BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ ΤΟΥ ORION (μια ναυτική ιστορία)

ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ ΤΟΥ ORION

(37 χρόνια από το τελευταίο μου ξέμπαρκο) 

της Μαρίας Λαμπρίδου




Ναγκασάκι, Απρίλιος 1982: Το Orion στο βάθος


To Orion ήταν καράβι.  Ένα από εκείνα τα θηρία που σκίζουν τους ωκεανούς μεταφέροντας μαύρο χρυσό. Σούπερ τάνκερ για τους πολλούς, vlcc για όσους γνωρίζουν κάτι παραπάνω για τους τύπους των δεξαμενοπλοίων. Κι εγώ μέλος πληρώματος για δέκα μήνες. Τους τελευταίους της ζωής του Orion. Μαζί πήγαμε ως τη Φορμόζα, στο διαλυτήριο πλοίων. Θαρρώντας πως εκεί τελειώνει μόνο η καριέρα του καραβιού κι αγνοώντας πως δε θα τα κατάφερνα να ξαναμπαρκάρω κι εγώ. Κι ας προσπάθησα κι ας το ήθελα πολύ.

Καταλαβαίνεις το λοιπόν ότι και μόνο το όνομα Orion αρκεί για να μου φέρει δάκρυα στα μάτια. Κι ας πέρασαν κοντά σαράντα χρόνια από τη μέρα που κατέβηκα για τελευταία φορά τη σκάλα του. Κουβαλώντας πέρα από τη βαλίτσα και χιλιάδες αναμνήσεις από τους δέκα μήνες των ταξιδιών με εκείνο το γκαζάδικο των τριακοσίων  μέτρων μήκος και πενήντα πλάτος. Κυρίως από Περσικό για Ευρώπη. Πότε μέσω Σουέζ, πότε κάνοντας τον περίπλου της Αφρικής.


Τα ταξίδια μου με το Orion

Γνωστές διαδρομές αφού και με το προηγούμενο καράβι μου, ένα παρόμοιο γκαζάδικο του Ωνάση, ίδια ταξίδια κάναμε. Βέβαια άλλο Ωνάσης και άλλο Orion, που ήταν καράβι αντριώτικο και ανήκε σε κάποιους από τους Γουλανδρήδες. Κι αντί για ολυμπιακούς κύκλους είχε στην τσιμινιέρα του ένα λευκό αστέρι. Βλέπεις και η εταιρεία ολάκερη Orion λεγόταν και το καράβι μας ήταν η ναυαρχίδα της.


Κάπου τριάντα άντρες πλήρωμα σε τούτο το πλωτό νησί και μόνο μια γυναίκα, εγώ. Σε άλλα καράβια, μικρά φορτηγά, είχα πιάσει και ανθυποπλοίαρχος. Στο Orion ήμουνα δόκιμος που κάποιες φορές με άφηναν να κάνω και μόνη μου βάρδια. Δυο τετράωρα στη γέφυρα, ένα στην κουβέρτα για εργασίες συντήρησης. Κυρίως ματσακόνι και βαψίματα. Πέρναγε η μέρα δίχως να το καταλάβεις και μετά ήθελες μόνο ύπνο για να ξεκουραστείς. Άντε και για να γράψεις κανένα γράμμα, κινητά δεν υπήρχαν τότε, να μπουγαδιάσεις τα ρουχαλάκια σου, να παίξεις κανένα τάβλι στο καπνιστήριο ή να δεις κανένα χαζό βίντεο με ταινίες της συμφοράς.  Είχα και κάποια βιβλία κοντά, πόσα όμως να πάρεις ταξιδεύοντας με το αεροπλάνο και παρά τα 40 κιλά που επέτρεπαν εκείνα τα χρόνια στους ναυτικούς; Άλλες οι συνθήκες σήμερα. Κρεμάς ένα λαπ τοπ στην πλάτη και τα  έχεις όλα στο καράβι. Επικοινωνία, διάβασμα, γράψιμο, φωτογραφίες, υλικό για τη δουλειά σου…


Περνώντας τη διώρυγα του Σουέζ 

Πάλι καλά που η εταιρεία ήταν χουβαρντού με τις γυναίκες των αξιωματικών. Συχνά πυκνά είχαμε στα ταξίδια μας παρέα πότε την κυρία του Α΄ Μηχανικού, πότε του Ανθυποπλοίαρχου ή και του μάγειρα ακόμη. Κι έσπαγε η μονοτονία με τα αξύριστα αντρικά πρόσωπα. Πλην των Φιλιππινέζων που αυτοί δεν έχουν γένια από μόνοι τους.

