BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΡΕΝΑ: Μάχη με το χρόνο δίνουν οι Νεοζηλανδοί



Μάχη με το χρόνο δίνουν οι Νεοζηλανδοί προσπαθώντας με κάθε τρόπο να περιορίσουν την τεράστια οικολογική καταστροφή από την προσάραξη του ελληνόκτητου πλοίου ΡΕΝΑ στον ύφαλο Αστρολάβο. Στην εικόνα διακρίνεται το άτυχο σκάφος στο πρώτο διάστημα μετά την πρόσκρουση στα βράχια. Από τότε ως σήμερα η κατάσταση έχει δραματικά αλλάξει και παρότι το Ρένα έχει λένε σταθεροποιηθεί πάνω στον ύφαλο, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί τις επόμενες μέρες και μάλιστα αν ο καιρός επιδεινωθεί όπως προβλέπεται.



Το Ρένα είναι κοντέινερ. Όμως όπως κάθε συνηθισμένο πλοίο έτσι κι αυτό διέθετε δεξαμενές με καύσιμα. Κι αυτά τα καύσιμα είναι που έχουν προκαλέσει την οικολογική καταστροφή. Εκεί κάτω στη Νέα Ζηλανδία δε λείπουν και οι γκρίνιες κατά των αρχών πως έχασαν πολύτιμο χρόνο τις πρώτες μέρες με αποτέλεσμα πολλοί τόνοι πετρελαίου να χυθούν στη θάλασσα και να φτάσουν ως έξω στις ακτές.



Στη συνέχεια άρχισε μεν η απάντληση του πετρελαίου από τα τάνκια του Ρένα όμως το σκάφος είχε ήδη πάρει κλίση και το όλο έργο δεν είναι απλά δύσκολο αλλά και άκρως επικίνδυνο για τα μέλη των συνεργείων διάσωσης.



Όταν μάλιστα πριν λίγες μέρες ο καιρός αγρίεψε, τα πράγματα έγιναν πολύ άσχημα. Τα κύματα κοπάναγαν με μανία σκάφος και φορτίο και αρκετά κοντέινερς αποσπάστηκαν από το κατάστρωμα.



Κάποια έφτασαν στην ακτή. Άλλα κολυμπούν στη θάλασσα και αποτελούν κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα και άλλα θρυμματίστηκαν:



Το θέμα είναι ότι το περιεχόμενο των κοντέινερς δεν είναι αθώο. Κάποια από αυτά περιέχουν τοξικές ουσίες! Κι επομένως το πετρέλαιο από τις δεξαμενές καυσίμων του πλοίου δεν είναι το μόνο που απειλεί τον παραδεισένιο αυτό τόπο.



Ποια όμως κοντέινερς είναι με επικίνδυνο περιεχόμενο και ποια όχι; Άντε μέσα στο χαμό να μπορέσουν τα συνεργεία να τα εντοπίσουν. Αλλά και αν τα εντοπίσουν τι μπορούν με τέτοια κλίση που έχει πάρει το σκάφος να κάνουν;



Την ίδια ώρα το σκαρί έχει τραυματιστεί όπως δείχνει και το ρήγμα αυτό στις λαμαρίνες του Ρένα και κανείς δεν ξέρει ποια στιγμή το καράβι θα κοπεί στα δυο και αναπόφευκτα θα βυθιστεί. Να λοιπόν που καταφέραμε να αποκτήσει και η Ταουράνγκα της Νέας Ζηλανδίας το δικό της ... Sea Diamond... Τι, μόνο η Σαντορίνη θα έχει τέτοιο θλιβερό προνόμιο;



Κι αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στις ακτές. Ευτυχώς που οι Νεοζηλανδοί δε μοιάζουν με μας και χιλιάδες εθελοντές έχουν σπεύσει για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα.



Όμως ανάμεσα σε όσα μαζεύουν είναι και εκατοντάδες νεκρά πουλιά. Θύματα κι αυτά της προσάραξης του Ρένα στον ύφαλο. Και απόδειξη του τι μπορεί να προκαλέσει ένα λάθος. Μπορεί άραγε το συγνώμη της εταιρείας να απαλύνει στο ελάχιστο την οργή των Νεοζηλανδών για την οικολογική καταστροφή;



Μάχη επίσης δίνουν οι εθελοντές και για τη διάσωση όσων πουλιών επλήγησαν μεν αλλά κατάφεραν μέχρι στιγμής να επιβιώσουν.



Η αγωνία πάντως όλων είναι τι θα φέρει η επόμενη μέρα. Αν θα προλάβουν να αφαιρέσουν το πετρέλαιο από τις δεξαμενές και αν και πόσο θα αντέξει το καράβι...

Στο μεταξύ είδαν το φως και άρθρα σαν το ακόλουθο:

http://english.aljazeera.net/news/africa/2011/10/2011101575514543985.html

Liberia's flags of convenience

Common maritime business practice hinders efforts to pin down responsible parties when things go wrong.

Last Modified: 15 Oct 2011 11:04

The container ship Rena is stuck on a reef in New Zealand's waters and has been leaking oil into the sea for over a week.

The ship is registered in Liberia, a country well known for offering ship owners "flags of convenience", a business practice that allows ship owners to register their vessels in an alternate sovereign state to their place of origin.

In the case of Rena, the ship is owned by Greeks, registered in Liberia and operated by a Filipino crew - most likely to avoid stricter health, safety and employment regulations enforced in Greece.

The benefits to developing countries like Liberia are large fees that foreign ship owners have to pay to register their vessels under their flag. But in cases like that of the Rena, the flags of convenience system raises questions about where responsibility, and culpability, lies.

Al Jazeera's Yvonne Ndege reports from the Liberian capital, Monrovia


Ένα ακόμη πλήγμα για το γόητρο της χώρας μας αλλά και της ναυτιλίας της. Μια εικόνα πιο θλιβερή και από τις άλλες που δημοσιεύσαμε παραπάνω. Μόνο που εδώ το πληγωμένο κουφάρι πλοίου είναι η ίδια η πατρίδα μας.

Κι εμείς, που ουδεμία σχέση έχουμε με τους Νεοζηλανδούς, καθόμαστε αδιάφοροι και το κοιτάμε. Να συμπαλεύει αβοήθητο με τα κύματα. Και να στενάζει λαβωμένο... Θέμα χρόνου είναι και εδώ. Ως πότε θα μένουμε αδιάφοροι;

Αναδημοσιεύουμε και το ακόλουθο που δίνει τις τελευταίες πληροφορίες για την οικολογική καταστροφή που προκάλεσε το ελληνόκτητο πλοίο στη μακρινή Νέα Ζηλανδία:


http://www.maritimenz.govt.nz/news/media-releases-2011/20111017a.asp


17 October 2011: 7.00am

The focus of operations today continues to centre on the salvage effort aboard Rena with some good progress made overnight on pumping oil off the stricken ship.

MNZ Salvage Unit Head Bruce Anderson says 21 tonnes of oil was pumped from the vessel overnight onto the Awanuia, after pumping operations got underway about 6.30pm yesterday and continued successfully throughout the night. Pumping got underway after evacuation and operational safety plans were put in place.

“Considering that the oil is the consistency of marmite and has to be pushed through 150m of hose, this represents an excellent effort.

“Night time operations have given us additional lead time, particularly given the expected change in weather conditions forecast for later today.

“Every bit of oil that is removed from the damaged vessel reduces the risk of further oil spilling into the environment.”


A salvage team worked through the night to pump oil from the ship, and will continue to work through the day as long as conditions safely allow.

“This is a hugely challenging and risky operation even in full daylight – these are incredibly brave and dedicated people who are working very hard to protect the beaches and coastline of the Bay of Plenty and the communities who use them.”

Weather conditions this morning are excellent, with calm seas and no wind, though they are anticipated to change later today.

National On Scene Commander Nick Quinn says clean-up crews will continue to look for oil along the coastline today.

“We will be focusing on scientific monitoring and surveillance of further patches of oil that come ashore, and will continue to send teams out to pick up oil as needed.

Mr Quinn says people are urged not to collect or eat any shellfish from local beaches, as public health warnings remain in force. This advice remains in place even for beaches that were contaminated and which have now been cleaned and reopened.

Most beaches also remain closed. Limited access is available at the main beach at Mt Maunganui down to Leisure Island. There is no swimming at all beaches.

“We will be continuing to assess the state of local beaches, and if it is safe do so, with no threat to public health, we may look to re-open some beaches over the coming days.

“In the meantime, we ask people to please keep off any closed beaches and to continue to report any sign of fresh oil or affected wildlife to us.”

Around 460 volunteers assisted yesterday with beach clean ups at Mount Maunganui, Papamoa, and Maketu, while a further 260 volunteers from Opotiki to East Cape have been trained and are ready to launch into action. A further 30 volunteers were also trained at Bowentown yesterday.

“The response from the people of the Bay of Plenty has been nothing short of amazing,” Mr Quinn says. “As of this morning, almost 5,500 volunteer registrations have been received, which is fantastic.”

There are three clean-up sessions planned for today, (Monday) – two at Papamoa (starting from the Papamoa Surf Club and Taylor Reserve) and one at Mount Maunganui (Clyde Street Beach Access). All start at 1.30pm.

Volunteer coordinators at the incident command centre are rostering volunteers so their assistance can be used effectively.

As of last night, 181 live birds were being treated at the Oiled Wildlife Recovery Centre. Three fur seals are also in care.

About 1,250 dead birds have been recovered to date.


______________________________

Οι φωτογραφίες από το Ρένα είναι από την ακόλουθη διεύθυνση:

http://www.globallogisticsmedia.com/articles/view/incredible-images-of-sticken-container-ship-rena

Το ναυάγιο του "Ρένα": η άλλη όψη της μεγάααααααλης ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας!




Ναυάγιο Rena (Ν.Ζηλανδία)

Nέα Ζηλανδία: «Στοπ» στην άντληση πετρελαίου από το ναυάγιο

Η μεγαλύτερη θαλάσσια περιβαλλοντική καταστροφή της χώρας

Τα συνεργεία διάσωσης που προσπαθούν να περιορίσουν την περιβαλλοντική καταστροφή από την διαρροή πετρελαίου που προκάλεσε η προσάραξη του Λιβεριανής σημαίας και ελληνικής πλοιοκτησίας φορτηγού πλοίου Rena, στις 5/10, σε χαρτογραφημένο ύφαλο έξω από τη Νέα Ζηλανδία, δήλωσαν αδυναμία να επαναλάβουν την άντληση παρά τον ήρεμο καιρό στην περιοχή.


Από το πλοίο έχουν ήδη διαρρεύσει εκατοντάδες τόνοι πετρελαίου και οι εργάτες αγωνίζονται ενάντια στην φύση προσπαθώντας να αντλήσουν τα καύσιμα πριν τα κύματα σπάσουν σε κομμάτια το πλοίο που έχει ήδη αρχίσει να διαλύεται.

Την περασμένη εβδομάδα τα συνεργεία διάσωσης απομάκρυναν 10 τόνους πετρελαίου πριν υποχρεωθούν από τις καιρικές συνθήκες να αναβάλλουν τη δουλειά. Σήμερα που ο καιρός βελτιώθηκε και τα συνεργεία επέστρεψαν διαπιστώθηκε πως η περιπλοκότητα των εργασιών ήταν τέτοια που δεν θα μπορούσαν να αντλήσουν πετρέλαιο αυθημερόν, σύμφωνα με την Maritime New Zealand, η οποία διευθύνει την όλη επιχείρηση.

