BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Από την ιστορία του σπουδαστικού κινήματος στις σχολές Εμπορικού Ναυτικού

Θυμάμαι τον καιρό που βρέθηκα πρώτη φορά στα θρανία της ΑΔΣΕΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ. Μαζί με άλλες 28 κοπέλες. Ψαρωμένες στην αρχή όπως όλα τα πρωτάκια, όλων των σχολών και όλων των εποχών.

Το κακό μάλιστα για μας ήταν πως δεν υπήρχαν άλλοι σπουδαστές, παλιότεροι. Να μας βοηθήσουν να προσανατολιστούμε και να μπούμε στο κλίμα της σχολής. Έτσι μας πήρε αρκετό διάστημα να "ξεψαρώσουμε" και να δούμε πως ο μόνος δρόμος λύσης των προβλημάτων μας ήταν να δημιουργήσουμε σύλλογο και να αγωνιστούμε. Και πρέπει να πούμε ότι εκείνον τον καιρό απαγορευόταν από τον κανονισμό των σχολών Εμπορικού Ναυτικού ακόμη και η ομαδική υποβολή αίτηματος εκ μέρους των σπουδαστών. Πού να φτιάξεις και σύλλογο...

Η κατάσταση στη σχολή άλλαξε ραγδαία όταν γυρίσαμε από το πρώτο μας μπάρκο. Εκεί, στο καράβι, θέλαμε δε θέλαμε καταλάβαμε τι μας περιμένει. Βάλαμε λοιπόν στην άκρη και τις φοβίες και τις αναστολές και την τάση του δε βαριέσαι αδερφέ, εγώ θα σώσω τον κόσμο;

Πριν καλά καλά ξεκινήσουν τα μαθήματα καταφέραμε να στήσουμε το σύλλογό μας. Φυσικά παράνομο. Και παίρνοντας μέτρα περιφρούρησης για να μη βρεθούμε διαγραμμένες από τη σχολή λόγω παραβίασης του άρθρου που απαγόρευε τη συνδικαλιστική δράση.

Στα σημερινά παιδιά των ΑΕΝ ίσως όλα αυτά να φαντάζουν παράξενα. Όμως εμείς τότε ζούσαμε σε καθεστώς σχεδόν στρατιωτικό. Όχι μόνο φορούσαμε στολές αλλά και κάθε πρωί κάναμε αναφορά όπως και στο στρατό. Παρατασσόμασταν στην ταράτσα της σχολής και με βήμα στρατιωτικό και χαιρετισμό αντίστοιχο πηγαίναμε μπρος στην αρχηγό της σχολής και λέγαμε:

"Ευπειθώς αναφέρω παρούσες τόσες απούσες τόσες"!

Ήμασταν επίσης υποχρεωμένες να συμπεριφερόμαστε και μεταξύ μας σαν στρατιωτάκια. Έμπαινε η αρχηγός; Όρθιες όλες κλαρίνο. Κι άσε το πώς έπρεπε να συμπεριφέρεσαι προς τη διοίκηση της σχολής, που όπως και τώρα την είχε το λιμενικό.

Αλλά και εκτός σχολής υπήρχε πάντα ο μπαμπούλας του κανονισμού. Μέχρι αποβολή δόθηκε σε συναδέλφισσες γιατί εθεάθησαν στο δρόμο να βαδίζουν χωρίς το πηλίκιο!

Και όμως σε αυτές τις συνθήκες τολμήσαμε να φτιάξουμε σύλλογο σπουδαστριών. Και μάλιστα να συγκροτήσουμε και συντονιστικό όργανο με τους αντίστοιχους συλλόγους των αγοριών (παράνομους φυσικά και αυτούς) στις άλλες σχολές, τις ΑΔΣΕΝ όπως λέγονταν τότε.

Φιλόξενος χώρος από τότε για τους σπουδαστές στάθηκε το κτίριο της ΠΕΜΕΝ (ένωση μηχανικών), στην Μπουμπουλίνας, στον Πειραιά. Μπουμπουλίνες κι εμείς. Που μπρος στα προβλήματα που βλέπαμε να μας πνίγουν, ξεπεράσαμε τους φόβους μας και αποφασίσαμε να σταθούμε αληθινές καπετάνισσες.

