ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ

BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Καλό Ταξίδι, καπτα - Στέλλα Φραντζεσκάκη!

ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ 
Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ 
ΣΤΕΛΛΑ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗ



Μία από τις ελάχιστες Ελληνίδες καπετάνισσες, ίσως και η μοναδική σε φορτηγό πλοίο, για την εποχή που η ίδια ανέλαβε, η Κρητικιά Στέλλα Φραντζεσκάκη, έφυγε από τη ζωή, έπειτα από σκληρή μάχη που έδωσε, αυτή τη φορά όχι με τα κύματα και τις αγριεμένες θάλασσες των ωκεανών, αλλά με τον καρκίνο.

Η πλοίαρχος, σε ηλικία 57 χρόνων, άφησε την τελευταία της πνοή ανήμερα την Πρωτοχρονιά και η πολιτική της κηδεία έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Πριν από 2,5 χρόνια έμαθε ότι πάσχει από καρκίνο. Το πάλεψε με όλη της τη δύναμη, όπως εξάλλου είχε συνηθίσει να κάνει και στη ζωή της, αλλά τούτη τη φορά δεν τα κατάφερε.

Με τη Στέλλα μιλήσαμε τηλεφωνικά για πρώτη φορά τον Μάρτιο του 2011. Η συνέντευξή της δημοσιεύτηκε τότε στην «Ελευθεροτυπία». Το φορτηγό πλοίο στο οποίο ήταν πλοίαρχος, το ελληνόκτητο «Kesaria», με πλήρωμα 23 άτομα, μήκους 229 μέτρων και δυνατότητα μεταφοράς 81.932 τόνων φορτίου, της εταιρείας «Andriaki Shipping», βρισκόταν στον Ατλαντικό, κάπου κοντά στις Βερμούδες και μετέφερε κάρβουνο.

«Είναι σκληρή δουλειά, αλλά χρειάζονται γνώσεις και ψυχραιμία» είχε πει, ενώ αναφερόμενη στις δύσκολες στιγμές του επαγγέλματός της, είχε ξεχωρίσει την κακοκαιρία. «Αλλά δεν τρομάζεις ακριβώς. Απλά όταν τελειώσει η φουρτούνα, σκέφτεσαι και λες “τι έγινε;”. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να το περιγράψω αυτό που νιώθεις. Είναι σαν να έρχεσαι αντιμέτωπος με μια δύναμη πολύ μεγαλύτερη από τη δικιά σου, τη δύναμη της θάλασσας. Δεν είναι τρόμος όμως» είχε πει.

Η Στέλλα Φραντζεσκάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε σ’ ένα χωριό των Χανίων, στα Ρούματα. Οχι κοντά στη θάλασσα που αγαπούσε, όπως και τα ταξίδια. Ενα πάθος, μια επιθυμία που την έκανε να μην επιλέξει την αρχιτεκτονική, που ίσως να την ακολουθούσε, εάν δεν την κέρδιζε η θάλασσα. Κανένας από την οικογένειά της δεν ήταν ναυτικός.

Η ίδια ξεκίνησε να δουλεύει ως ναυτικός το 1986, αλλά υπήρχαν και διαστήματα που ήταν εκτός καραβιού γιατί δεν έβρισκε δουλειά. Το 1998 προσελήφθη στην εταιρεία «Andriaki Shipping», η οποία δύο χρόνια μετά τής εμπιστεύτηκε τη θέση του πλοιάρχου στο πλοίο «Kesaria».

Οσο για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, δεν είχαν να κάνουν με τους άντρες συναδέλφους της, όπως θα φανταζόταν κάποιος, παρά το γεγονός ότι τα πληρώματα ήταν ανδροκρατούμενα. «Απλά μια γυναίκα πρέπει να δουλέψει πολύ περισσότερο από έναν άντρα για να αποδείξει ότι αξίζει. Τα προβλήματα ξεκινούν από τις ελληνικές εταιρείες που δεν έπαιρναν γυναίκες και που εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να μην προσλαμβάνουν, εκτός ελαχίστων» έλεγε η Στέλλα.

«Οι εταιρείες γενικά δεν προτιμούν τις γυναίκες ναυτικούς γιατί θεωρούν ότι προκαλούν προβλήματα» εξηγούσε, άποψη που την έβρισκε αντίθετη, γιατί όπως έλεγε, τα ίδια προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει οποιοσδήποτε σ’ ένα καράβι μπορεί να προκαλέσει και μια γυναίκα. Οσο για την πιο ευχάριστη στιγμή της ναυτικής της καριέρας, αυτή που θυμόταν πάντα, ήταν όταν της ανακοίνωσε η εταιρεία ότι γίνεται πλοίαρχος. «Με την έννοια της δικαίωσης, αν θέλεις».

Καλό ταξίδι καπετάνισσα…

Πηγή:efsyn.gr


______________________________________________________________

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ! 

ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΟΣΟ ΖΟΥΜΕ! 


ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.