BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βίντεο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βίντεο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Βίντεο: Η απεργία των ναυτεργατών πέτυχε! Βίρα τις άγκυρες να πετύχει και η νέα απεργία στις 8 Ιούλη!

Πέμπτη, 8 Ιουλίου, 2010

η νέα απεργία των ναυτεργατών

Κυρίαρχο αίτημα να πάρουν πίσω την άρση του καμποτάζ που θα σημάνει τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών.

Ας είμαστε όλοι και όλες εκεί. Για να πετύχει και αυτή η απεργία.

Γιατί η νίκη αυτής της απεργίας θα είναι και δική μας νίκη.

Η άρση του καμποτάζ πλήττει και εμάς, τόσο τις παλιές καπετάνισσες που περιμένουμε να λάβουμε τα δεδουλευμένα μας σε μορφή σύνταξης από το ΝΑΤ όσο και τις νέες καπετάνισσες που άδικα ψάχνουν καράβι εκεί κάτω στην Ακτή Μιαούλη.

Το αγωνιστικό ραντεβού είναι στις 5.30 το πρωί

στην πλατεία Καραϊσκάκη στο λιμάνι του Πειραιά.

(Η πλατεία Καραϊσκάκη βρίσκεται πολύ κοντά στο τέρμα του ηλεκτρικού, αριστερά όπως βγαίνουμε από το σταθμό, εκεί που βρίσκεται το άγαλμα του ομώνυμου ήρωα.)

02 Ιούλη 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στη σημερινή συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΠΝΟ, οι ναυτεργάτες επέβαλαν με την αποφασιστική τους συμμετοχή και παρέμβαση την απόφαση για απεργία στις 8 Ιούλη.

Οι ναυτεργάτες με την οργανωμένη και αποφασιστική δράση τους δεν παραιτούνται και δεν υποκύπτουν στην επίθεση της κυβέρνησης, των εφοπλιστών, θα συνεχίσουν αταλάντευτα, ταξικά, μαχητικά, τον αγώνα τους.

Καλούμε τους ναυτεργάτες, τους εργαζόμενους, να παλέψουν σε κάθε χώρο δουλειάς μέσα και έξω από τα καράβια, ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, την βία και τρομοκρατία του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του.

Κάθε μέρα που θα περνάει οι εργαζόμενοι θα συνειδητοποιούν την ανάγκη μαζικοποίησης του αγώνα, ο μόνος δρόμος για κάθε εργαζόμενο είναι ο δρόμος της οργάνωσης, της συσπείρωσης, του αγώνα.

Με εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας, μαζικά, αποφασιστικά, όλοι στον απεργιακό αγώνα.

ΟΙ ΔΙΟΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΝΩΣΕΩΝ

• ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΕΜΠΟΡΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

• ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΑΤΩΤΕΡΩΝ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ ΜΗΧΑΝΗΣ Ε.Ν. «Ο ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ»

http://www.pemen.gr/deltia/deltia/deltio2July.2010.doc

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ



Καλό ταξίδι,
Καλό ταξίδι όπου κι αν πας
Καλό ταξίδι,
Καλό ταξίδι όπου κι αν πας

Καλό ταξίδι όπου κι αν πας
Να μην κοιτάξεις πίσω
Αχ... η αγάπη μου,
Να μην κοιτάξεις πίσω

Δε θέλω, δε θέλω τ'αποχωρισμού
Δε θέλω, δε θέλω τ'αποχωρισμού
Δε θέλω, δε θέλω τ'αποχωρισμού
Το βλέμα να αντικρίσω
Αχ... η αγάπη μου,
Το βλέμα να αντικρίσω

Καλό ταξίδι...Καλό ταξίδι αγάπη μου
Καλό ταξίδι...Καλό ταξίδι αγάπη μου
Καλό ταξίδι αγάπη μου, για πάντα πες μου αντίο
Αχ... η αγάπη μου
Για πάντα πες μου αντίο

Και εγώ με δάκρυα...
Και εγώ με δάκρυα... θα κοιτώ
Και εγώ με δάκρυα...
Και εγώ με δάκρυα... θα κοιτώ
Και εγώ με δάκρυα θα κοιτώ να φεύγεις με το πλοίο

Αχ... η αγάπη μου,
Να φεύγεις με το πλοίο

Ζερβάκης

Για μας ο θάνατος είναι...