Τώρα, τριάντα χρόνια μετά, όχι μόνο δε μετανιώνω για την απόφαση να φτιάξουμε σύλλογο και να αγωνιστούμε, αλλά λέω πως έπρεπε να φανούμε ακόμη πιο μαχητικές. Ναι, είναι αλήθεια, πολλές από μας πληρώσαμε τη συνδικαλιστική μας δράση στη σχολή με μείωση της διαγωγής. Αλλά τι σημασία έχει αυτό μπροστά σε όσα κερδίσαμε;

Και το σημαντικότερο ήταν που πετύχαμε να μη σβηστεί ο θεσμός της ελληνίδας καπετάνισσας πριν καλά καλά δημιουργηθεί. Μπορεί να φαίνεται αστείο αλλά εμείς, μια χούφτα κοριτσάκια, καταφέραμε να γίνουμε ο φόβος και ο τρόμος της διοίκησης. Αχ, έπρεπε να βλέπατε το διοικητή μας. Κατακκόκινο να ωρύεται πως θα μας κόψει τα πόδια που τολμήσαμε να φτιάξουμε σύλλογο. Τα δικά μας ποδαράκια όμως κατάφεραν να γλιτώσουν ενώ οι κακές γλώσσες διέδιδαν πως τα δικά του γαλόνια κόπηκαν τελικά καθώς οι παραπάνω δεν του συγχώρεσαν που δεν μπόρεσε να βάλει σε τάξη τη μια χούφτα κοριτσάκια και του αρνήθηκαν την προαγωγή στις επόμενες κρίσεις. Εμ... τα κοριτσάκια βλέπετε δεν ήταν όποια και όποια, ήταν καπετάνισσες! Και δε μασάγαμε όσες απειλές και αν εκτοξεύονταν εναντίον μας.


Βγάζαμε προκηρύξεις, δίναμε συνεντεύξεις στις εφημερίδες, κάναμε ακόμη και συγκεντρώσεις!

Αλλά, είπα, έπρεπε να κάνουμε περισσότερα. Γιατί τελικά δεν αποφύγαμε να βρεθούμε στον καιάδα της ανεργίας...

Όμως εκείνος ο αγώνας στις σχολές, αγώνας που γινόταν και από τα αγόρια στις άλλες ΑΔΣΕΝ, και μάλιστα με την καθοδήγηση Συντονιστικού Οργάνου όλων των σχολών, βοήθησε τα μέγιστα για να αλλάξει η ζωή των σπουδαστών. Πώς νομίζεται ότι φτάσαμε σήμερα στο σημείο να είναι νόμιμοι οι σπουδαστικοί σύλλογοι των ΑΕΝ; Αναίμακτα; Χωρίς θυσίες; Και πώς καταργήθηκε η στολή; Και η υποχρεωτική εσωτερική φοίτηση σε πολλές από τις τότε σχολές;

Το δικό μας πάντως ξεχωριστό επίτευγμα ήταν να μεταφερθεί η σχολή μας από το ΚΕΣΕΝ στον Ασπρόπυργο. Στην αρχή τα μεγάλα κεφάλια θέλησαν να μας απομονώσουν από τους άλλους σπουδαστές, και μας στέγασαν στο ΚΕΣΕΝ, στο Ρέντη. Μάλιστα όταν αναγκαστικά πηγαίναμε στον Ασπρόπυργο για πρακτικές ασκήσεις ναυτικής τέχνης και ΝΗΟ, παρατάσσονταν οι λιμενικοί για να εμποδίσουν ακόμη και την κουβέντα με τα αγόρια του Ασπροπύργου. Ούτε παρθεναγωγείο να ήμασταν...

Δύο χρόνια μόνο κράτησε αυτό το καραγκιοζιλίκι. Αμέσως μετά τη δική μας αποφοίτηση και με τα προβλήματα που είχαμε δημιουργήσει στη διοίκηση του ΚΕΣΕΝ, πάρθηκε η απόφαση για μεταφορά στον Ασπρόπυργο. Πίστευαν ότι εκεί, που το λιμενικό είχε παράδοση στην αντιμετώπιση των σπουδαστών, θα κατάφερναν να τιθασσεύσουν και τις καπετάνισσες.