Η εταιρεία δεν έδωσε κάποιο χρονοδιάγραμμα επανάληψης των εργασιών. Οι περιβαλλοντολόγοι προειδοποίησαν για μεγάλη καταστροφή της άγριας ζωής εάν αφεθεί όλο το φορτίο του πλοίου (1800 μετρικοί τόνοι πετρελαίου και 200 τόνοι ντίζελ) να διαχυθεί στον ωκεανό. Ήδη υπολογίζεται πως 350 μετρικοί τόνοι έχουν ήδη διαρρεύσει.

Στο μεταξύ, αρκετά από τα 88 κοντέινερς που έπεσαν από το κατάστρωμα ξεπλύθηκαν μέχρι τις ακτές και οι αρχές επιβεβαίωσαν πως ένα κοντέινερ περιείχε μία επικίνδυνη ουσία. Ωστόσο, ένας αξιωματούχος δήλωσε πως δεν αποτελεί μεγάλη απειλή.

Το πλοίο είναι πιθανό να σπάσει ανά πάσα στιγμή καθώς μία κάθετη ρωγμή διατρέχει όλο το σκάφος. Πλοίαρχος και αντιπλοίαρχος θα δικαστούν και εφόσον κριθούν ένοχοι θα τιμωρηθούν με πρόστιμο 7.800 δολ. και 12 μήνες φυλάκισης. Η κυβέρνηση έχει απαιτήσει να μάθει γιατί το πλοίο έπεσε πάνω σε γνωστό ύφαλο με καλό καιρό, αλλά ο ιδιοκτήτης του πλοίου, η εταιρεία με έδρα την Ελλάδα Costamare Inc., δεν έχει δώσει εξηγήσεις καθώς ερευνά, όπως λέει, το θέμα.

Όπως δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της Costamare, Μάνος Διαμαντής, «ο Φιλιππινέζος καπετάνιος μας είναι έμπειρος και έχει παραδειγματικό ιστορικό. Το πλοίο ήταν απολύτως πιστοποιημένο και είχε πρόσφατα επιθεωρηθεί χωρίς να βρεθεί κάποιο πρόβλημα. Προφανώς κάτι πήγε πολύ στραβά και θα συνεργαστούμε με τις αρχές της Ν.Ζηλανδίας προκειμένου να βρούμε την απάντηση».

_______________________________

ΠΗΓΗ ΕΙΔΗΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ



ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

Δεν ξέρουν λοιπόν τι φταίει. Και ψάχνονται τι πήγε στραβά.

Κι εγώ κύριοι, το ίδιο ψάχνω να βρω. Εδώ και τριάντα χρόνια. Τι πήγε στραβά στη ζωή μου. Και βρέθηκα άνεργη να ψάχνω νέο επάγγελμα. Κι ας είχα φοιτήσει σε δημόσια σχολή πλοιάρχων της χώρας με το μεγαλύτερο εμπορικό στόλο. Κι ας ήμουν λόγω επιδόσεων βαθμοφόρος στη σχολή μου και ας είχα πάρει και το παράσημο ναυτικών προσόντων. Κι ας είχα και ευδόκιμα υπηρετήσει τόσο σε φορτηγά όσο και σε δεξαμενόπλοια.

Μου είπατε ότι έφταιγε που ήμουν γυναίκα. Και μου κλείσατε την πόρτα. Εσείς οι ίδιοι που πανηγυρίζατε όταν οι δημόσιες σχολές πλοιάρχων άνοιξαν τις πύλες τους στις γυναίκες!

Το 1982 όμως ανακαλύψατε ότι οι γυναίκες δε σας κάνουν. Ενώ σας έκαναν οι αλλοδαποί από τις Φιλιππίνες και άλλες χώρες του τρίτου κόσμου. Βγάλατε εμάς, και όχι μόνο τις γυναίκες αξιωματικούς αλλά και ένα τεράστιο αριθμό ανδρών συναδέλφων, και γεμίσατε τα καράβια σας με ξένους.

Με τις ευλογίες της τότε πολιτικής ηγεσίας του τόπου και συγκεκριμένα της κυβέρνησης του Αντρέα Παπανδρέου.

Τώρα ο γιος Παπανδρέου αναζητά κι εκείνος τις αιτίες που το καράβι Ελλάδα βυθίζεται... Και ισχυρίζονται οι συνεργάτες του πως "μαζί τα φάγαμε"!!! Εμείς, τα θύματα της πολιτικής τους που βρεθήκαμε άνεργοι να ψάχνουμε νέο επάγγελμα να επιβιώσουμε. Και που φωνάζαμε τότε, αρχές της δεκαετίας του 80, πως είμαστε το συνάλλαγμα...

120.000 οι Έλληνες ναυτεργάτες το 1980. Λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Και σας βεβαιώνω ότι οι 100.000 που οδηγήθηκαν στην ανεργία δεν ήταν όλοι γυναίκες!!!

Αιδώς Αργείοι! Που τάχα μου δεν ξέρετε τι έφταιξε. Και έπεσε το καράβι σε χαρτογραφημένο ύφαλο!!!

Κι αν για κάτι λυπάμαι ιδιαίτερα, ως άνθρωπος, είναι που το ναυάγιο αφορά καράβι της Costamare. Μιας εταιρείας που ο ιδρυτής της υπήρξε ιδιαίτερα αγαπητό πρόσωπο για μένα. Ο αείμνηστος καπετάν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος. Και που λίγους μήνες πριν, με αφορμή το θάνατό του, είχαμε ανεβάσει αφιέρωμα για το τεράστιο έργο του και στη ναυτιλία αλλά κυρίως στον τομέα της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος:


Ευτυχώς που ο ίδιος δε ζει πια για να πιει τέτοιο πικρό ποτήρι, ένα δικό του καράβι να προκαλεί μια τόσο μεγάλη οικολογική καταστροφή. Αν ζούσε, είμαι σίγουρη πως με την οξύνοια πνεύματος που διέθετε θα αντιλαμβανόταν αμέσως την αιτία. Και θα έπαιρνε τις δέουσες αποφάσεις. Να διορθωθεί το κακό. Και να μην επαναληφθούν στο μέλλον παρόμοιες τραγωδίες με πρωταγωνιστές ελληνόκτητα πλοία.

Βέβαια, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, κανένας καπετάν Βασίλης δεν μπορεί από μόνος του να σώσει την κατάσταση. Δεν είναι μόνο θέμα των εφοπλιστών. Το πρόσφατο παράδειγμα της Μηχανιώνας, της δεύτερης Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού της πατρίδας μας, που ξαφνικά απέμεινε χωρίς κτιριακές εγκαταστάσεις, αλλά και ο απαράδεκτος τρόπος λειτουργίας όλων των άλλων ΑΕΝ, με τις τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό και υλικοτεχνική υποδομή, αποδεικνύει τον άλλο πόλο του προβλήματος. Η ναυτική εκπαίδευση χωλαίνει και καρκινοβατεί. Η ναυτική εκπαίδευση σε μια χώρα με τέτοια παράδοση στη ναυτιλία...

Παράλληλα ο κανονισμός λειτουργίας και η ανύπαρκτη στήριξη της πολιτείας στους νεαρούς σπουδαστές αναγκάζει πλήθος ικανών ναυτίλων να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους και να στρέφονται σε άλλα επαγγέλματα. Χτες μόλις συνομιλούσα με μια νεαρή καπετάνισσα που εδώ και ένα χρόνο αναζητά πλοίο για το πρώτο της εκπαιδευτικό ταξίδι. Και παντού πόρτες κλειστές. Αποτέλεσμα να μην μπορεί να συνεχίσει καν τη σχολή της. Προσπάθησα να τη συμβουλέψω και της τόνισα τι πρέπει να προσέξει, ποια εφόδια πρέπει να διαθέτει ώστε επιτέλους να την προσλάβουν. Όπως κατά καιρούς το έχω κάνει και με δεκάδες άλλες νεαρές σπουδάστριες των ΑΕΝ. Τους τονίζω πάντα τη σημασία των επιδόσεων στα μαθήματά τους και την απόκτηση πρόσθετων προσόντων, πχ ξένες γλώσσες και γνώση ηλεκτρονικών υπολογιστών. Και βεβαίως αγάπη στο επάγγελμα και αφοσίωση στην εκτέλεση των καθηκόντων τους στο καράβι.

Τι τα θες όμως και τι τα γυρεύεις... Δεν μπορώ να ξεχάσω τι περάσαμε όλο το καλοκαίρι με ένα πολύ αγαπημένο μου πλάσμα, μια καπετάνισσα που τη θεωρώ σχεδόν κόρη μου. Και που από τη μέρα που γνωριστήκαμε άκουσε όλες τις συμβουλές μου και κατάφερε να τελειώσει πρώτη τη σχολή της. Έχοντας και άριστα στο χαρτί που έφερε από το καράβι. Πλην όμως η εξαίρετη αυτή σπουδάστρια δεν κατάφερε να πάρει πτυχίο αποφοιτώντας! Γιατί της έλειπαν κάτι μήνες από τα εκπαιδευτικά ταξίδια. Κι όχι από δική της υπαιτιότητα. Τις σόλες της έλιωσε στην Ακτή Μιαούλη και τις δύο φορές που έπρεπε να κάνει εκπαιδευτικό ταξίδι.

Θα πω μάλιστα για τούτη τη νεαρή κοπέλα και το ακόλουθο χαρακτηριστικό. Στο δεύτερο εκπαιδευτικό της ταξίδι, και έχοντας κατά νου όλα όσα της έλεγα, βρέθηκε κάποια στιγμή υποχρεωμένη να εργαστεί "σερί" 72 ώρες. Ναι, 72 ώρες, δεν έγινε λάθος στο νούμερο. 72 ώρες χωρίς ύπνο, χωρίς ξεκούραση. Όταν πια χαλάρωσε η κατάσταση ανάγκης, ο καπετάνιος της την έστειλε να κοιμηθεί. Δυο ώρες αργότερα το κορίτσι ήταν και πάλι στη γέφυρα. "Τι θέλεις εδώ"; τη ρώτησε ο καπετάνιος. "Δε σε έστειλα να κοιμηθείς";

- Μα είναι η ώρα της βάρδιας μου, καπετάνιε! απάντησε η μικρή αλλά αποφασισμένη να πετύχει στο δύσκολο και ανδροκρατούμενο επάγγελμα που διάλεξε να ακολουθήσει.

Κι όμως. Αυτό το παιδί, με την τεράστια θέληση, και τις καταπληκτικές επιδόσεις και στη σχολή και στο καράβι, ολόκληρο καλοκαίρι φέτος αγωνιζόταν να βρει μια θεσούλα δοκίμου, να συμπληρώσει τη ρημάδα την υπηρεσία για το πτυχίο, στη μεγάααααααλη μας εμπορική ναυτιλία. Χρειάστηκε να περάσουν τρεις μήνες μέχρι να τα καταφέρει. Τώρα, επιτέλους, ταξιδεύει. Στους ωκεανούς της γης. Και με αυταπάρνηση και πάλι προσφέρει τις υπηρεσίες της. Άραγε αυτή τη φορά θα εκτιμηθούν και οι ικανότητές της και η στάση της; Ή θα καταλήξει κι εκείνη όπως τόσες άλλες άξιες συναδέλφισσες να ψάχνει νέο επάγγελμα;

Εκατό και πλέον μέλη αριθμεί πια το γκρουπ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ στο φέις μπουκ. Ανάμεσά τους οι περισσότερες είναι δόκιμοι. Είναι ένα σχολειό αυτό το γκρουπ. Όπου με την παρουσία γυναικών που κατάφεραν να φτάσουν στο βαθμό του πρώτου, δύο μέλη μας είναι πλοίαρχοι Α΄ τάξεως, αλλά και άλλων που υπηρέτησαν ή υπηρετούν ακόμη ως γραμματικοί ή ανθυποπλοίαρχοι, προσπαθούμε να νουθετήσουμε τα νέα κορίτσια. Να βάλουμε κι εμείς ένα μικρό λιθαράκι στη σωστή "επάνδρωση" της ναυτιλίας μας με νέα άξια στελέχη. Κι όμως συχνά, αντί για τέτοιες νουθεσίες, αναγκαζόμαστε να προσφέρουμε ψυχολογική υποστήριξη. Γιατί τα κορίτσια μας κάνουν όλα όσα περνούν από το χέρι τους μα καράβι δε βρίσκουν...

