Η Κερατέα αποχαιρέτησε το παιδί της, τον πρώτο μηχανικό Θανάση Παπαγεωργίου

Αναδημοσιεύουμε το ύστατο χαίρε προς το Θανάση Παπαγεωργίου.

Τον πρώτο μηχανικό του Aegean Angel. Που χάθηκε, πέταξε μακριά μας, όταν ένα μεγάλο κύμα χτύπησε το καράβι του. 800 μίλια από τις Βερμούδες. Στις 30 Δεκέμβρη 2010.

Χτες, Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011, έγινε η κηδεία του. Στη γη που τον γέννησε. Στην Κερατέα Αττικής.

Από τους ανθρώπους της Κερατέας και το κείμενο που ακολουθεί και που σκιαγραφεί το πρόσωπο του εκλιπόντα σε όλους εμάς που δεν τον γνωρίσαμε:

http://forkeratea.blogspot.com/2011/01/blog-post_1044.html

Είναι οι στιγμές που παγώνεις... Που η καρδιά ματώνει..Που οι σκέψεις γίνονται μια χιονόμπαλα κουβάρι... Εικόνες που έρχονται και φεύγουν, μπερδεύεται το χθες με το σήμερα, ξεφεύγει από τον πόνο η σκέψη για να σωθείς, και ξαναγυρίζει εκεί όταν παίρνει ανάσα... εκεί που αγαπάει, εκεί που συναντά στιγμές ζωής και ξαναφεύγει, γιατί το τώρα είναι νεκρό...

Η Κερατέα κλαίει σήμερα... σπαράζει πάνω από το άψυχο σώμα ενός δικου της παιδιού.

Η νεολαία της Κερατέας, σήμερα γονατίζει από τον πόνο...αρχαία τραγωδια στη γη του Οβριόκαστρου.. στη γη που μόλυναν τα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα ... σ' αυτή τη γη της κρατικής χούντας, στη γη της αντίστασης και του αγώνα θα θάψει το παλικάρι της... ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ.... Το ΣΠΛΑΧΝΟ από τα σπλάχνα της...

Το δάκρυ θα παγώσει άραγε, αυτή τη λιόλουστη χειμωνιάτικη μέρα του Γενάρη, η θα κυλήσει βαρύ και θα πνίξει τη βρώμα που επιχειρούν να της επιβάλλουν;

Στα μυρωμένα λιόδενδρα της Κερατιώτικης γης και στις αλάνες έτρεξαν κι έπαιξαν "κλέφτες κι αστυνόμους" ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ και οι φίλοι του..... που τώρα απόμειναν μόνοι χωρίς αυτόν...πάνω στα σπιτάκια στο Οβριόκαστρο, τραγουδησαν με μια κιθάρα για τούτη τη γη...

Δεν σε γνώρισα, γιέ μου, μα θα μπορούσες νάσαι δικό μου παιδί.... θα μπορουσες νάσαι παιδί της κάθε μάνας... μα θαρρώ πως σε γνώρισα μέσα από τον πόνο των φίλων σου, μέσα από το θρήνο του τόπου σου...

Καλό σου ταξείδι, παλικάρι μου...

Και μη σκιάζεσαι... ο Αγώνας για τη γη του Οβριόκαστρου, θάχει τ' όνομά σου... θάχει την πάλικαριά σου... θάναι ΟΡΚΟΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ, ΘΑΝΑΣΗ!

Πόπη Σουφλή

Για την κηδεία του Θανάση Παπαγεωργίου και το σχόλιο που μας άφησαν χτες στο ιστολόγιο. Ένας συνάδελφος μηχανικός. Που εκπροσώπησε όπως γράφει και την ΠΕΜΕΝ:

http://kapetanisses.blogspot.com/2011/01/blog-post_15.html

dimitris είπε...

Εφτασα γυρω στις 09:30 στον αγιο δημητριο,τι να πει κανεις δεκαδες φιλοι,συγγενεις,γνωστοι και συναδελφοι να καθονται αμιλητοι μεσα και εξω απο τον ναο.

Να πω την αληθεια δεν ειχα κουραγιο ουτε να μπω μεσα,η μητερα του ηταν συνεχεια πανω στο φερετρο που ηταν τυλιγμενο με την γαλανολευκη και πανω του υπηρχε το πηλικιο του αδικοχαμενου Α' μηχανικου.Την εβλεπα αλλες φορες να κλαιει και αλλες να μιλαει με τον γιο της και να φωναζει γιατι εφυγες.

Σε λιγο ηρθε και η συντροφος του αδικοχαμενου θαναση η οποια βρισκεται στον 4ο μηνα της εγκυμοσυνης της,υποβασταζομενη απο τον πατερα της και χωρις ακομα να μπορει να καταλαβει τι εχει συμβει.

Εξω απο τον ναο υπηρχαν παντου στεφανια με λευκα τριανταφυλα τα περισσοτερα απο αξιωματικους και πληρωματα των πλοιων της αρκαδια,στεφανια ειχαν στειλει ακομα ο ΥΘΥΝΑΛ,η ΠΕΜΕΝ,οι φιλοι του απο την ΑΕΝ μηχανιωνας.