Με έσφαξε το τραγουδάκι... Πήρε σουγιάδες και μαχαίρια και ξυράφια και έκανε την ψυχούλα μου κόσκινο μεσημεριάτικα...


Μουσική - Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός
Στίχοι: Άκος Δασκαλόπουλος


"Παλάτια εμείς θα χτίζουμε στην άμμο
ποιος λογαριάζει κύμα και καιρό
κι αν την καρδιά μας την πατάμε χάμω
εμείς αυτό το λέμε ριζικό.

Καράβια είμαστε που ρίχνονται στο κύμα
που 'χουν στο αίμα τους αρμύρα και σκουριά
για μας ο θάνατος και το μεγάλο κρίμα
είναι να μένουμε δεμένοι στη στεριά.

Σκορπάμε τη ζωή ερωτευμένοι
το "σ' αγαπώ" το κάνουμε σκοπό
το τραγουδούν της νύχτας οι χαμένοι
και τ' όνειρό τους τραύμα είναι νωπό."

Καράβια είμαστε... που έχουμε στο αίμα μας αρμύρα και σκουριά. Και ματσακόνι δε βρίσκεται να τη βγάλουμε από κει. Χρόνια τώρα ματσακονίζουμε και λέμε θα περάσει ο καημός. Και να, έρχεται ένα τόσο δα τραγουδάκι, έρχεται μια εικόνα, μια πνοή του ανέμου... ένας ήχος ανεπαίσθητος... και αρχίζει άγρια η τρικυμία.

Δε πα να περάσουν δέκα χρόνια, είκοσι χρόνια... εικόσι έξι... συμπλήρωσα τον περασμένο μήνα... Ο πόνος μένει αγιάτρευτος και σκάβει λαγούμια στην ψυχή. Εμείς για αλλού κινήσαμε για αλλού και αλλού η ζωή μας πήγε. Για μας ο θάνατος και το μεγάλο κρίμα είναι να μένουμε δεμένες στη στεριά.

Αφιερωμένο σε όλες τις αδερφές μου, τις πρώτες ελληνίδες καπετάνισσες... Που το όνειρό τους έμεινε τραύμα ανοιχτό. Και η ζωή τους δεμένη στο μουράγιο...


Απαραίτητο συμπλήρωμα το τραγουδάκι "Καράβια βγήκαν στη στεριά"...


Καράβια στη στεριά
Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
Μουσική: Μίνωας Μάτσας
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Άλλες ερμηνείες: Παντελής Θαλασσινός

Καράβια βγήκαν στη στεριά
και πιάσανε τα όρη
ποιος είδε βάρκα στο Χελμό
στο Μέτσοβο βαπόρι

Ποιος είδε νύχτα με δυο φεγγάρια
ποιος είδε ήλιο σαν αχινό
κι ερωτευμένα πουλιά και ψάρια
να κολυμπάνε στον ουρανό

Καράβια βγήκαν στη στεριά
και χάθηκαν στο χιόνι
κι αυτός που τα ονειρεύτηκε
τα περιμένει ακόμη

Ποιος είδε φάρο στον Ψηλορείτη
στην Ελασσόνα λευκό πανί
κι ένα καράβι από την Κρήτη
να πιάνει Ξάνθη Κομοτηνή

Ποιος είδε νύχτα με δυο φεγγάρια
ποιος είδε ήλιο σαν αχινό
κι ερωτευμένα πουλιά και ψάρια
να κολυμπάνε στον ουρανό

Και ποιος είδε ναυτικό που έμεινε ξέμπαρκος να κοιτά το πέλαγος; Να μην το δει κανείς... Και να μη δει καπετάνισσα κλεισμένη και φυλακισμένη σε ένα μπουντρούμι να βγάζει το ψωμί της στεριάς. Να μην το δει κανείς... Γιατί είναι ένα θέαμα θλιβερό που μυρίζει θάνατο....