Όποιος λοιπόν σήμερα παριστάνει ότι δεν ξέρει τι πάει στραβά, και έχουμε τραγωδίες σαν του Ρένα, δεν έχει παρά να μας ζητήσει δόκιμο για το καράβι του. Δεν έχει παρά να δώσει την ευκαιρία στις νεαρές Ελληνίδες που τόσο αγαπούν το ναυτικό επάγγελμα, να προχωρήσουν και να προκόψουν. Για να μπορούν αύριο τα καράβια μας να είναι σε άξια χέρια. Που δε θα τα καθίζουν σε χαρτογραφημένους υφάλους...

Αν ζούσε ο καπετάν - Βασίλης σε κείνον θα έστελνα τούτο το άρθρο. Και είμαι σίγουρη πως θα άκουγε τη φωνή μου. Και ταυτόχρονα θα τον καλούσα να επισκεφθεί την τάξη μου, μια ακόμη τάξη δημοτικού σχολείου που συμμετέχει εθελοντικά στο πρόγραμμα της Helmepa Junior. Και που φέτος υλοποιεί περιβαλλοντικό πρόγραμμα με τον τίτλο: Πού πας καραβάκι...

Είναι ένα πρόγραμμα που πέρα από τις οικολογικές ευαισθησίες αποσκοπεί και στην καλλιέργεια στις καρδιές των παιδιών της αγάπης για το υγρό στοιχείο και να τα φέρει κοντά στον κόσμο της ναυτιλίας. Ήδη έχουμε έναν πιτσιρικά που ονειρεύεται να γίνει ναυτικός. Να συνεχίσει την παράδοση της φυλής. Για φανταστείτε όμως αυτό το αγοράκι αύριο αντί για τη ναυτική παράδοση να συνεχίσει την άλλη, αυτή που θέλει ως νέος Μινώταυρος, να κατασπαράζει τα νιάτα του τόπου και να τα στέλνει στον καιάδα της ανεργίας. Και την ίδια ώρα να προσλαμβάνονται πληρώματα από χώρες που ούτε ναυτική παράδοση διαθέτουν ούτε και ναυτική εκπαίδευση σαν τη δική μας, ακόμη και τη ναυτική εκπαίδευση του σήμερα...

Είμαι σίγουρη, λέω, πως ο καπετάν Βασίλης θα άκουγε τον καημό ενός ανθρώπου που μπορεί να τον ξεμπάρκαραν με το έτσι θέλω αλλά ποτέ δε σταμάτησε να αγαπά και τη θάλασσα και τα καράβια. Τώρα άραγε θα βρεθεί κανείς που θα ακούσει τούτη τη φωνή της απόγνωσης;

Για να σωθεί όχι μόνο η ναυτιλία μας αλλά και η πατρίδα που κινδυνεύει να πάει αύτανδρη στο βυθό... Αν υπάρχουν, ας παραδεχτούν την αλήθεια. Τι έφταιξε στο ναυάγιο του Ρένα. Που είναι βέβαιο ότι ως πλοίο της Costamare πληρούσε όλους τους όρους ασφαλείας των διεθνών οργανισμών. Μα τα πλοία δεν είναι μόνο λαμαρίνες και εξαρτήματα. Είναι και οι άνθρωποι που ταξιδεύουν. Κυρίως οι άνθρωποι. Κάτι που ο καπετάν Βασίλης και το ήξερε από προσωπική εμπειρία και το εφάρμοζε.

Στον ανθρώπινο παράγοντα λοιπόν να δοθεί η έμφαση. Στον ίδιο δηλαδή που κατάφερε και το μεγάλο θαύμα της ελληνικής ναυτιλίας.

Και δεν είναι τυχαίο που όλες οι μεγάλες ναυτιλιακές εταιρείες της χώρας μας εκεί ακριβώς στηρίζουν το μυστικό της επιτυχίας τους. Ούτε τυχαίο που τέτοιες εταιρείες διατηρούν ακόμη ελληνικά πληρώματα αλλά και προσλαμβάνουν και γυναίκες στα πλοία τους. Μικρό το κέρδος από τους μισθούς των αλλοδαπών, μεγάλο το όφελος στο αξιόπλοο των πλοίων και την αίγλη της ελληνικής ναυτιλίας όταν προσλαμβάνονται Έλληνες.

Επιπλέον είναι πράξη πατριωτισμού όταν στις σημερινές συνθήκες προσφέρεται εργασία σε Έλληνες και δεν πηγαίνουν σε ξένες χώρες οι μισθοί. Έχει ανάγκη σήμερα η πατρίδα τη στήριξη της ναυτιλίας αλλά και η ναυτιλία δε θα βγει χαμένη αν εμπιστευτεί και πάλι τον Έλληνα ναυτικό.

_____________________________




ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΡΕΝΑ


"Οι αρχές έχουν καλέσει τους κατοίκους των παράκτιων περιοχών να κλείσουν τα παράθυρα των σπιτιών τους λόγω της δυσοσμίας από το πετρέλαιο. Η πρόσβαση σε περίπου 30 χιλιόμετρα ακτογραμμής έχει αποκλειστεί για το κοινό, καθώς συνεχίζεται η επιχείρηση για τον καθαρισμό του πετρελαίου. Εκατοντάδες πτηνά έχουν εντοπιστεί νεκρά, ενώ οι ειδικοί δίνουν μάχη για να σώσουν ένα ολόκληρο οικοσύστημα."


Η κυβέρνηση έχει απαιτήσει να μάθει γιατί το πλοίο έπεσε πάνω σε γνωστό ύφαλο με καλό καιρό, αλλά ο ιδιοκτήτης του πλοίου, η εταιρεία με έδρα την Ελλάδα Costamare Inc., δεν έχει δώσει εξηγήσεις καθώς ερευνά, όπως λέει, το θέμα.


Αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη έρχεται ο καπετάνιος του φορτηγού πλοίου Ρένα που προσάραξε στον ύφαλο του Αστρολάβου και προκάλεσε τεράστια θαλάσσια οικολογική καταστροφή με το πετρέλαιο που διέρρευσε.

Ο 44χρονος καπετάνιος από τις Φιλιππίνες κατηγορείται για χειρισμό του πλοίου με τρόπο που δεν χρειαζόταν, ωστε να προκληθεί κίνδυνος. Ο καπετάνιος είχε μία σύντομη παρουσία στο δικαστήριο και έφυγε με εγγύηση. Πρέπει να πληρώσει 10.000 δολλάρια Αυστραλίας αλλιώς θα εκτίσει ποινή φυλάκισης 12 μηνών.



2 Φεβρουαρίου: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΥΓΡΟΤΟΠΩΝ




ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΤΗ HELMEPA JUNIOR


Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων 2009

Aνάντη – Κατάντη (προς τα πάνω – προς τα κάτω)

Οι υγρότοποι μας ενώνουν!

Το θέμα του εορτασμού της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Υγροτόπων είναι “Oι λεκάνες απορροής των ποταμών και η διαχείρισή τους” δίνοντας την ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για αυτές τις ιδιαίτερες περιοχές και πως αυτές επηρεάζουν τη σχέση μας με το περιβάλλον.

Τι είναι μια λεκάνη απορροής;


Ποταμός Βοϊδομάτης (φαράγγι του Βίκου)

Είναι μία χερσαία επιφάνεια που οριοθετείται συνήθως από την κορυφογραμμή της περιβάλλουσας ορεινής έκτασης μέσα στην οποία πέφτουν η βροχή, το χιόνι, και το χαλάζι που στη συνέχεια καταλήγουν σε ένα κεντρικό δίκτυο παροχέτευσης. Το δίκτυο αυτό μπορεί να αποτελείται από διαδοχικά ποτάμια ή χείμαρρους που καταλήγουν στη θάλασσα, σε μία λίμνη ή άλλα επιφανειακά νερά.


Λίμνη Παμβώτιδα

Το φετινό σύνθημα «Aνάντη – Κατάντη» εστιάζει στην αλληλεξάρτηση του ανθρώπου με τις λεκάνες απορροής. Ο καθένας ζει σε μια λεκάνη απορροής. Ο τρόπος διαχείρισης των υδάτινων πόρων επηρεάζει άμεσα την κατάσταση των λεκανών απορροής. Η συμπεριφορά μας μπορεί να επιδρά θετικά ή αρνητικά στο έδαφος, στο νερό, στον αέρα, στα φυτά και τα ζώα. Ακόμα κι αν δεν ζούμε κοντά στο νερό, ζούμε σε χερσαίες εκτάσεις οι οποίες αποστραγγίζονται σε αποδέκτες επιφανειακών νερών με αποτέλεσμα οι πράξεις μας να έχουν επιπτώσεις στην ποιότητα και την ποσότητα του νερού.

Οι λεκάνες απορροής απειλούνται από πολλές δραστηριότητες όπως η κατασκευή και λειτουργία φραγμάτων, οι ανεξέλεγκτες γεωτρήσεις, η κλιματική αλλαγή, οι εισβολές ξένων ειδών, η υπεραλίευση και η ρύπανση. Και εδώ είναι που πρέπει να ενεργήσουμε!



Το Δέλτα του Καλαμά

Η διαχείριση των λεκανών απορροής είναι μια πρόκληση! Οι υπεύθυνοι για την διαχείριση των υγροτόπων πρέπει να συνεργαστούν με τους υπεύθυνους για την διαχείριση των υδάτινων πόρων. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να βελτιωθεί η πληροφόρηση των ανθρώπων ώστε να μάθουν περισσότερα για τις λεκάνες απορροής όπου κατοικούν. Δεν είναι μόνο ευθύνη των αρμόδιων για το χωροταξικό σχεδιασμό, αλλά και του καθενός από εμάς! Όλοι μας, ψαράδες, αγρότες, ιδιοκτήτες εργοστασίων και νοικοκυριά είμαστε χρήστες του νερού και των λεκανών απορροής.

Η Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων 2009 συνδέεται άρρηκτα με την καλύτερη κατανόηση και γνώση του τρόπου λειτουργίας και εξέλιξης των λεκανών απορροής.

Η HELMEPA λαμβάνοντας υπόψη ότι όλοι ζούμε σε μια τέτοια ευαίσθητη λεκάνη και παρά το γεγονός ότι αρχικός στόχος της είναι η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, έχει επεκτείνει το Σχέδιο Δράσης του Προγράμματος της Παιδικής HELMEPA με δραστηριότητες προστασίας των υγροτόπων και των λεκανών απορροής. Η Παιδική HELMEPA ενθαρρύνει τα παιδιά και τους δασκάλους από όλη την Ελλάδα, να καθαρίσουν εθελοντικά παραλίες, λίμνες, ποτάμια και ρεύματα και να κάνουν τη διαφορά όχι μόνο τη θεσμοθετημένη ημέρα αυτή αλλά και καθημερινά.


Έδεσσα: Καταρράκτης


Ελπίζουμε την φετινή Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων να διαδοθεί σε όλο τον κόσμο το μήνυμα για την προστασία των υγροτόπων και των λεκανών απορροής!