Τους τελευταίους μήνες στο Orion ήταν που ήρθε και η γυναίκα του μαρκόνη. Μικρή ήμουνα κι εγώ, εκείνη ήταν ακόμη μικρότερη. Ταιριάξαμε στην παρέα και έγινε πιο όμορφη η ζωή στο καράβι. Κόλλησε και ο άντρας της με το μάγειρα και πού μας έχανες πού μας έβρισκες και οι τέσσερις μαζί ακόμη και στις εξόδους μας στα λιμάνια. Τις μετρημένες στα δάχτυλα βέβαια αφού κάναμε δυο μήνες να πιάσουμε στεριά.

Κακά τα ψέματα λοιπόν. Η πλήξη και έτσι ήταν στα ύψη. Και η άλλη μοναξιά, η απουσία των αγαπημένων μας προσώπων. Της γυναίκας, των παιδιών, των γονιών και των αδερφιών μας, των φίλων. Μου έλειπε κι εμένα το αγόρι μου, μπαρκαρισμένος σε άλλο καράβι. Είχαμε περάσει και βέρες και λέγαμε να παντρευτούμε μόλις ξεμπαρκάρουμε. Κάνοντας υπομονή να μαζέψουμε κανένα φράγκο για το άνοιγμα του σπιτικού μας. Ό,τι δηλαδή κάνουν όλοι οι ναυτικοί. Δεν είναι κρουαζιέρα η δουλειά του ναυτικού. Από ανάγκη είσαι εκεί. Ναι, εντάξει, αγαπάς και τη θάλασσα αγαπάς και τα ταξίδια. Μα αν είχε λεφτά η τσέπη σου θα έβρισκες καλύτερους τρόπους να ταξιδεύεις τη θάλασσα κι όχι να θαλασσοπνίγεσαι στα βαπόρια.

Έβραζε και το αίμα μας. Να το παραδεχτούμε αυτό. Από νιάτα κι από αντίδοτο στον κίνδυνο. Ψάχναμε ευκαιρίες να εκτονωθούμε. Πότε με βολτίτσα ως την πλώρη. Όταν το επέτρεπε ο καιρός. Όπως τότε που μας ξεσήκωσε ο Παναγιώτης, ο μάγειρας, κι ανυποψίαστες η Έφη κι εγώ, τον ακολουθήσαμε. Καλά πήγαμε, κουβεντιάζοντας και γελώντας, καλά γυρίζαμε και ο Παναγιώτης το είχε ρίξει και στο τραγούδι. Θυμάμαι και το τραγούδι. «Κι ύστερα το βραδάκι μεθυσμενάκι στα καπηλειά, σ’ έπινα κοριτσάκι σαν το κρασάκι γουλιά γουλιά…»

Φτάνουμε κάτω από το φτερό της γέφυρας. Πού να ξέραμε τι μας είχαν ετοιμάσει ο Παναγιώτης με το μαρκόνη μας, τον Γιώργη τον Κρητικό τον λεβέντη; Η Έφη περνούσε πρώτη φορά Ισημερινό. Και είναι έθιμο παλιό στα καράβια να μπουγελώνουν όποιον για πρώτη φορά περνά τη Λίνια. Είναι το λοιπόν επάνω στο φτερό ο μαρκόνης και έχει γεμάτο τον κουβά. Και με το που φτάνουμε στο κατάλληλο σημείο τον αδειάζει καταπάνω μας.

Βουτάω την Έφη από το χέρι και της λέω ψιθυριστά «πέσε κάτω, πέσε κάτω». Σωριαζόμαστε μουσκεμένες στη λαμαρίνα και μένουμε ακίνητες. Οι άντρες τα έχασαν. Δεν ξέρανε αν απλά λιποθυμήσαμε ή από την τρομάρα και το πέσιμο τα κακαρώσαμε. Εμείς με κόπο να συγκρατούμε τα γέλια. Εμ, καλά να πάθουν. Πλάκα ήθελαν; Πλάκα κι εμείς!