Και για να μη λες πως υπερβάλλω... πάρε τώρα και δες τι σημαίνει καράβι και θάλασσα:

Ζωντανό καράβι και ζωντανή θάλασσα. Δωράκι από τη μικρή μου κόρη... την καπετανοπούλα τη 19χρονη που μόλις έκλεισε τον ένα μήνα στο καράβι. Τον πρώτο της μήνα στη θάλασσα. Βλέπεις τι χάνεις στη στεριά;

Το τι χάνεις στη θάλασσα... άστο... είναι ιστορία μόνο για ναυτικούς. Και να στο πω δε θα το καταλάβεις... Η μικρή μου όμως καπετάνισσα το έμαθε νωρίς. Πήρε, ακόμα δεν πάτησε στο καράβι, το πιο πικρό μάθημα. Το φιλαράκι της το κολλητό, παιδί ακόμα κι αυτό... έφυγε για πάντα. Τροχαίο. Και το πικρό μαντάτο βρήκε τη μικρή μου στο καράβι. Άμαθη σε θάνατο, άμαθη και σε τούτη τη σκληρή όψη της ζωής του ναυτικού. Έκλαψε, πόνεσε... είδε σε μια στιγμή "πως χάνει όλη τη ζωή για το όνειρο που διάλεξε"... Ούτε ένα στερνό φιλί στον αδικοχαμένο φίλο. Ούτε μια τελευταία ματιά.

Έτσι πληρώνεται τούτο το όνειρο. Με δάκρυ πικρό. Και όταν το έχεις και όταν το χάνεις. Σε σκοινί τεντωμένο η ζωή των θαλασσινών. Πόνος αβάσταχτος και ηδονές πρωτόγνωρες. Πώς αλλιώς; Ξέρεις εσύ άλλον τρόπο να κερδίσεις την ευτυχία; Πέρα από την πληρωμή σε ίσο πόνο και δυστυχία;

Γι' αυτό σου λέω...

Καράβια είμαστε που ρίχνονται στο κύμα
που 'χουν στο αίμα τους αρμύρα και σκουριά
για μας ο θάνατος και το μεγάλο κρίμα
είναι να μένουμε δεμένοι στη στεριά.

Αρμύρα από το δάκρυ και σκουριά από τον πόνο... Τόση αρμύρα και τόση σκουριά που ένα γίνεται με την ψυχή. Κι ο μόνος τρόπος να το αντέξεις είναι να βρεθείς εκεί... Μες στην αρμύρα και μες στη σκουριά... Να νιώθεις ίδιος και όχι καράβι στη στεριά...

Σου φαίνεται υπερβολικό; Μα σου είπα... αυτά μονάχα οι ναυτικοί τα καταλαβαίνουν... δεν είναι ιστορίες για στεριανούς...

Μαρόκο

Στο Μαρόκο έχω βρεθεί αρκετές φορές. Κυρίως Μοχαμεντία, αλλά και Καζαμπλάνκα.

Το τραγουδάκι αυτό ήταν από τα αγαπημένα του DJ σε εκέινο το μπαρ στην Μοχαμεντία που συχνάζαμε πίνοντας ατελείωτα ποτάμια αλκοόλ.

Το φωτογραφικό υλικό δεν είναι όλο δικό μου, η οικογένεια με τις εκδρομές της όμως συμβάλαν και πάλι...

Όμορφος τόπος το Μαρόκο. Όμορφος ακόμα και για τις λίγες ώρες που μπορεί να έμεινα εκεί. ΑΝΑΤΟΛΗ... Απλά ΑΝΑΤΟΛΗ!!

Η γοργόνα

Στο έλεος της μοίρας τους τις τελευταίες μέρες οι καλές οι Καπετάνισσες.

Που έμπνευση... Σαχλές βόλτες στα διαδικτυακά δρόμενα... Και να σου μπροστά μου κάτι να μυρίζει αλμύρα, να μυρίζει θάλασσα...

Ένα τραγούδι, η φωνή του Μανώλη Λιδάκη...

Δεν έχει ιστορία αυτή την φορά, ούτε και γεγονός, ούτε και προβληματισμό.

Είναι απλά ένα βίντεοκλιπ που μυρίζει θάλασσα. Έτσι, ένα τραγούδι να αλαφρύνουμε λίγο, μπας και λυθεί ο κόμπος μας και επανέλθουμε δριμύτερες!!

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα...