Το παρων εδωσαν ολα τα στελεχοι του γραφειου της αρκαδια,απο το ΥΘΥΝΑΛ ενας πλωταρχης και ενας υποπλοιαρχος του Λ.Σ,ο γραφων σαν εκπροσωπος της ΠΕΜΕΝ,πολλοι συναδελφοι και φιλοι.

Στην εισοδο του ναου υπηρχαν δυο βιβλια συληπητιριων.Το μεγαλυτερο ερωτημα ομως που υπηρχε σε ολους και δεν μπορουσε να απαντηθει απο κανεναν ειναι ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΩΣ εγινε αυτο το ατυχημα.

Τελειωνοντας θελω να πω πως ολα τα εξοδα της κηδειας τα καλυψε η αρκαδια.

Γιατι αραγε δεν υπηρχε ενας εκπροσωπος της ΠΝΟ και ουτε στεφανη απο την ομοσπονδοια την οποια πληρωνουμε με κρατησεις μας υποχρεωτικα οταν ειμαστε στο πλοιο.Η ΠΕΜΕΝ απεδειξε για αλλη μια φορα οτι βλεπει ολους τους μηχανικους και συναδελφους ναυτικους το ιδιο ειτε ειναι μελοι ειτε οχι.

Ας ειναι ελαφρυ το χωμα οπου θα τους σκεπαζη.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Π. ΛΑΛΟΥΚΙΩΤΗΣ

Α' ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Ε.Ν

Για δεύτερη φορά συγχαίρουν το πλήρωμα του Aegean Angel

Από την πρώτη στιγμή της τραγωδίας του Aegean Angel εντοπίσαμε την πληροφορία που δυο χρόνια νωρίτερα είχε κάνει το γύρο του κόσμου. Την ηρωική πράξη του τότε πληρώματος του δεξαμενοπλοίου σχετικά με τη διάσωση 11 ανθρώπων στη θάλασσα:

http://egov.yen.gr/wide/yen.chtm?prnbr=32645

Συγχαρητήρια Αρχηγού Λιμενικού Σώματος - 04-06-2008

Τα θερμά του συγχαρητήρια εξέφρασε ο Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος, Αντιναύαρχος Λ.Σ. Θεόδωρος Ρεντζεπέρης, προς τον Πλοίαρχο και το πλήρωμα του Δ/Ξ «AEGEAN ANGEL» ΝΠ 11327, για τη διάσωση των επιβαινόντων του M/V “TEL TALLE II” σημαίας Κορέας, την 16-04-2008, βόρεια των ακτών της Βενεζουέλας.

Ο Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος τονίζει επίσης στην επιστολή του, ότι η ενέργεια αυτή συνιστά εξαίρετη πράξη αλληλεγγύης και ανθρωπιάς, αποδεικνύει την ευαισθησία τους για την ανθρώπινη ζωή και την προσήλωσή τους στη μακρά παράδοση της Ελληνικής ναυτοσύνης και τιμά την πατρίδα μας και τους Έλληνες ναυτικούς.

Σήμερα, μετά την τραγωδία που έπληξε το ίδιο το πλοίο, απονεμήθηκαν εκ νέου συγχαρητήρια:

http://egov.yen.gr/yen.chtm?prnbr=36641

Δήλωση του Γενικού Γραμματέα Ασφάλειας Ναυσιπλοΐας για το πλήρωμα του «AEGEΑN ANGEL» Ν.Π. 11328

12-01-2011

Ο Γενικός Γραμματέας Ασφάλειας Ναυσιπλοΐας Χριστόπουλος Αθανάσιος, με επιστολή του προς τον Ανθυποπλοίαρχο του Δ/Ξ «AEGEAN ANGEL» ΚΑΚΑΒΟΓΙΑΝΝΗ Μιχαήλ, καθώς και προς τα υπόλοιπα μέλη του πληρώματος, εξέφρασε τα συγχαρητήριά του για τη διακυβέρνηση και την ασφαλή πλοήγηση του πλοίου.

Συγκεκριμένα η επιστολή έχει ως ακολούθως:

«Εκφράζουμε τα συγχαρητήριά μας σε εσάς και το υπόλοιπο πλήρωμα, διότι παρά το λυπηρό περιστατικό του θανάσιμου τραυματισμού του Πλοιάρχου και Α’ Μηχανικού του πλοίου σας «AEGEAN ANGEL» την 30/12/2010 στη θαλάσσια περιοχή 800ν.μ. ανατολικά Βερμούδων, αναλάβατε την διακυβέρνησή του, το οποίο υπό δυσμενείς συνθήκες και υπό την συναισθηματική φόρτιση από την απώλεια των συναδέλφων σας κατορθώσατε να πλοηγήσετε ασφαλώς, φροντίζοντας παράλληλα για την περίθαλψη και ασφαλή αποβίβαση του τραυματισθέντα Υποπλοιάρχου.