Δυστυχώς δεν κράτησα επαφές με τα παιδιά που έμειναν πίσω. Και δεν ξέρω με λεπτομέρειες την ιστορία του σπουδαστικού κινήματος των ΑΔΣΕΝ εκείνης της περιόδου. Όμως είναι γνωστό πως οι γενιές εκείνες ήταν που πέτυχαν να καταργηθεί η στρατιωτική ενδυμασία. Και επιτέλους να ντύνονται οι σπουδαστές ανθρώπινα...

Και το βέβαιο είναι πως τίποτε δε χαρίστηκε. Όλα ήταν αποτέλεσμα αγώνα. Γενιές και γενιές σπουδαστών πάλεψαν και αρκετοί συνάδελφοι εισέπραξαν πικρό τίμημα για να φτάσουν οι ΑΔΣΕΝ να γίνουν ΑΕΝ. Και από δύο χρόνια σπουδών να έχουμε σήμερα τρία και βεβαίως να βγαίνουν τα παιδιά με πτυχίο ανθυποπλοιάρχου και όχι δοκίμου που βγαίναμε εμείς.

Έτσι όμως πρέπει να γίνεται. Και κάθε γενιά να ξεπληρώνει το δικό της χρέος. Για όσα βρήκε έτοιμα από τους παλιούς. Και για όσα χρωστάει να παραδώσει στους επόμενους. Πώς αλλιώς; Απολαμβάνοντας και μόνο τα κεκτημένα; Όσες φορές το σπουδαστικό κίνημα ακολούθησε αυτή τη ρότα, της επαναύπασης και του εφησυχασμού, την πλήρωσε ακριβά.

Αν και θα πρέπει να παραδεχτούμε πως το σύστημα είναι εκείνο που σε κάθε βήμα του σπουδαστικού κινήματος βάζει νάρκες και προσπαθεί με νύχια και δόντια να κάμψει τις αντιστάσεις και το αγωνιστικό φρόνημα. Και έχει δυστυχώς πολλά όπλα στα χέρια του. Ένα από αυτά και η κομματικοποίηση και η διάλυση του ομαδικού πνεύματος. Κάτι που στα δικά μου χρόνια και παρότι ανήκαμε σε κομματικές νεολαίες είχαμε καταφέρει να αποφύγουμε. Στο δικό μας λοιπόν σύλλογο, της ΑΔΣΕΝ ΠΕΙΡΑΙΑ, δεν υπήρχαν παρατάξεις. Όλες μαζί ήμασταν μια γροθιά. Εκτός από μια μικρή κλίκα που έπαιζε το ρόλο του καρφιού της διοίκησης. Το θλιβερό και κατάπτυστο ρόλο...

Το να κάνεις λοιπόν συνδικαλισμό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αλλά αυτή και η ομορφιά του αγώνα. Και αυτή και η μεγάλη ικανοποίηση. Όταν καταφέρνεις να μένεις ακλόνητος στα ιδανικά σου. Και φτάνεις στο τέρμα με τη βεβαιότητα πως στάθηκες παλικάρι. Είναι αυτή η περηφάνια το μεγαλύτερο βραβείο και δεν αντισταθμίζεται από όσα οφίτσια και αν κλωτσήσεις στη διαδρομή. Όσες μάλιστα περισσότερες οι κλωτσιές που θα δώσεις, τόσο μεγαλύτερη και η ικανοποίηση. Έστω και αν κάποιες δίνονται και προς τους δικούς σου και βαράς εκείνους μα σκίζεται και η δική σου η καρδιά...

Ναι. Δεν είναι μόνο το σύστημα της εξουσίας που υποσκάπτει τους αγώνες. Είναι και οι άλλοι, οι σύντροφοι. Τι τα θες, τι τα γυρεύεις... Αυτά καλύτερα να μην τα θυμάται καν κανείς. Γιατί ακόμα πονάνε. Αλλά και διδάσκουν. Πως δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση να σταθείς τίμιος συνδικαλιστής. Ο δρόμος σου δεν είναι στρωμένος ροδοπέταλα, αγκάθια είναι σπαρμένος. Δε θα κουραστείς να βγάζεις αγκάθια από τα ποδάρια σου... Εκτός αν ξεχάσεις πως ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται. Και αφήσεις τα πέλαγα και δέσεις στο λιμάνι. Ένας καπετάνιος του γλυκού νερού...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.