Εσείς τι θα κάνατε;

Θα ξαναβάφατε γαλάζια την θάλασσα;

Γίνεται;

Τι κάνουμε όλοι μας για την θάλασσα; Το σπίτι μας όλοι το κρατάμε καθαρό, και το αμάξι μας το ίδιο (αλίμονο)... Για την θάλασσα τι κάνουμε;

Έχουμε πάει ποτέ να καθαρίσουμε την παραλία που "λιαζόμαστε" όλο το καλοκαίρι;

ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ, Ο ΔΗΜΟΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙ;

Αυτό δεν λέτε κάθε φορά που ένας τρελός σας κάνει την πρόταση; Δεν φτάινε πάντα οι άλλοι, ούτε φταίει και η άνοιξη...

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΓΑΛΑΖΙΑ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ

Γειά χαρά σας!

Παρασκευή απόγευμα, φόρεσα την στολή μου, πήρα την σανίδα μου και άρχισε το ξέφρενο σερφάρισμα τα αφρισμένα κύματα του διαδικτύου!

Να διαβάσω κανένα νέο;
Μπα, εγώ ταξίδια έχω στο νου μου. Πλεώ σε πελάγη ψάχνω για εικόνες και για τόπους...

Ψἀχνω κάτι με θάλασσα! Και βρήκα!

Είναι παιδί κάποιας Ακαδημίας αυτο το βίντεο! Κι ακόμα κι αν δεν μου αρέσει αυτός ο τύπος μουσικής με τράβηξε.

Μόνο σε ένα στοίχο διαφωνώ. Στο :"Γειά χαρά σας παλικάρια..." Δηλαδή; Μόνο τα παλικάρια μπαρκάρουν; Οι κοπέλες ακόμα και στο τραγούδι στον "πάγκο" θα την βγάλουν;

Σφάλει ο ποιητής! Και είναι μέγα το σφάλμα του!

"Γειά χαρά σας νιάτα, γειά χαρά σας κοπελιές και παλικάρια", λέω εγώ!

Αφιερωμένο στο πλήρωμα!

Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

Δε θέλω πια να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια
Σα να 'ταν όλα ψέμματα στάχτες κι αποκαϊδια
Θέλω ανοιχτά παράθυρα να με φυσάει αέρας
Να΄χω το νου μου αδειανό
Να΄χω και πρύμο τον καιρό

Δε θέλω πια να μου μιλάς για όσα έχεις ζήσει
Δε χάθηκε κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει
Θέλω να'ρθεις και να με βρεις να κάτσεις να τα πούμε
Πως νιώθουμε παράφορα
Πως ζούμε ετσι αδιάφορα

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια

Θέλω να φύγεις να σωθείς να πάψεις να γκρινιάζεις
Να ξεχαστείς στη διαδρομή ποιός ήσουν και πώς μοιάζεις
Έτσι θα σ'αγαπώ πολύ και θα σε βλέπω λίγο
Σα μια γυναίκα μακρινή
Που αγάπησα πριν φύγω

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια






Μήνυμα ελπίδας φέρει.
Συνταξιδευτές μου η ανάρτηση είναι προς δική σας απόλαυση!

Μέγα το της θαλάσσης κράτος... (βίντεο)

Θέλετε να δείτε τι σημαίνει φουρτούνα; Τι ακριβώς συμβαίνει σε ένα καράβι όταν η θάλασσα έχει τα κέφια της;





Το βίντεο αυτό θα σας δώσει την ευκαιρία να το γνωρίσετε... Να δείτε ιδίοις όμμασι τι σημαίνει να είσαι ναυτικός. Να βρίσκεσαι απέναντι στην ανεξέλεγκτη δύναμη της φύσης και να γίνεσαι άθυρμα των ορέξεών της...

Κι αν δε χορτάσουν τα ματάκια σας, δείτε και το επόμενο...


