη πολιτική και το ένα εκατομμύριο ευρώ θα σώσει την καταρρέουσα Δημόσια Ναυτική Εκπαίδευση.



ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.