Για να μάθετε περισσότερα επισκεφτείτε την ιστοσελίδα Ramsar: http://www.ramsar.org/

_______________

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΕΡΣΙΝΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΥΓΡΟΤΟΠΩΝ


Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού καθαρισμού των ακτών

Αναδημοσίευση από το μαθητικό blog ΠΡΩΤΑΚΙΑ



Εμείς, τα παιδάκια της Πρώτης Τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Σμύρνης, σας καλούμε όλους, μικρούς και μεγάλους, να πάρετε μαζί μας μέρος στην Παγκόσμια Ημέρα εθελοντικού καθαρισμού των ακτών:

ΣΑΒΒΑΤΟ, 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2008


Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ εδώ: ΠΑΙΔΙΚΗ HELMEPA Από την ιστοσελίδα αυτή αντιγράφουμε κι εμείς τα παρακάτω:


Τα τελευταία 17 χρόνια η HELMEPA σε συνεργασία με το Ocean Conservancy συντονίζει την Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού Καθαρισμού Ακτών για την Ελλάδα που διοργανώνεται παγκοσμίως κάθε τρίτο Σάββατο του Σεπτεμβρίου.

Στην Ελλάδα από το 1989 μέχρι και το 2007 με αφορμή την ημέρα αυτή, πάνω από 38.000 εθελοντές καθάρισαν ακτές και βυθούς συλλέγοντας περίπου 225 τόνους σκουπίδια.

Παγκοσμίως μόνο για το 2007 περισσότεροι από 378.000 εθελοντές από 76 χώρες συνέλλεξαν περίπου 2.700 τόνους απορριμμάτων σε 53.000 χλμ ακτογραμμής δηλαδή περίπου 83 κιλά απορριμμάτων/ χλμ.

* Το πρόβλημα των απορριμμάτων σε ακτές και θάλασσες, είναι πολύ πιο σοβαρό από ότι νομίζουμε.

* Η ανάγκη για αντιμετώπιση του προβλήματος γίνεται όλο και πιο έντονη.

Αν λοιπόν:

* Θέλετε να δώσετε και φέτος το μήνυμα για Καθαρές Θάλασσες και Ακτές

* Θέλετε να παρέμβετε ώστε να σταματήσει η υποβάθμισή τους

Η HELMEPA σας καλεί:

Στις 20 Σεπτεμβρίου 2008 να διοργανώσετε έναν εθελοντικό καθαρισμό σε μία κοντινή σας ακτή.

Γιατί να πάρω μέρος στον Παγκόσμιο Εθελοντικό Καθαρισμό Ακτών;

Διότι:

* Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι οι θάλασσες δεν είναι σκουπιδότοποι.

* Χωρίς καθαρές ακτές υποβαθμίζεται η φύση και η ζωή μας.

* Αν δεν αντιμετωπίσουμε τώρα το πρόβλημα, δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ.

* Είναι σημαντικό να παίρνουμε μέρος σε τέτοιου είδους παγκόσμιες προσπάθειες, γιατί το πρόβλημα των σκουπιδιών στις ακτές μας αφορά όλους.



Ας βάλουμε λοιπόν τα σκουπίδια στη θέση τους!


Για να μπορούμε ανέμελα και με ασφάλεια να χαιρόμαστε τις παραλίες και τη θάλασσα!

Ράσελ Κάρσον: Μια γυναίκα που μελέτησε τη θάλασσα

Μικρολίμανο ή Τουρκολίμανο ή πιο σωστά: Βρωμολίμανο...
Και τι δεν κολυμπάει στα νερά του...

Η θάλασσα για το ναυτικό είναι τα πάντα. Χωρίς θάλασσα, ναυτικοί δεν μπορούν να υπάρξουν. Τι είναι όμως η θάλασσα; Μονάχα το αρμυρό νερό; Την ύμνησαν ποιητές, έδωσε έμπνευση σε ζωγράφους, αγκάλιασε παιδιά και ερωτευμένους, ταξιδεύει βαπόρια, την αγάπησε ο φακός... Αυτά μόνο είναι η θάλασσα;

Η θάλασσα είναι εκείνη που δίνει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στον πλανήτη μας. Τα τρία τέταρτα της γης καλύπτονται από θάλασσα. Γι' αυτό και τη Γη μας τη λέμε και Υδρόγειο. Είναι ο πλανήτης που η φύση τού χάρισε νερό. Ο γαλάζιος πλανήτης... Ο πλανήτης που έχει ζωή. Και η θάλασσα είναι η πηγή της. Η πηγή της ζωής. Χωρίς θάλασσα όχι μόνο οι ναυτικοί αλλά ούτε οι άνθρωποι θα υπήρχαν.

Και ναι, λέμε εμείς οι ναυτικοί πως πολύ αγαπάμε τη θάλασσα. Αλλά αγάπη τι σημαίνει; Να παίρνουμε μόνο; Να τη χαιρόμαστε; Να κερδίζουμε το ψωμί μας ταξιδεύοντας στις θάλασσες; Όχι, βέβαια. Αυτό είναι εκμετάλλευση της θάλασσας. Είναι πόθος, είναι έρωτας. Αγάπη δεν είναι...

Αγάπη σημαίνει να νοιάζεσαι και να φροντίζεις αυτόν που αγαπάς. Να του προσφέρεις εσύ και όχι μόνο να του παίρνεις όσα εκείνος σου προσφέρει. Και πολύ περισσότερο αγάπη δεν είναι να καταστρέφεις εκείνον που αγαπάς. Κι εμείς που τη θάλασσα ταξιδέψαμε ξέρουμε πως συχνά η μεγάλη ..... αγάπη γίνεται μίσος και αδιαφορία για εκείνη που λέμε πως πολύ αγαπάμε.

Θυμάμαι το κάζο που τράβηξα στο πρώτο μου καράβι... Με φορτώνει ο μπόσης ένα κάδο (δοκιμάκι τότε εγώ) και μου λέει: "Στη μεγάλη αποθήκη!"

Και πιάνω κι εγώ η άσχετη και γύρναγα όλες τις αποθήκες του καραβιού. Πού να φανταστώ ότι η μεγάλη αποθήκη δεν ήταν άλλη από τη θάλασσα; Η εύκολη λύση για κάθε περιττό στο καράβι; Εκεί καταλήγουν οι αποχετεύσεις, τα βρωμόνερα της κουζίνας, οι σαπουνάδες από τα πλυντήρια αλλά και όλα τα στερεά σκουπίδια... Δυστυχώς, αν και οι κανονισμοί το απαγορεύουν, εκεί μερικές φορές αφήνονται και τα "λαδωμένα" βρωμόνερα από το πλύσιμο των αμπαριών των πετρελαιοφόρων... Όλα στη μεγάλη αποθήκη. Είναι μεγάααααλη η θάλασσα, δεν έχει ανάγκη!!!

Αν έχει ή δεν έχει ανάγκη η θάλασσα ή αν εμείς την έχουμε ανάγκη, το ξέρει σήμερα ακόμη και ένα μικρό παιδί του σχολειού. Και το ξέρει γιατί κάποιοι άνθρωποι ανάλωσαν τη ζωή τους στη μελέτη του γαλάζιου βασιλείου. Για έναν τέτοιο άνθρωπο θα μιλήσουμε σήμερα και θα τιμήσουμε τη μνήμη του. Τα 1ο1 χρόνια από τη γέννησή του. Κι ο άνθρωπος αυτός ήταν μια γυναίκα. Μεγάλη τιμή για μας... Όλες τις γυναίκες μα ειδικά εκείνες που λέμε πως αγαπάμε τη θάλασσα, πως είναι η ζωή μας.

Λέμε... Λόγια!!! Εκείνη όμως δεν είπε, εκείνε έπραξε. Δε στάθηκε σε γλυκανάλατες δηλώσεις "είναι η ζωή μου", αλλά αφιέρωσε τη ζωή της για να μελετήσει τη θαλάσσια ζωή.


Σας μιλώ για τη Ράσελ Κάρσον. Που γεννήθηκε στις 27 Μάη του 1907 και έφυγε στις 14 Απρίλη του 64. Στους 57 απρίληδες της ζωής της η Κάρσον κατάφερε να δέσει για πάντα το όνομά της με τη θάλασσα. Βιολόγος και συγγραφέας, θεωρείται από τους πρωτοπόρους του παγκόσμιου περιβαλλοντικού κινήματος.

Τα βιβλία της σημείωσαν εκπληκτική επιτυχία και έγιναν μπεστ σέλερ. Βιβλία που αποκαλύπτουν τα μυστικά της ζωής των ωκεανών, των ακτών αλλά και των βυθών. Ορόσημο του έργου της θεωρείται το βιβλίο Silent Srping. Την αποκάλεσαν "άγιο του περιβαλλοντικού κινήματος" και ήταν εκείνη που έκανε γνωστό το ρόλο των χημικών φυτοφαρμάκων. Εργάστηκε πολλά χρόνια στην υπηρεσία ιχθύων των Ην. Πολιτειών και προσπάθησε με κάθε τρόπο να ευαισθητοποιήσει το κοινό για τους κινδύνους που απειλούν τη θάλασσα.

Με τις μελέτες της η Κάρσον ανάγκασε σε αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου που ως τότε αντιμετώπιζε τη θάλασσα ως τη μεγάλη αποθήκη που όλα τα χωρά και όλα τα καταπίνει...

Πέρα όμως από τη μνήμη της σπουδαίας αυτής γυναίκας, εκείνο που προέχει και μας ενδιαφέρει είναι να συνεχιστεί το έργο της. Σκοπός μας δεν είναι μόνο να τιμήσουμε τα γενέθλιά της... αλλά να ζητήσουμε η εκπαίδευση των νέων που πρόκειται να ταξιδέψουν τις θάλασσες ως αξιωματικοί να περιλάβει υποχρεωτικά και τις γνώσεις εκείνες που θα κάνουν συνείδηση σε όλους ότι η θάλασσα δεν είναι αποθήκη. Και έχουμε χρέος όλοι να την προστατεύουμε και να την κρατάμε καθαρή.

Και όχι μόνο οι αξιωματικοί... όλοι οι ναυτικοί πρέπει να ενημερωθούν. Όλοι να γνωρίζουν τη σημασία της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Μαζί με τα υπόλοιπα σωστικά να διδάσκονται και τις αρχές εκείνες που θα σώσουν τη θάλασσα και τη ζωή στον πλανήτη. Γιατί αν ένα καράβι χαθεί, θα χαθούν τριάντα ψυχές... αν χαθεί η θάλασσα όμως θα χαθεί ο άνθρωπος από τη Γη.

  • Περισσότερες πληροφορίες για την Κάρσον μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα...



Εσείς τι θα κάνατε;

Θα ξαναβάφατε γαλάζια την θάλασσα;

Γίνεται;

Τι κάνουμε όλοι μας για την θάλασσα; Το σπίτι μας όλοι το κρατάμε καθαρό, και το αμάξι μας το ίδιο (αλίμονο)... Για την θάλασσα τι κάνουμε;

Έχουμε πάει ποτέ να καθαρίσουμε την παραλία που "λιαζόμαστε" όλο το καλοκαίρι;

ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, Ο ΔΗΜΟΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙ;

Αυτό δεν λέτε κάθε φορά που ένας τρελός σας κάνει την πρόταση; Δεν φτάινε πάντα οι άλλοι, ούτε φταίει και η άνοιξη...

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΓΑΛΑΖΙΑ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ

Ξεσηκώνονται στη Σαντορίνη για το Sea Diamond


Το κουφάρι του Sea Diamond παραμένει στη Σαντορίνη και απειλεί με οικολογική καταστροφή

Σύμφωνα με είδηση που δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ ON LINE, αναστατωμένοι είναι οι κάτοικοι της Σαντορίνης καθώς η ναυτιλιακή εταιρεία Louis Hellenic Cruises, πλοιοκτήτρια του πασίγνωστου πλοίου Sea Diamond αρνείται να το ανασύρει από το βυθό του νησιού, προφασιζόμενη διάφορες δικαιολογίες.