Για να καταλάβετε τι εννοούσα όταν κάποτε έγραψα για το θυμωμένο Φλεβάρη του 82... Τέτοιες μέρες ακριβώς. Και πάλι λίγο είναι. Εδώ πρόκειται για κρουαζερόπλοιο στη Μεσόγειο. Εκείνο που έζησα από πρώτο χέρι ήταν σε γκαζάδικο και στον Ειρηνικό. Ξέρετε ποια διαφορά χωρίζει το γκαζάδικο από το επιβατικό; Τα γκαζάδικα είναι φτιαγμένα για λόγους ασφαλείας να ταξιδεύουν σχεδόν ίσα με την επιφάνεια της θάλασσας. Ελάχιστα πάνω από το νερό είναι η κουβέρτα τους (το κατάστρωμα δηλαδή) όταν είναι φορτωμένα. Χαρακτηριστικό το βίντεο που ακολουθεί αν και η θάλασσα είναι σχετικά ήρεμη:






Μόλις λοιπόν σηκώσει καιρό, το καράβι γίνεται υποβρύχιο. Κάνεις έτσι να δεις από τη γέφυρα και σε πιάνει τρόμος. Δείτε στο επόμενο βίντεο τι αντικρίζει ο ναυτίλος από τη γέφυρα... Έχει και μουσικούλα, στο ρυθμό των κυμάτων:



Αυτή είναι η θάλασσα...

Και μόνο αν ζήσεις τέτοια παθιασμένα ταγκό στην αγκαλιά της την ερωτεύεσαι αληθινά και για πάντα. Γιατί ξέρεις. Μεγάλο το κράτος της. Μεγάλος ο θυμός της. Μα εσένα σου τη χάρισε. Σε άφησε να ζήσεις. Και η ζωή σου πια της ανήκει.






Κι ένας τελευταίος παθιασμένος χορός... Πιο άγριος και πιο απολαυστικός από όλους τους προηγούμενους. Κάπου παίζουν και σημαίες τούρκικες... Δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς ανάμεσα ουρανό και θάλασσα δεν είσαι παρά άνθρωπος. Ένας μικρός άνθρωπος στη μεγάλη αγκαλιά της φύσης.


Το επόμενο βίντεο είναι μόνο για ναυτίλους. Βουβό, σε εικονική πραγματικότητα, και άκρως διαφωτιστικό για το τι υφίσταται το σκάφος εν μέσω κυματισμού. Κάποτε μας τα δίδαξαν αυτά στη σχολή. Για τις κοπώσεις και τις καταπονήσεις. Μπορεί και να τα ζήσαμε στα πέλαγα. Όμως το βιντεάκι δίνει μια άλλη όψη πραγματικά εντυπωσιακή:



Ήταν ένα καράβι που το έλεγαν SEA DIAMOND

Η κρουαζιέρα... η διασκέδαση... και μετά...


Νομίζω πως κανένα άλλο ναυάγιο δεν έχει περισσότερα βίντεο στο you tube. Αυτό θαρρώ ότι είναι το πιο ολοκληρωμένο γιατί έχει όχι μόνο το πικρό τέλος αλλά και όλα τα όμορφα πριν...

memories


This is the end, you know

Lady, the plans we had went all wrong

We ain't nothing but fight and shout and tears

We got to a point I can't stand

I've had it to the limit; I can't be your man

I ain't more than a minute away from walking

We can't cry the pain away

We can't find a need to stay

I slowly realize there's nothing on our side

Out of my life, out of my mind

Out of the tears, we can't deny

We need to swallow all our pride

And leave this mess behind

Out of my head, out of my bed

Out of the dreams we had, they're bad

Tell them it's me who made you sad

Tell them the fairytale gone bad

Another night and I bleed

They all make mistakes and so did we

But we did something we can never turn back right

Find a new one to fool

Leave and don't look back, I won't follow

We have nothing left, it's the end of our time

We can't cry the pain away

We can't find a need to stay

There's no more rabbits in my hat to make things right

Out of my life, out of my mind

Out of the tears, we can't deny

We need to swallow all our pride

And leave this mess behind

Out of my head, out of my bed

Out of the dreams we had, they're bad

Tell them it's me who made you sad

Tell them the fairytale gone bad

Out of my life, out of my mind

Out of the tears, we can't deny

We need to swallow all our pride

And leave this mess behind

Out of my head, out of my bed

Out of the dreams we had, they're bad

Tell them it's me who made you sad

Tell them the fairytale gone bad

Tell them the fairytale gone bad

Tell them the fairytale gone bad

___________________



Αυτό είναι το τέλος, ξέρεις

This is the end, you know


Κυρία, τα σχέδια που είχαμε πήγαν όλα στραβά

Lady, the plans we had went all wrong


Δεν είμαστε παρά να τσακώνουμε και να φωνάζουμε και να κλαίμε

We ain't nothing but fight and shout and tears

Φτάσαμε σε ένα σημείο που δεν αντέχω

We got to a point I can't stand


Το έχω φτάσει στο όριο.

