BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Εμείς το ματιάσαμε το Ίλιον...

Δεν ξέρω αν στο μπλογκ αυτό έχω αναφέρει την προνομιακή θέση που εργάζομαι φέτος. Κι ότι κατάφερα επιτέλους μετά από 25 χρόνια υπηρεσίας στη στεριά να γυρίσω κοντά στη μεγάλη αγαπημένη. Τη θάλασσα βέβαια.

Μην μπερδευτείτε. Δεν ξανάγινα ναυτικός. Πού τέτοια τύχη...

Αλλά, να, δείτε και μόνοι σας, τι βλέπω το κάθε λεπτό από το χώρο εργασίας:


Όλο το λιμάνι στο ... πιάτο! Πλοία πάνε, πλοία έρχονται. Τσιμινιέρες σφυρίζουν, άγκυρες κατεβαίνουν, ναύτες φωνάζουν... Ειδική προδιαγραφή ο νέος χώρος εργασίας μου για έναν άνθρωπο που ξεκίνησε τη ζωή του ως ναυτικός.

Φυσικά δε βλέπω μόνο εγώ το μεγαλόπρεπο θέαμα. Το βλέπουν και το απολαμβάνουν και οι μικροί μου ... φαροφύλακες! Εμ, σε τέτοιο χώρο που βρίσκονται πώς να τους πω; Φαροφύλακες!

Κι ενώ κάθε μέρα βλέπουν τα καράβια να πηγαινοέρχονται χωρίς να δίνουν ιδιαίτερη σημασία, προχτές βλέπουν ξαφνικά μια ... κουτσουλιά να σκάει μύτη και πετάχτηκαν πάνω.

- Τι είναι αυτό, κυρία;

Καράβι. Ένα ακόμη καράβι. Μικρό μεν αλλά ένα καράβι κι αυτό. Και μόνο ξεχωριστό που μπόρεσα να διακρίνω από τα παράθυρα ήταν πως είχε δυο καρίνες. Καταμαράν λοιπόν.

Τα παιδιά όμως επέμεναν πως είναι δελφίνι. Κάπου κάποτε είχαν φαίνεται ακούσει πως υπάρχουν και πλοία δελφίνια. Και το παράξενο σουλούπι του πλοίου τα μπέρδεψε. Εδώ βλέπετε δεν έρχονται δελφίνια. Γιατί κατά τ' άλλα οι φαροφύλακές μου παίζουν τα καράβια στα πέντε δάχτυλα.

Την επόμενη ώρα είχα κενό. Για να τους κάνω λοιπόν το χατίρι και να γνωρίσουν καλύτερα το παράξενο πλεούμενο που τα ξάφνιασε, πετάχτηκα απέναντι στο λιμάνι να το φωτογραφίσω.

Ρώτησα και το ναύτη που στεκόταν στον καταπέλτη τι ταξίδια κάνουν. Ηγουμενίτσα, Κέρκυρα, Παξούς, απάντησε.

Ευγενικά ζήτησα την άδεια να φωτογραφίσω το καράβι:



αν και βλέποντας το καραβάκι από κοντά είχα ήδη απογοητευτεί. Παναγία μου... τι λαμαρίνες της κακιάς ώρας είναι αυτές; Και τι να ανεβάσω στο μπλογκ των παιδιών;


Δελφίνι το νόμιζαν τα καημένα. Κι αυτό το σκαρί έμοιαζε να το φέραν από τα παλιατζίδικα...


Κρίμα και το όνομα. Εκτός και ο νονός είχε στο νου του την Τροία μετά τη λήξη του τρωικού πολέμου. Ναι. Δεν εξηγείται τέτοιο χάλι στις λαμαρίνες του. Παρά να το έχει τσαλαπατήσει όλο το ιππικό του Αγαμέμνονα και καπάκι να το όργωσε και εκείνο το ξύλινο άλογο του Οδυσσέα.

Ή μήπως απλά είναι από τον καιρό της Τροίας; Μήπως το κουβάλησε σουβενίρ ο Θιακίτης; Αλλά πάλι ο Όμηρος μας λέει πως ξέμεινε ο πολυμήχανος από καράβι πολύ πριν φτάσει πίσω στο παλάτι του και στην πιστή Πηνελόπη. Κοτζάμ Όμηρος, δεν μπορεί να λέει ψέματα.