Μέχρι στιγμής η εταιρεία έχει κάνει μόνο μερική άντληση πετρελαιοειδών και όπως ο καθένας αντιλαμβάνεται είναι απλά ζήτημα χρόνου να δημιουργηθεί διαρροή και φυσικά οικολογική καταστροφή αυτού του πανέμορφου νησιού που αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών ετησίως στη χώρα μας.

Μπρος στην αδιαφορία της εταιρείας αλλά και στον τεράστιο κίνδυνο το βουλιαγμένο καράβι να παρασύρει στο βυθό και το νησί ολόκληρο, οι κάτοικοι αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και να αντιδράσουν δυναμικά. Έχουν μάλιστα εξαγγείλει ως ημερομηνία της πρώτης τους κινητοποίησης την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου, στην πλατεία των Φηρών και επιπλέον προχώρησαν σε δημιουργία Επιτροπής Πρωτοβουλίας πολιτών με στόχο να πιέσουν για τη διατήρηση του φράγματος στην περιοχή του ναυαγίου, την άντληση των πετρελαίων και την τελική ανέλκυση του βυθισμένου πλοίου.

Η στιγμή που η μπάλα της πλώρης βυθίζεται

Η τελευταία δίνη...

Οι ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ τάσσονται ανεπιφύλακτα στο πλευρό των κατοίκων της Σαντορίνης και υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας προς κάθε κατεύθυνση. Ταυτόχρονα προβληματιζόμαστε έντονα για την αδιαφορία των αρχών καθώς μάλιστα από την πρώτη στιγμή του ναυαγίου επισημάνθηκαν οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν και υψώθηκαν φωνές απόγνωσης για τις αναμενόμενες οικολογικές απειλές από το ναυάγιο. Ενδεικτικά αναφέρουμε το άρθρο που δημοσιεύεται στη σελίδα Greenpage:

Ανυπολόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή απειλεί τη θαλάσσια περιοχή της Σαντορίνης από το ναυάγιο του «Sea Diamond», ενώ σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των οικολογικών οργανώσεων οι επικίνδυνες τοξικές ουσίες που αναδύονται από το βυθισμένο κρουαζιερόπλοιο θα φθάσουν έως τις ακτές της Βόρειας Αφρικής. Ήδη τα βράχια στην περιοχή του ναυαγίου - μεταξύ Αθηνιού και Θηρασίας - έχουν μαυρίσει από το μαζούτ και σήμερα αναμένεται να αποφασισθεί αν η Σαντορίνη θα κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή όχι, λόγω της ρύπανσης. Η ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου ναυαγίου έχει να κάνει με το γεγονός ότι εκτός από το πετρέλαιο και το μαζούτ, η θάλασσα θα επιβαρυνθεί με δεκάδες άλλες ουσίες», αναφέρει ο κ. Θοδωρής Τσιμπίδης, διευθυντής του Ινστιτούτου Θαλάσσιας και Περιβαλλοντικής Έρευνας Αιγαίου, επίτιμος ερευνητής Θαλάσσιας Βιολογίας και για χρόνια αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού.Το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται στην αναμενόμενη διαρροή αμιάντου στη θάλασσα. Το κρουαζιερόπλοιο ήταν κατασκευασμένο πριν από 20 και πλέον χρόνια - εποχή που χρησιμοποιούνταν ευρέως το καρκινογόνο υλικό.

«Οι πηγές της θαλάσσιας ρύπανσης από το συγκεκριμένο πλοίο δεν έχουν τέλος», αναφέρει η κ. Αναστασία Μήλιου, υδροβιολόγος, πρέσβειρα της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την προώθηση της αειφόρου θαλάσσιας πολιτικής. «Το πλοίο είχε εκατοντάδες καμπίνες, η κάθε μια από τις οποίες διέθετε ψυγείο, τηλεόραση, υπολογιστή, κλιματιστικό μηχάνημα. Σε όλες αυτές τις συσκευές βρίσκονται ουσίες επικίνδυνες. Στη θάλασσα αναμένεται ότι θα καταλήξουν τετρακόσιοι τόνοι μαζούτ, λάδια μηχανής, υδραυλικά λάδια, ψυκτικά υγρά, διαλύτες λαδιών και πετρελαιοειδών, αλλά ακόμα και κοινά καθαριστικά, όπως χλωρίνες».

Στο πιάτο μας

Όπως αναφέρει η κ. Μήλιου, «με εξαίρεση τα πετρελαιοειδή, οι υπόλοιπες χημικές ουσίες από το πλοίο είναι υδατοδιαλυτές. Πρέπει να υπάρξει οργανωμένη και αποτελεσματική παρακολούθηση της διασποράς τους, με συνεχείς μετρήσεις στο νερό, αλλά και τακτικό έλεγχο των θαλάσσιων οργανισμών, που έχουν την τάση να συσσωρεύουν αυτές τις χημικές ουσίες.

Σε αντίθετη περίπτωση θα είναι αναπόφευκτη η ευρεία διασπορά τους σε ολόκληρο το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο γενικότερα. Εάν δεν ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα, οι χημικές ουσίες αυτές θα μπουν στην τροφική αλυσίδα των θαλάσσιων οργανισμών, άρα σύντομα θα τις συναντήσουμε και στο πιάτο μας», συμπληρώνει η υδροβιολόγος.


Δύσκολη η άντληση του πετρελαίου


ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ από 70 τόνοι μαζούτ φέρεται ότι είχαν αντληθεί από το πλοίο έως χθες το βράδυ, σύμφωνα με το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Ο δήμαρχος Θήρας κ. Σπύρος Ρούσσος σκοπεύει να προσφύγει, ακόμα και εντός της σημερινής ημέρας, στη Δικαιοσύνη και να καταθέσει μήνυση κατά της πλοιοκτήτριας εταιρείας για την πρόκληση ρύπανσης στον θαλάσσιο χώρο γύρω από το νησί. «Θα είναι καταστροφή για το νησί μας, που θεωρείται ένας από τους πιο ελκυστικούς τουριστικούς προορισμούς παγκοσμίως, να γεμίσουν οι ακτές του πίσσα» δήλωσε χθες στα «ΝΕΑ» ο κ. Ρούσσος.


Πάντως, η άντληση του πετρελαίου είναι εξαιρετικά δύσκολη. «Οι δεξαμενές βρίσκονται σε μεγάλο βάθος. Η μόνη δυνατότητα που υπάρχει είναι η μεταφορά πετρελαίου από τους σωλήνες εξαερισμού των δεξαμενών σε σημείο πιο κοντά στην πλώρη - που βρίσκεται σε μικρότερο βάθος - ώστε να επιχειρηθεί από εκεί η άντληση» έλεγαν χθες αξιωματικοί του Λιμενικού.

ΤΑ ΝΕΑ 10/4/2007


  • Σημαντικά στοιχεία για τις συνθήκες του ναυαγίου μπορείτε να βρείτε εδώ.


ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΥΓΡΟΤΟΠΩΝ






Λάβαμε από τη Helmepa το παρακάτω μήνυμα για τη σημερινή μέρα και το δημοσιεύουμε αυτούσιο:



Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων



2 Φεβρουαρίου 2008



Το θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας Υγροτόπων, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου, είναι φέτος «Υγιείς Υγρότοποι, Υγιείς Άνθρωποι».

Τι είναι όμως οι υγρότοποι; Ως υγρότοπο χαρακτηρίζουμε ένα περιβάλλον το οποίο συνδέει ένα χερσαίο με ένα υδάτινο οικοσύστημα – τα οποία μπορούν να λειτουργούν αυτόνομα ή να εξαρτώνται το ένα από το άλλο. Ένας υγρότοπος συνήθως φιλοξενεί μια σημαντική ποικιλία χλωρίδας και πανίδας που πολλές φορές είναι ενδημική - δηλαδή τη συναντάμε μόνο σε αυτό το συγκεκριμένο μέρος. Οι υγρότοποι περιλαμβάνουν τις λίμνες, τα ποτάμια, τα ρέματα, τους βάλτους και τα έλη.

Το 1971, υπογράφηκε στην πόλη Ραμσάρ του Ιράν η ομώνυμη Συνθήκη Ραμσάρ για τους Υγροτόπους. Σήμερα, οι 158 χώρες που έχουν υπογράψει τη Συνθήκη αυτή, δεσμεύονται να προστατεύουν τους υγροτόπους τους καθώς και να τους εκμεταλλεύονται με σωστό τρόπο ώστε να συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη του πλανήτη μας λαμβάνοντας υπόψη το δικαίωμα των επόμενων γενιών για ένα υγιές και καθαρό περιβάλλον.



Τι μας προσφέρουν οι υγρότοποι και γιατί πρέπει να τους προστατεύουμε:



· Φιλτράρουν και καθαρίζουν το πόσιμο νερό που χρησιμοποιούμε, έργο ζωτικής σημασίας. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο χρήσιμη η υπηρεσία αυτή για τους ανθρώπους όσο είναι σήμερα… ας μην ξεχνάμε ότι πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι στον πλανήτη δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό.


· Προσφέρουν μία μεγάλη ποικιλία τροφής όπως ψάρια και οστρακοειδή, κάποια είδη θηλαστικών, ρύζι, φρούτα και λαχανικά, καρπούς, ερπετά, αμφίβια, έντομα, σαλιγκάρια και άλλα πολλά.


· Κάποια από τα είδη χλωρίδας και πανίδας που συναντάμε στους υγρότοπους χρησιμοποιούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια από τους ανθρώπους για την παρασκευή φαρμάκων. Τα πιο γνωστά από αυτά είναι οι βδέλλες που βοηθούν στη θεραπεία των αρθριτικών, τα ερπετά που μας παρέχουν αντίδοτα σε τοξικές ουσίες και η λευκή ιτιά που χρησιμοποιείται για την παρασκευή της ασπιρίνης.


· Αποτελούν πηγή αναψυχής και διασκέδασης για όλους εμάς που τους επισκεπτόμαστε και μας δίνουν τη δυνατότητα να ασκήσουμε αθλήματα όπως ποδηλασία, πεζοπορία, κωπηλασία, ψάρεμα κτλ.


Δυστυχώς όμως, η κακή διαχείριση των υγροτόπων έχει καταστρεπτικές συνέπειες για την επιβίωση τους αλλά και την υγεία των ανθρώπων:


· Λόγω της μεγάλης αύξησης του πληθυσμού του πλανήτη μας – σήμερα είμαστε πάνω από 6.500.000.000 άνθρωποι! – αυξάνονται και οι ανάγκες μας για νερό. Παράγοντες όπως οι κλιματικές αλλαγές που προκαλούν μεγάλες ξηρασίες στους υγροτόπους αλλά και η ρύπανση που προέρχεται από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, έχουν σαν αποτέλεσμα τη μείωση των πηγών πόσιμου νερού.


· Τις τελευταίες δεκαετίες οι πλημμύρες των υγροτόπων λόγω έκτακτων καιρικών φαινομένων έχουν αυξηθεί. Οι πλημμύρες αυτές έχουν καταστρεπτικές συνέπειες για τους ανθρώπους που ζουν κοντά σε υγροτόπους και από ότι φαίνεται στο μέλλον το πρόβλημα θα είναι χειρότερο.


· Πολλές λοιμογόνες ασθένειες όπως η ελονοσία και η χολέρα αναπτύσσονται πιο εύκολα σε υγροτόπους που δεν τους διαχειριζόμαστε σωστά. Από τις ασθένειες αυτές χάνονται πάνω από 3.000.000 ζωές κάθε χρόνο.


Ας βοηθήσουμε λοιπόν τους υγροτόπους να παραμείνουν υγιείς ώστε να διασφαλίσουμε και τη δική μας υγεία!