Στο Orion είχαμε όμως και άλλο τρόπο να πάρουμε το μπάνιο μας. Και δεν εννοώ το λουτρό. Κι ούτε και θέλω να θυμάμαι τα λουτρά αυτού του καραβιού. Ακόμη και σαράντα χρόνια μετά. Μιλάω για την πισίνα. Αν και για μας τις γυναίκες ήταν χώρος απαγορευμένος. Παλιότερα, όταν ήταν μέσα η γυναίκα του ανθυποπλοίαρχου, συνεννοήθηκε με τον άντρα της κι έκανε πως την έσπρωξε εκείνος κι έπεσε η κοπέλα με τα ρούχα στο νερό. Να κολυμπήσει έστω και έτσι και να της βγει το άχτι. Να βλέπεις γύρω τριγύρω θάλασσα και να μην μπορείς να κολυμπήσεις!!!

Με την Έφη όμως είπαμε να το κάνουμε αλλιώς. Παραφυλάξαμε μια ώρα που ήταν όλοι στις βάρδιες τους και στις δουλειές τους και πήγαμε κρυφά κρυφά στην πισίνα κανονικά με τα μαγιό μας. Τι το θέλαμε;


Η πισίνα του Orion


Μας επήραν χαμπάρι από τη γέφυρα και έπεσε σύνθημα στην κουβέρτα, στα μαγειρεία, στα σαλόνια, μέχρι κάτω στο μηχανοστάσιο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε. Μαζεύτηκε όλο το πλήρωμα γύρω από την πισίνα κι εμείς εγκλωβιστήκαμε μέσα στο νερό. Πού να τολμήσουμε να βγούμε μπρος σε τόσα αντρικά μάτια; Ήμασταν όμως διαόλισσες. Φωνάζει η Έφη τον άντρα της και τον στέλνει στην καμπίνα να φέρει δυο σεντόνια. Τα παίρνουμε και τυλιγόμαστε μέσα στο νερό. Και βγαίνουμε «κυρίες»! Ούτε αστράγαλος δε φαινόταν.

Οι άντρες στα πατώματα. «Γιατί βρε κορίτσια μάς το κάνετε αυτό;» έλεγαν μεταξύ σοβαρού κι αστείου οι πιο τολμηροί. Λίγο γυναικείο μπουτάκι θέλαμε να δούμε κι εμείς που έχει μαυρίσει το ματάκι μας.

Αυτή η πείνα του αρσενικού η αχόρταγη. Που στα λιμάνια δε συγκρατιόταν με τίποτα και δεν τηρούσε ούτε τα προσχήματα. Όπως τότε στο Καίηπ Τάουν που την έφεραν μέσα μια μαυρούλα. Στα κάτω πατώματα, εκεί που έμενε το πλήρωμα. Μην προσβάλουν τις κυρίες του καραβιού αλλά και μην μπορώντας να ελέγξουν τα ένστικτα.

Δεν ξαναπατήσαμε στην πισίνα. Μόνο κάτι νύχτες με φεγγάρι καθόμασταν ντυμένες στην άκρη της και βρέχαμε τις πατούσες μας. Περιμένοντας την ώρα που θα ξεμπαρκάρουμε για να χαρούμε αυτά που στη στεριά θεωρούνται αυτονόητα στην εποχή μας.

Κι όμως. Όταν χτες χτύπησε το τηλέφωνο κι άκουσα στην άλλη άκρη μετά από σαράντα σχεδόν χρόνια τη φωνή του μαρκόνη μας και της γλυκιάς μου Έφης, η νοσταλγία για τις στιγμές στο Orion χτύπησε κόκκινο. Κι ένα μόνο μαύρισε τη χαρά. Ο θάνατος του Παναγιώτη!

Καλά σου ταξίδια, μάγειρα. Εκεί στους άλλους γαλαξίες που ταξιδεύεις πια...


Ο Παναγιώτης μας... 

_______________________________________________________________________

ΠΡΟΣΟΧΗ:

Η αναδημοσίευση δεν επιτρέπεται χωρίς γραπτή άδεια από τη συγγραφέα.
E-mail επικοινωνίας: mlampridoy@yahoo.gr

Ιδιαίτερα το επισημαίνω προς το διαδικτυακό τόπο lifo.gr που το έχει κάνει μόδα να 
αναδημοσιεύει όσα γράφω χωρίς ουδέποτε να μπει στον κόπο να ζητήσει  άδεια:    https://www.lifo.gr/articles/almanac/92662


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.