Α, όχι. Το βρήκα. Ο Κύκλωπας. Ο Πολύφημος. Που οι παραδόσεις του τόπου τον θέλουν εδώ να είχε τη σπηλιά του. Και υποδεικνύουν μάλιστα και μια βραχονησίδα στην είσοδο του όρμου της Ηγουμενίτσας, το Πρασούδι, ως το βράχο που εκσφενδόνισε κατά του βασιλιά της Ιθάκης. Όταν αυτός τον τύφλωσε και το έσκασε κρεμασμένος κάτω από τα μεγαλόσωμα κριάρια.

Αυτός σίγουρα την έκανε τη ζημιά. Τυφλός τυφλός αλλά κάτι θα έπιασε το αυτί του από τη φαγωμάρα των παιδιών μου για το Ίλιον. Και ίσως πίστεψε πως ξαναγύρισε ο Οδυσσέας. Κι άρχισε να βαράει στα τυφλά το έρμο το καραβάκι.

Ώσπου σήμερα έμαθα και τα υπόλοιπα. Χάλασε λέει μεσοπέλαγα το φουκαριάρικο το Ίλιον. Κι έμεινε ακυβέρνητο κάτι ώρες λαχταρίζοντας πλήρωμα και επιβάτες.

Και γράφαν οι δημοσιογράφοι της Αθήνας και λέγαν ετούτο και το άλλο.

Δίχως να ξέρουν τι παίχτηκε εδώ. Και με τους μικρούς μου φαροφύλακες και με τον Πολύφημο.

Εμείς βρε, εμείς φταίμε. Το ματιάσαμε. Κι όχι μόνο τις έφαγε από το γιο του Ποσειδώνα και του τσάκισε τα πλευρά μα και ο ίδιος ο θεός της θάλασσας το βούτηξε σαν έφυγε και το κράταγε με την άκρη της τρίαινας.

Και ψάχνετε εσείς μετά από τας Αθήνας να δείτε τι έπαθε και σταμάτησε στη μέση της θάλασσας. Και κατηγορείτε και τον καινούριο υπουργό που έδωσε λέει την πρώτη του υπογραφή για δρομολόγηση του Ίλιον. (Να και κάτι σωστό... γι' αυτό δεν το είχαμε ξαναδεί να καταπλέει εδώ, στα νερά μας.)

Σήμερα πάντως, την ώρα που έφευγα για το απογευματινό μου μπανάκι στα Σύβοτα, το έπιασε το μάτι μου να μπαίνει κουνάμενο και σινάμενο στο λιμάνι. Το Ίλιον. Φωτογραφία δεν έβγαλα. Πάτησα μόνο γκάζι να στρίψω γρήγορα πίσω από το βουνό μην και ξυπνήσει πάλι ο Πολύφημος και με βρει και μένα καμιά αδέσποτη.

1 σχόλιο:

  1. ΙΛΙΟΝ

    Το πλοίο είναι 15ετών

    Το Ίλιον είναι κατασκευασμένο σύμφωνα με σχέδια του Υδροδυναμικού εργαστηρίου του Πολυτεχνείου. Είναι πραγματικά πολύ αξιόλογο καράβι και έχει υπηρεσιακή ταχύτητα 21-22 μίλια. Στην πραγματικότητα όμως επειδή με την ταχύτητα των 16,5 - 17 έχει μισή κατανάλωση, είναι ασύμφορο να ταξιδεύει όταν δεν έχει αρκετό κόσμο, με παραπάνω μίλια μια που οι μηχανές του χρειάζονται καθαρό Diesel.

    Το περίεργο σχήμα προέρχεται από το γεγονός ότι είναι catamaran swath δηλ με τορπίλες για πλωτήρες.

    Τέτοια catamaran έχουν φτιαχτεί λίγα με σκοπό την καλύτερη πλεύση σε περίεργους κυματισμούς και για να είναι παντός καιρού.

    Πηγή Chios


    Tαξίδεψα μαζί του με όχι πολυ καλό καιρό και είχε άριστη συμπεριφορά εν αντιθέση με άλλα μεγαλύτερα πλοία της γραμμής.
    Το εσωτερικό του είναι αρκετα συμπαθητικό και ζεστό.

    Ασ ευχηθούμε να πιάσει καλά στην γραμμή

    Πηγή Bikas

    Γενική πηγή : http://www.nautilia.gr/forum/showthread.php?t=121551&page=3

    Απ ότι φαίνεται δεν είναι και τόσο παλιό όσο θέλουν κάποιοι να το παρουσιασουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.