I've had it to the limit;


Δεν μπορώ να είμαι ο άνθρωπός σου

I can't be your man


Δεν απέχω περισσότερο από ένα λεπτό από το περπάτημα

I ain't more than a minute away from walking

Δεν μπορούμε να κλάψουμε τον πόνο

We can't cry the pain away


Δεν μπορούμε να βρούμε την ανάγκη να μείνουμε

We can't find a need to stay


Σιγά σιγά συνειδητοποιώ ότι δεν υπάρχει τίποτα με το μέρος μας

I slowly realize there's nothing on our side

Έξω από τη ζωή μου, έξω από το μυαλό μου

Out of my life, out of my mind


Μέσα από τα δάκρυα, δεν μπορούμε να αρνηθούμε

Out of the tears, we can't deny


Πρέπει να καταπιούμε όλη μας την περηφάνια

We need to swallow all our pride


Και αφήστε πίσω αυτό το χάος

And leave this mess behind

Έξω από το κεφάλι μου, έξω από το κρεβάτι μου

Out of my head, out of my bed


Από τα όνειρα που είχαμε, είναι άσχημα

Out of the dreams we had, they're bad


Πες τους ότι είμαι εγώ που σε στεναχώρησα

Tell them it's me who made you sad


Πες τους ότι το παραμύθι χάθηκε

Tell them the fairytale gone bad

Άλλη μια νύχτα και αιμορραγώ

Another night and I bleed


Όλοι αυτοί κάνουν λάθη και το ίδιο κάναμε κι εμείς

They all make mistakes and so did we


Αλλά κάναμε κάτι που δεν μπορούμε ποτέ να γυρίσουμε πίσω δεξιά

But we did something we can never turn back right

Βρες ένα καινούργιο για να ξεγελάσεις

Find a new one to fool


Φύγε και μην κοιτάς πίσω, δεν θα ακολουθήσω

Leave and don't look back, I won't follow


Δεν μας μένει τίποτα, είναι το τέλος της εποχής μας

We have nothing left, it's the end of our time

Δεν μπορούμε να κλάψουμε τον πόνο

We can't cry the pain away


Δεν μπορούμε να βρούμε την ανάγκη να μείνουμε

We can't find a need to stay


Δεν έχω άλλα κουνέλια στο καπέλο μου για να διορθώσω τα πράγματα

There's no more rabbits in my hat to make things right

Έξω από τη ζωή μου, έξω από το μυαλό μου

Out of my life, out of my mind


Μέσα από τα δάκρυα, δεν μπορούμε να αρνηθούμε

Out of the tears, we can't deny


Πρέπει να καταπιούμε όλη μας την περηφάνια

We need to swallow all our pride


Και αφήστε πίσω αυτό το χάος

And leave this mess behind

Έξω από το κεφάλι μου, έξω από το κρεβάτι μου

Out of my head, out of my bed


Από τα όνειρα που είχαμε, είναι άσχημα

Out of the dreams we had, they're bad


Πες τους ότι είμαι εγώ που σε στεναχώρησα

Tell them it's me who made you sad


Πες τους ότι το παραμύθι χάθηκε

Tell them the fairytale gone bad

Έξω από τη ζωή μου, έξω από το μυαλό μου

Out of my life, out of my mind


Μέσα από τα δάκρυα, δεν μπορούμε να αρνηθούμε

Out of the tears, we can't deny


Πρέπει να καταπιούμε όλη μας την περηφάνια

We need to swallow all our pride


Και αφήστε πίσω αυτό το χάος

And leave this mess behind

Έξω από το κεφάλι μου, έξω από το κρεβάτι μου

Out of my head, out of my bed


Από τα όνειρα που είχαμε, είναι άσχημα

Out of the dreams we had, they're bad


Πες τους ότι είμαι εγώ που σε στεναχώρησα

Tell them it's me who made you sad


Πες τους ότι το παραμύθι χάθηκε

Tell them the fairytale gone bad

Πες τους ότι το παραμύθι χάθηκε

Tell them the fairytale gone bad


Πες τους ότι το παραμύθι χάθηκε

Tell them the fairytale gone bad




ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.