Να τι μπορείτε να κάνετε όλοι εσείς οι μικροί φίλοι της Παιδικής HELMEPA με την Ομάδα σας για να βοηθήσετε:

· Ένα πρώτο βήμα είναι να μοιραστείτε τις πληροφορίες που μάθατε με τη τάξη σας, την οικογένεια και τους φίλους σας.


· Όσοι από σας ζείτε μακριά από τη θάλασσα αναλάβετε να υιοθετήσετε και να καθαρίσετε εθελοντικά ένα ποτάμι, ένα ρέμα, ένα ρυάκι ή μια λίμνη.


· Φτιάξτε μια πινακίδα με περιβαλλοντικό μήνυμα και τοποθετήστε την στην περιοχή που υιοθετήσατε.


· Καταγράψτε την χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής που υιοθετήσατε και μάθετε περισσότερα για αυτή.


· Δημιουργήσετε ενημερωτικό υλικό και μοιράστε το στην κοινότητα σας.


· Εντοπίστε πηγές ρύπανσης ή παράνομες χωματερές και ενημερώστε την Τοπική σας Αυτοδιοίκηση.



Ξεκινήστε σήμερα, καλή επιτυχία!

_________
Βεβαίως οι ναυτικοί ως άνθρωποι του νερού έχουμε πάντα ευαισθησία σε ό,τι αφορά τους υγρότοπους... Κι ας αφορά στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι το πολυαγαπημένο μας το αλμυρό της θάλασσας αλλά τα ποτάμια και τις λίμνες και τα έλη... Μην ξεχνάτε ότι και η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τα ποτάμια. Έχουμε λοιπόν κάθε λόγο να τιμούμε τη σημερινή μέρα αλλά και να αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις ώστε να γίνει συνείδηση σε όλους η προστασία των υγροτόπων.

Πού ' ν' το πού ' ν' το το δαχτυλίδι; Όχιιιι!




Αλλάζει τίτλο το γνωστό παιδικό παιγνίδι "Πού ' ν' το, πού ' ν' το δαχτυλίδι"! Αλλάζει και παίκτες. Οι μπόμπιρες παραχωρούν τη θέση τους στους επιστήμονες και εν μέρει και στους ταξιδευτές των θαλασσών καθώς η νέα κατάσταση του πλανήτη τους αναγκάζει πλέον σε δραματική μίμηση εκείνου του Τούρκου ναύαρχου, του Πίρι Ρέις, που έμεινε στην ιστορία με τη γκάφα του ως σύμβολο του μπουνταλά σε θέματα ναυτοσύνης με τη θρυλική φράση: "Μάλτα γιοκ!"

Το παιχνίδι πια, θα παίζεται με την ατάκα: "Πού ' ν' το, πού ' ν' το νησί!"

Και δε θα είναι παιγνίδι... Αλλά η τραγική νέα κατάσταση που η ανοησία του ανθρώπου προκάλεσε. Ανοησία άλλου επιπέδου και μορφής από εκείνη του Τουρκαλά που δεν κατάφερε να βρει τη Μάλτα... Γιατί αν ο εκείνος ατύχησε σε ναυτικές γνώσεις, και δεν κατάφερε να εντοπίσει ένα νησί υπαρκτό, το πρόβλημα σήμερα λέγεται αληθινή εξαφάνιση νησιών.

Πρόσφατα είχαμε αναδείξει το ζήτημα με το άρθρο μας: Ένα αρχιπέλαγος εκπέμπει SOS Τώρα επανερχόμαστε με ακόμη πιο συγκλονιστικά στοιχεία. Η είδηση δημοσιεύτηκε στο Pathfinder πριν από δύο μέρες. Χάνονται τα νησιά της Ινδονησίας!

Όπως δήλωσε ο Ινδονήσιος υπουργός Ναυτικών Υποθέσεων, Φρέντι Νουμπέρι, το αρχιπέλαγος της Ινδονησίας έχασε τα τελευταία χρόνια, 24 παρακαλώ νησιά!!! λόγω φυσικών καταστροφών ή βλαβών που προκλήθηκαν στο περιβάλλον!

Η είδηση έρχεται να αποκαλύψει το μέγεθος του προβλήματος που έχει προκαλέσει η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη Γη και να αποδείξει ότι ο κίνδυνος που χρόνια τώρα πρόβαλλαν οι οικολογικές οργανώσεις δεν είναι αποκύημα φαντασίας κάποιων γραφικών που ασχολούνται με το περιβάλλον αλλά απόλυτα υπαρκτός και δυσοίωνα απειλητικός.

Η ανακοίνωση του κ. Νουμπέρι έγινε ενώ η χώρα του ετοιμάζεται να φιλοξενήσει τις επόμενες δυο εβδομάδες στο Μπαλί μια σημαντική διάσκεψη για το κλίμα. Ο υπουργός μάλιστα φρόντισε να μας μαυρίσει κι άλλο την καρδιά αναφέροντας ότι σύμφωνα με τις προβλέψεις των επιστημόνων η Ινδονησία μπορεί να χάσει τουλάχιστον 2.000 νησιά ως το 2.030!!!

Εντάξει, η Ινδονησία, μπορεί κανείς να σκεφτεί, έχει περίσσευμα νησιών. Και τι έγινε αν από τα 17.504 κατέβηκε στα 17.480 ή αν σε δέκα χρόνια θα έχει 15.500;

Το τι έγινε ή το τι θα γίνει έρχεται από το μέλλον η φωνή των παιδιών μας να μας το φωνάξει και να μας κατηγορήσει για την αδιαφορία μας και την ακηδία μας. Που έτσι διοδεύουμε τις μέρες μας λες και ο πλανήτης μας ανήκει. Ε, όχι. Αυτόν τον κόσμο τον δανειστήκαμε από τα παιδιά μας και από τα παιδιά των παιδιών μας. Τον δανειστήκαμε από όλες τις επόμενες γενιές και χρωστάμε να τους τον παραδώσουμε αν όχι καλύτερο από όσο τον παραλάβαμε, τουλάχιστον όχι χειρότερο από αυτόν που μας άφησαν οι πρόγονοί μας.

Το όλο πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως στην υπερβολική εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα που οι σημερινές δραστηριότητες του ανθρώπου παράγουν. Κάθε φορά που άσκοπα θέτεις σε κίνηση το αυτοκίνητο, κάθε φορά που καταναλώνεις πετρέλαιο χωρίς να υπάρχει πραγματικός λόγος, γίνεσαι ένας εγκληματίας κατά του γήινου περιβάλλοντος. Γιατί όλο αυτό το διοξείδιο του άνθρακα είναι ο σημαντικότερος λόγος που προκαλεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Και δεν είναι μόνο το πετρέλαιο αλλά και η χρήση όλων των άλλων ορυκτών καυσίμων. Γιατί η καύση όλων αυτών απελευθερώνει στην ατμόσφαιρα διοξείδιο του άνθρακα. Τι σημαίνει αυτό; Πως απορρυθμίζεται η φυσική διαδικασία των ποσών θερμότητας που η Γη καθημερινά εισπράττει από τον ήλιο αλλά και καθημερινά επανεκπέμπει στο διάστημα.

Στην πραγματικότητα η διατήρηση της ζωής στον πλανήτη έχει ανάγκη τη λειτουργία ενός είδους θερμοκηπίου... Ενός φυσικού θερμοκηπίου όμως και όχι εκείνου που εννοούμε σήμερα με τον όρο "φαινόμενο θερμοκηπίου" και που σημαίνει τη διατάραξη της ισορροπίας της ατμόσφαιρας από την παρουσία αερίων που προκύπτουν από τις δραστηριότητες του σύγχρονου τρόπου ζωής του ανθρώπου. Αναφέραμε ήδη το διοξείδιο του άνθρακα γιατί είναι και ο πιο επιβαρυντικός παράγοντας. Αλλά παρόμοια ένοχα είναι και άλλα αέρια. Όπως: οι υδρατμοί (H2O), το μεθάνιο (CH4), το υποξείδιο του αζώτου (N2O), οι χλωροφθοράνθρακες (CFCs) και το τροποσφαιρικό όζον (O3).

Και ας δούμε αναλυτικά τη διαφορά του φυσικού θερμοκηπίου από το άλλο... Θα πρέπει να πούμε ότι αν η ίδια η ατμόσφαιρα της Γης δε λειτουργούσε ως θερμοκήπιο, η θερμοκρασία στον πλανήτη μας θα ήταν -18 βαθμούς Κελσίου. Καταλαβαίνετε όλοι ότι με τέτοια θερμοκρασία δε θα μπορούσε να διατηρηθεί η ζωή. Επομένως αυτό το φυσικό θερμοκήπιο είναι ταυτόσημο με την ύπαρξη της ζωής στη Γη. Δηλαδή πρέπει να υπερισχύει η θερμότητα που μπαίνει στο οικοσύστημα της Γης από τον ήλιο από τη θερμότητα που αποβάλλει η Γη στο διάστημα.

Τη λειτουργία αυτή, όπως αναφέραμε, εδώ και εκατομμύρια χρόνια την εξασφαλίζει η ατμόσφαιρα της γης. Η δομή της και η σύνθεσή της είναι τέτοιες που επιτρέπουν στην ηλιακή ακτινοβολία να φτάσει στο έδαφος της γης με μεγαλύτερη ευκολία από ό,τι να ακτινοβοληθεί εκ νέου προς το διάστημα.

Ρόλο στη διαδικασία όμως διαδραματίζει και το έδαφος. Συγκεκριμένα τα φυτά και περισσότερο τα δέντρα. Το γιατί είναι εύκολο να το καταλάβει κανείς... Ακόμη και τα παιδάκια του δημοτικού γνωρίζουν πως τα δεντράκια είναι εκείνα που απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα και "εκπνέουν" οξυγόνο. Στις μέρες μας όμως τα δέντρα και τα δάση αντί να αυξάνονται για να καλύψουν το νέο τρόπο ζωής του ανθρώπου, εξαφανίζονται με γοργούς ρυθμούς και έτσι το πρόβλημα της υπερβολικής παρουσίας διοξειδίου του άνθρακα στη γήινη ατμόσφαιρα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Με λίγα λόγια η αποψίλωση του εδάφους δραστικά ενεργεί στην αλλαγή της σύνθεσης των αερίων που αποτελούν την ατμόσφαιρα.

Έτσι η νέα μας ατμόσφαιρα έχει υπερβολικό όγκο από αέρια που εμποδίζουν τη θερμοκρασία της γης να ακτινοβοληθεί προς το διάστημα και επομένως ανατρέπεται καθημερινά και συνεχώς το δυναμικό της γης σε θερμότητα. Ο πλανήτης διαρκώς ζεσταίνεται όλο και περισσότερο. Το πόσο και με ποιους ρυθμούς μπορείτε να τα διαβάσετε σε σχετικό άρθρο του in.gr ή και σε εκατοντάδες άλλα άρθρα που υπάρχουν σήμερα στο διαδίκτυο.

Εμείς με απλά λόγια - γιατί το πρόβλημα ξεκινά και από όσα κάνουν οι απλοί άνθρωποι στην καθημερινότητά τους - θα πούμε εδώ ότι η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις που οι επιστήμονες προσπαθούν να προβλέψουν αλλά όλοι καταλαβαίνουμε πως την πραγματική εικόνα δεν είναι σε θέση να την αποδώσουν. Οι πάγοι και τα χιόνια των οροσειρών θα λιώσουν, το επίπεδο των ωκεανών θα ανέβει (όχι μόνο από τους λιωμένους πάγους αλλά και από τη διαστολή του νερού) οι υδρατμοί από την εξάτμιση του νερού των θαλασσών θα αυξηθούν θεαματικά και θα έχουμε μεγάλες και έντονες βροχοπτώσεις (φυσικά και πλημμύρες). Και με λίγα λόγια έτσι που το πάμε, το παιγνιδάκι που λέγαμε θα καταντήσει σε οιμωγές απελπισίας:

Πού είναι τόπος να σταθώ, γωνιά να περπατήσω...

και στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα...

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΑΚΤΩΝ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ.

Σήμερα πάμε παραλία!!!




Παγκόσμια ημέρα σήμερα του καθαρισμού των ακτών!


Πάρτε γαντάκια και σακούλες, πάρτε και το μαγιό σας γιατί ο καιρός είναι όμορφος και γλυκός ακόμη, και ξεκινήστε για την αγαπημένη σας παραλία.


Ήρθε ο καιρός να βάλουμε όλα τα σκουπίδια στη θέση τους! Ήρθε ο καιρός τα ίδια τα παιδιά να μας διδάξουν πως δεν επιτρέπεται να αφήνουμε σκουπίδια στις παραλίες!

Μπορείτε αν θέλετε να πάρετε μέρος και στο επίσημο ραντεβού της HELMEPA JUNIOR:

Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Εθελοντικού Καθαρισμού Ακτών 2007, η HELMEPA σε συνεργασία με το Δήμο Βουλιαγμένης και το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας οργανώνει εθελοντικό καθαρισμό ακτής το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου στις 10:00 πμ στο Μεγάλο Καβούρι Αττικής.

Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού Καθαρισμού Ακτών 2007





Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού Καθαρισμού Ακτών 2007


H Ελληνική Ένωση Προστασίας Θαλάσσιου Περιβάλλοντος – HELMEPA συντονίζει κάθε χρόνο στην Ελλάδα την Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού Καθαρισμού Ακτών, που πραγματοποιείται το τρίτο Σάββατο του Σεπτεμβρίου.Σκοπός της Παγκόσμιας αυτής Ημέρας Εθελοντισμού είναι να μετρηθεί το επίπεδο ευαισθητοποίησης όλων μας, κατοίκων των πάνω από 80 χωρών που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία, σχετικά με τις ακτές που χρησιμοποιούμε για την ψυχαγωγία μας.

Μετά όμως από τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα των πυρκαγιών, για τα οποία εκφράζουμε την οδύνη και αγανάκτησή μας, αλλά και τις προκηρυχθείσες εθνικές εκλογές, μεταθέτουμε την ημερομηνία των Εθελοντικών Καθαρισμών Ακτών για το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2007.

Όσοι πιστεύουν πως είναι χρέος τους να πάρουν μέρος στον καθαρισμό μίας ακτής που τους έδωσε χαρά το καλοκαίρι, ας επικοινωνήσουν με την Παιδική HELMEPA στα τηλέφωνα 210-9401364 και 210-9343088 ή με email στο helmepajunior@helmepajunior.gr. για να λάβουν περισσότερες πληροφορίες και τα ειδικά δελτία καταγραφής απορριμμάτων.



Παίρνω μέρος στον Παγκόσμιο Εθελοντικό Καθαρισμό Ακτής, επειδή:



1. τα απορρίμματα στις ακτές μας τα αφήσαμε το καλοκαίρι

2. η ρύπανση των θαλασσών επηρεάζει το κλίμα ενώ τα σκουπίδια στις ακτές υποβαθμίζουν όλους μας

3. θέλω να είμαι και εγώ ένας από τους λίγους που κάνουν τη διαφορά

4. με το παράδειγμά μου ευαισθητοποιώ τους αδιάφορους

5. ο πλανήτης μας έχει ανάγκη τέτοιας συλλογικής παγκόσμιας πρωτοβουλίας

6. οι ακτές μας είναι ο φυσικός πλούτος της πατρίδας μου, της Ελλάδας


Το Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2007, η Ελληνική Ένωση Προστασίας Θαλάσσιου Περιβάλλοντος – HELMEPA συντονίζει για 16η συνεχή χρονιά στην Ελλάδα την Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού Καθαρισμού Ακτών. Η ημέρα αυτή είναι παγκόσμια αφιερωμένη στην περιβαλλοντική ευαισθη-τοποίηση όλων μας όσον αφορά το βαθμό καθαριότητας των ακτών που απολαμβάνουμε το καλοκαίρι.

Η HELMEPA προσκαλεί όλους μας που αγαπάμε τη θάλασσα να συμβάλουμε στην προσπάθεια αυτή, οργανώνοντας από μόνοι μας καθαρισμό μιας αγαπημένης μας ακτής: Παιδιά και Δάσκαλοι Μέλη της Παιδικής HELMEPA, Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Σύλλογοι, Λιμεναρχεία, Λιμενικά Ταμεία, Ψαράδες, Ιδιοκτήτες Σκαφών Αναψυχής και όποιος άλλος νοιάζεται για τις θάλασσες και τις ακτές μας...

2007. ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΤΟΣ ΔΕΛΦΙΝΙΩΝ



Το 2007 έχει ανακηρυχθεί από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως «Διεθνές Έτος των Δελφινιών». Κυβερνήσεις, Διακυβερνητικοί οργανισμοί, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και εκπρόσωποι του ιδιωτικού τομέα συμμετέχουν σε μία κοινή προσπάθεια με στόχο την προστασία τους. Τα δελφίνια και οι φάλαινες είναι ζώα στενά συνδεδεμένα με την ιστορία και τον πολιτισμό μας. Η ευφυΐα τους και η ομορφιά τους αλλά και η ιδιαίτερη σχέση τους με τον άνθρωπο, προκαλούν το θαυμασμό μας. Όμως σε ένα θαλάσσιο περιβάλλον που υποβαθμίζεται, η επιβίωσή τους γίνεται ολοένα δυσκολότερη.




Κι ας βοηθήσουμε όλοι για να μην ξαναδούμε εικόνες σαν τις παρακάτω:








Ας πάρουμε όλοι μέρος στην παγκόσμια προσπάθεια για τη σωτηρία των δελφινιών!



Πηγή Αφίσας
Πληροφορίες για τα Δελφίνια




Μήνυμα της Παιδικής Helmepa


Τα δελφίνια ασκούσαν πάντα μια ακαταμάχητη έλξη στους ανθρώπους, συμβολίζοντας την ελευθερία, το δυναμισμό και τη γαλήνη. Αποτελούν ένα ζωντανό θησαυρό του γαλάζιου Πλανήτη μας. Καθώς όμως έχουν ανάγκη να κολυμπούν ανενόχλητα σε καθαρές θάλασσες, η επιβίωση τους γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη από ανθρώπους που δεν τα σέβονται και αδιαφορούν για την τύχη τους.


Το Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών σε συνεργασία με τα κράτη μέρη των Συμφωνιών ASCOBANS (Συμφωνία για την προστασία των μικρών κητοειδών της Βαλτικής και της Βόρειας Θάλασσας) και ΑCCOBAMS (Συμφωνία για την προστασία των κητοειδών της Βαλτικής, της Μεσογείου και της παράκτιας ζώνης του Ατλαντικού) και τον Οργανισμό Προστασίας Φαλαινών και Δελφινιών, ανακήρυξαν το 2007 ως τη Χρονιά για την Προστασία του Δελφινιού.


Μερικές συναρπαστικές πληροφορίες από τη ζωή και συμπεριφορά των δελφινιών συνοψίζονται στη συνέχεια:


• Τα δελφίνια είναι θαλάσσια θηλαστικά τα οποία ξεκίνησαν την εξέλιξη τους στον Πλανήτη μας πριν 10 εκατομμύρια χρόνια.


• Υπάρχουν 40 είδη δελφινιών που διαφέρουν σε μέγεθος από 1,2 μέτρα έως 9,5 μέτρα και ζυγίζουν από 40 κιλά έως 10 τόνους.


• Είναι σαρκοφάγα και τρέφονται κυρίως με ψάρια και καλαμάρια και μπορούν να φτάσουν μέχρι την ηλικία των 55 ετών.


• Ζουν σε ρηχές θάλασσες κοντά στις ηπείρους και μετακινούνται σε ομάδες που αριθμούν από 20 έως αρκετές εκατοντάδες δελφίνια.


• Θεωρούνται από τα πιο έξυπνα και κοινωνικά ζώα καθώς διαθέτουν μεγάλο εγκέφαλο σε σχέση με τη σωματική τους μάζα. Όταν κοιμούνται, το μισό ημισφαίριο του εγκεφάλου τους είναι σε εγρήγορση έτσι ώστε όταν κινούνται σε επιφανειακά νερά να μπορούν να βγαίνουν από το νερό για να αναπνεύσουν.


• Αναπνέουν οξυγόνο από το φυσητήρα που βρίσκεται στο πάνω μέρος του κεφαλιού τους και μπορούν να μείνουν κάτω από το νερό από 5 λεπτά έως 1 ώρα.


• Το μικρό δελφίνι περνάει τα 3 - 6 πρώτα χρόνια της ζωής του με την μητέρα του η οποία το προστατεύει και το εκπαιδεύει. Από την πρώτη στιγμή της γέννησής του, η μητέρα φροντίζει ώστε το μικρό της να αναγνωρίζει τον δικό της προσωπικό ήχο υψηλής συχνότητας που εκπέμπει και ο οποίος είναι μοναδικός για κάθε δελφίνι. Η επιβίωση των δελφινιών απειλείται όμως από τις ακόλουθες, μεταξύ άλλων, ανθρώπινες δραστηριότητες:


• Τις καταστροφικές αλιευτικές πρακτικές, όπως τα αφρόδιχτα και τις μηχανότρατες που αποδεκατίζουν τους πληθυσμούς τους αλλά και την υπεραλίευση που μειώνει σημαντικά την επάρκεια της τροφής τους.


• Τη ρύπανση του θαλάσσιου περιβάλλοντος από επιβλαβείς και τοξικές ουσίες που καταλήγουν σε ζωτικά όργανα των δελφινιών.



Αν τη θάλασσα φροντίζεις...


«Θάλασσα, πικροθάλασσα και πικροκυματούσα,
πο’ ’πνιξες το παιδάκι μου, π’ άλλο παιδί δεν έχω».

«Δε φταίω η δόλια θάλασσα, δε φταίω εγώ το κύμα,
μόν’ φταίει ο πρωτομάστορας που φτιάνει τα καράβια».

Η θάλασσα, όπως και η λαϊκή μούσα αποτύπωσε τη σοφία της στο γνωστό τραγούδι, δε φταίει σχεδόν ποτέ. Ο άνθρωπος όμως φταίει και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις. Η αμυαλιά του, η απληστία του, το σύνδρομο της Βαβέλ και κυρίως η άγνοιά του. Γιατί θαρρώ πως οι αρχαίοι έλληνες είχαν δίκιο να λέγουν "Ουδείς εκών κακός". Ναι. Ο άνθρωπος δε γνωρίζει τις συνέπειες και επομένως δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τις συνέπειες των πράξεών του και να αποφύγει την καταστροφή και τη δίκαιη εκδίκηση της μάνας φύσης. Κι έτσι κάθε φορά θρηνούμε και καινούριες τραγωδίες. Ποια είναι η λύση;

Φυσικά η γνώση! Να μάθουμε επιτέλους τι πρέπει και τι δεν πρέπει. Και μέχρι πού φτάνουν τα όρια της δύναμής μας. Κι άλλο ρητό αρχαίο θα θυμίσω: "Μέτρον άριστον". Με μέτρο λοιπόν και με σεβασμό στους κανόνες που η φύση επιβάλλει. Γιατί είτε μας αρέσει είτε όχι η φύση είναι ανώτερη από μας και όχι εμείς από εκείνη. Και έρχομαι να εξηγήσω πού το πάω για να μη σας κουράζω: Στο μέγα πρόβλημα της εποχής μας, την καταστροφή του περιβάλλοντος από τον άνθρωπο. Και στις δραματικές συνέπειες που τις πληρώνουμε όλοι.

Φυσικά, εμείς ως Καπετάνισσες, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον μας θα το στρέψουμε στη γαλανή κυρά που έκλεψε την καρδιά μας: Τη θάλασσα, την πικροθάλασσα... Και όχι μόνο γιατί εμείς την αγαπάμε πιότερο από τη στεριά αλλά κυρίως γιατί η θάλασσα είναι πηγή της ζωής. Το ξέρουμε αυτό; Πως η θάλασσα έδωσε τους πρώτους ζωνταντούς οργανισμούς; Ξέρουμε ακόμη ποια είναι η τεράστια συμβολή της θάλασσας στη διατήρηση της ζωής πάνω στον πλανήτη γη;

Οι έλληνες ναυτικοί και όλη η οικογένεια της ελληνικής ναυτιλίας έχουν εδώ και χρόνια αγκαλιάσει με στοργή το πρόβλημα της οικολογικής καταστροφής και έχουν προχωρήσει σε μέτρα συγκεκριμένα για την προστασία της θάλασσας. Και μιλώ για την οργάνωση της HELMEPA, που πρόσφατα γιόρτασε τα 25 χρόνια ζωής και δράσης της.




Εσείς τη γνωρίζετε τη HELMEPA; Αν όχι, αναζητήστε τη στα αγαπημένα μας λιμάνια και διαβάστε όλες τις πληροφορίες που δημοσιεύονται εκεί. Και όταν διαβάσετε, σκεφτείτε και αποφασίστε σοβαρά το να γίνετε μέλη της και να βοηθήσετε κι εσείς το έργο της. Είτε ως ναυτικοί, είτε και ως στεριανοί. Και περισσότερο ως γονείς... Γιατί η HELMEPA έχει ιδρύσει και τμήμα για παιδιά, τη HELMEPA JUNIOR, με δράση αξιόλογη και με κύρος αναμφισβήτητο στο χώρο της εκπαίδευσης. Διότι, όπως είναι εύλογο, η δράση της συμπλέει με τα προγράμματα των σχολείων μας και υπάρχει στενή συνεργασία με τους αρμόδιους για περιβαλλοντικά θέματα του Υπουργείου Παιδείας.

Φυσικά ως πρώην ναυτικός και νυν δασκάλα σε δημοτικό σχολείο, κάνω ό,τι περνά από το χέρι μου για να προωθήσω τους στόχους της HELMEPA και να καλλιεργήσω στους μαθητές μου την αγάπη για το υγρό στοιχείο αλλά και υιοθέτηση αρχών και στάσεων ζωής που θα συμβάλουν αποφασιστικά στην προστασία της θάλασσας και των ακτών από τους οικολογικούς κινδύνους που τις απειλούν. Και πρέπει να πω ότι δεν είναι μόνο η δική μου αγάπη αλλά και η άδολη αγάπη των ίδιων των παιδιών που όπως όλοι μας ξέρουμε λατρεύουν και το νερό και τις ακρογιαλιές. Ρωτήστε ένα παιδί, όποιο παιδί θέλετε, πού νιώθει περισσότερο ευτυχισμένο, πού προτιμά να περνά τη μέρα του και πού να παίζει. Κι αν δε σας πει κοντά στη θάλασσα, ελάτε και πέστε μου πως κάνω λάθος.

Τα δικά μου πάντως ζουζουνάκια, και μιλώ για τους μαθητές μου, αυτά είναι τα δικά μου παιδιά, έχουν τεράστια αγάπη, λατρεία πες καλύτερα, για ό,τι σχετίζεται με θάλασσα. Και πρέπει να παραδεχθώ ότι ο δικός μου ρόλος περιορίζεται μόνο στο να τα φέρω σε επαφή με τις πηγές της γνώσης για το πώς αυτή την αγάπη μπορούν να την κάνουν πράξη. Να τους γνωρίσω δηλαδή την Παιδική HELMEPA, που είναι η καθ' ύλην αρμόδια σε ό,τι έχει να κάνει με την προστασία της θάλασσας από τα παιδιά. Βεβαίως, τίμια και ειλικρινά θα παραδεχθώ ότι μέσα από τη διαδικασία αυτή νιώθω κι εγώ να επιστρέφω στη θάλασσα αυτά που της χρωστάω. Και να εξιλεώνομαι που την πρόδωσα και βγήκα στη στεριά... Η HELMEPA είναι σήμερα για μένα ο ομφάλιος λώρος που με κρατά σε επαφή με τη μεγάλη αγαπημένη, τη θάλασσα. Αλλά και ο δρόμος για να ζωντανέψουν τα όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον του ανθρώπου. Γιατί εκεί κατατείνει η προστασία του περιβάλλοντος. Στον ίδιο τον άνθρωπο, που είναι κομμάτι της φύσης, θέλει δε θέλει, και το δικό του ευτυχισμένο μέλλον είναι αναπόσπαστα δεμένο με τη διάσωση του φυσικού περιβάλλοντος.

Είπα πολλά θεωρητικά και φτάνουν. Επί της ουσίας λοιπόν. Με τα μικρά μου κάνουμε πάντα ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε το έργο της HELMEPA JUNIOR. Έχουμε τις ομάδες μας και παίρνουμε μέρος σε όλες τις δραστηριότητες της οργάνωσης. Ευτυχής συγκυρία θέλησε σε μία από αυτές να λάβουμε και πρώτο πανελλαδικό βραβείο. Συγκεκριμένα, στον περσινό διαγωνισμό δημιουργίας αφίσας με θέμα:



ΑΝ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙΣ


ΤΗ ΖΩΗ ΠΑΝΤΑ ΧΑΡΙΖΕΙΣ


Και δεν ήταν το βραβείο που με συγκίνησε τόσο όσο η ικανοποίηση που εισέπραξαν τα ίδια τα παιδιά. Ναι, είναι σπουδαίο πράγμα για ένα παιδί να εισπράττει επιβεβαίωση και αναγνώριση. Όπως και για όλους μας δηλαδή... Αλλά για τα παιδιά της σχολικής ηλικίας ακόμη περισσότερο. Έτσι τουλάχιστον λέγουν οι ειδικοί σε θέματα ψυχολογίας του παιδιού. Οι ιδιαιτερότητες μάλιστα της δικής μου τάξης, που φυσικά δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν, δίνουν στο συγκεκριμένο βραβείο μια ξέχωρη αξία από παιδαγωγική σκοπιά, τέτοια που να με κάνει να πιστεύω ότι τα δύο χρόνια που δούλεψα με τα συγκεκριμένα παιδιά το καλύτερο που τους πρόσφερα ήταν η γνωριμία τους με τον κόσμο της Παιδικής HELMEPA. Και με την ευκαιρία ας σας παρουσιάσω και το περίφημο έργο μας που έλαβε την τιμητική διάκριση και τυπώθηκε σε χιλιάδες αφίσες, μεταδίδοντας το μήνυμα του διαγωνισμού εντός και εκτός Ελλάδας:





Είναι το έργο που κατασκεύασε η ομάδα των κοριτσιών της τάξης μας, τα Δελφινάκια. Αλλά το πνεύμα συνεργασίας και το δέσιμο των παιδιών, δέσιμο που ενισχύεται όταν εργάζονται για τέτοια προγράμματα που τα συγκινούν και τα ευχαριστούν, έκανε και τους νεαρούς κυρίους της τάξης, τους Ιππόκαμπους, περήφανους για το βραβείο και δείχνοντας την αφίσα στους γονείς τους τους άκουγες να λένε "Η αφίσα μας"! Αυτό το "μας" ξέρετε όλοι πόσο σημαντικό είναι στη ζωή μας και ειδικά για μας τους έλληνες...

Η HELMEPA JUNIOR είναι βέβαιο πως δεν προωθεί μόνο τους στόχους της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος αλλά πολύπλευρα στηρίζει το έργο της αγωγής. Και μας, τη φετινή Ε΄ τάξη του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Σμύρνης, μας στήριξε πολύπλευρα. Οφείλω ως υπεύθυνη της τάξης δημόσια να το αναγνωρίσω και να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στους υπεύθυνους της οργάνωσης. Διότι πέρα από το βραβείο, που σίγουρα είναι ευτυχής συγκυρία, θέλω να πω ότι είμαι σίγουρη πως όλες οι συμμετοχές σε τέτοιους διαγωνισμούς είναι η μία καλύτερη από την άλλη και πως δεν ήταν τα δικά μου αγγελούδια οι μετενσαρκώσεις του Πικάσο και του Ελ Γκρέκο... πέρα λοιπόν από το βραβείο, μας έδωσε την εξαιρετική ευκαιρία να γιορτάσουμε μαζί με τη μεγάλη HELMEPA τα 25 χρόνια δράσης στο Μέγαρο της Μουσικής Αθηνών. Από εκεί και η παρακάτω φωτογραφία. Τα δικά μου πιτσιρίκια στέκονται στα δεξιά και αριστερά είναι τα δευτεράκια από ένα σχολείο του Νέου Ηρακλείου:



ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ

ΠΡΙΝ ΝΑ 'ΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ!


Αυτό φώναξαν τα παιδιά με όλη την αθωότητα και τη ζωντάνια τους και το δίκιο τους, γιατί το μέλλον ανήκει στα παιδιά περισσότερο από τον καθένα μας, στη σκηνή του μεγάρου και σκόρπισαν μεγάλη συγκίνηση σε όλους τους παρισταμένους. Μεγαλύτερη όμως ακόμη ήταν η συγκίνηση των ίδιων των παιδιών. Είμαι σίγουρη πως όσο ζούνε ποτέ δε θα ξεχάσουν αυτή την εμπειρία αλλά και όλες τις άλλες που τους πρόσφερε το πρόγραμμα της HELMEPA JUNIOR. Και κυρίως ότι δε θα ξεχάσουν ποτέ τα μηνύματα που ζωγράφισαν, φώναξαν, τραγούδησαν και έκαναν πράξη. Διότι κι αυτό πρέπει να το πούμε. Το σημαντικό είναι να εθίσουμε τα παιδιά σε έμπρακτη προστασία του περιβάλλοντος και όχι μόνο σε ωραία λογάκια και φιέστες. Το ξεκαθαρίζω αυτό για να μη βρεθεί κανείς καλοθελητής να πει διάφορα... Το συγκεκριμένο πρόγραμμα υποστηρίζει με κάθε τρόπο την ανάληψη πρωτοβουλιών από τα παιδιά, όπως για παράδειγμα την υιοθεσία μιας συγκεκριμένης ακτής που τα παιδάκια αναλαμβάνουν να διατηρούν καθαρή αλλά και να περνάνε το μήνυμα στους επισκέπτες της να σέβονται το χώρο και "Να βάζουν τα σκουπίδια στη θέση τους".

Για τις δραστηριότητες του προγράμματος αλλά και για το πώς μπορούν και τα δικά σας παιδιά να λάβουν μέρος στη HELMEPA JUNIOR, είμαι σίγουρη πως θα το επιδιώξετε όλες οι γυναίκες ναυτικοί κάτι τέτοιο, επισκεφθείτε το site της οργάνωσης πατώντας εδώ. Στη διάθεσή σας επίσης για οποιαδήποτε σχετική απορία. Και λαβαίνω αφορμή να ζητήσω από όλες να γίνετε και οι ίδιες μέλη της HELMEPA. Πατήστε εδώ για πληροφορίες για τους μεγάλους. Και ίσως ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να ενώσουμε την αγάπη μας για τη θάλασσα και στον τομέα αυτό και να δημιουργήσουμε μια δική μας ομάδα HELMEPA, την ομάδα των γυναικών ναυτικών, νυν και πρώην... Γιατί η αγάπη στη θάλασσα δε σβήνει και γιατί η αγάπη είναι έργα και όχι λόγια.



ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.