Οι παραπάνω ενέργειές σας συνιστούν εξαίρετες πράξεις αλληλεγγύης, αποδεικνύουν την προσήλωσή σας στις μακροχρόνιες παραδόσεις της Ελληνικής ναυτοσύνης, τιμούν τους Έλληνες ναυτικούς και αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση».

Φυσικά πολλοί έσπευσαν να αναπαράγουν την είδηση. Ξεχνώντας και πάλι πως ακόμη δε γύρισαν στην Ελλάδα οι σοροί των δύο ναυτικών που έχασαν τη ζωή τους. Και κλείνουν αύριο δυο εβδομάδες από τη στιγμή που συνέβη το κακό.

Δύο ολόκληρες βδομάδες που σαν πρόσωπα αρχαίας τραγωδίας οι συγγενείς του καπετάνιου και του πρώτου μηχανικού περιμένουν τους ανθρώπους τους. Απόγευμα χτες με το που άνοιξα τον υπολογιστή βρήκα να περιμένει για δημοσίευση το ακόλουθο σχόλιο:

http://kapetanisses.blogspot.com/2011/01/blog-post_10.html

Περιμένω τον αδερφό μου.

Τις νύχτες κοιτάζω το όνομά του στο κινητό μου.

Στέλνω τη νεράιδα του ύπνου να κοιμίσει τη Μάντω του, τη γυναίκα του, τη Σοφία, την κόρη του, τους γονείς μου, τους φίλους του, αυτούς που ξαγρυπνούν τις νύχτες και καπνίζουν στη κουζίνα.

Περιμένω τον αδερφό μου 13 βασανιστικές μέρες και νύχτες.

Και θέλω να πω σε όσους δεν τον ξέρετε, ο Μποζώνης ήτανε σπουδαίος καπετάνιος στη θάλασσα και τη ζωή, τόσο σπουδαίος και φωτεινός που ακόμα και τώρα που με κομματιάζει ο πόνος και η λύπη με συντρίβει, μας κρατάει όλους όρθιους με το φως του.

Φίλοι, όποιος αγαπά πολύ δε ξεχνά ποτέ.

Για τον αδερφό μου είμαι πολύ περήφανη, ήμουν πάντα και θα είμαι πάντα.

Με το Δημήτρη θα είμαστε όλοι για πάντα κι ας μας λείπει κάθε λεπτό της υπόλοιπης ζωής μας όλο και πιο πολύ.

Αργυρώ Μποζώνη

Πάγωσα. Έμεινα ώρες να κοιτάω το μήνυμα. Και να μην μπορώ να σταυρώσω λέξη για απάντηση. Και διαβάζοντας και ένα ακόμη μήνυμα που μας είχαν αφήσει στην ίδια ανάρτηση:

30-12-2010 ώρα 18:16 μία φιλική φωνή μου ανακοινώνει σχεδόν κλαίγοντας:

Ο ΜΠΟΖΩΝΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Αυτό ήταν πραγματικός κεραυνός!

Το μυαλό μου σταμάτησε σε αυτή την χρονική στιγμή και αν και έχουν περάσει τόσες μέρες, δύσκολα μπορώ να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο από τον Δημήτρη. Παντού βλέπω τα πάντα να έχουν σχέση με τον Δημήτρη. Παντού αισθάνομαι τον φίλο μου τον Μποζώνη να είναι δίπλα μου. Τόσο δίπλα μου δεν τον έχω αισθανθεί πότε.

Θέλω να φωνάξω σε όλους εσάς που τον ξέρατε ότι ο Μποζώνης υπάρχει. Υπάρχει στις καρδιές μας, υπάρχει στο μυαλό μας, υπάρχει στις φωτογραφίες, υπάρχει στα πρόσωπα όλων των φίλων, που μόλις ο ένας αντικρίζει τον άλλον αμέσως αυτόν βλέπει.

Όλοι πονάμε για τον χαμό του αλλά και όλοι ξέρουμε ότι έκανε αυτό που ο ίδιος ήθελε να κάνει, έκανε αυτό που αισθανόταν, έκανε την δουλειά του ΤΕΛΕΙΑ. Αυτό λοιπόν επιθυμούσε ο Μποζώνης, να γίνονται όλα τέλεια στην δουλειά του και αυτό έκανε.

Τον βλέπω μπροστά μου να παίρνει την απόφαση να βγει έξω παρά την κακοκαιρία και τον κίνδυνο και τον ακούω να λέει: «αυτή είναι η δουλειά μου, αυτό πρέπει να κάνω».

Ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι δεν ήταν η πρώτη φορά, αλλά δυστυχώς ήταν η τελευταία.

Ήταν η απόφαση που τον έγγραψε στην ιστορία των καπετάνιων με ΧΡΥΣΑ γράμματα.

Ήταν η απόφαση που πήρε πρώτα από όλα για τον εαυτό του, για το φιλότιμό του, και διότι πίστευε ότι η εταιρεία τον είχε σε αυτό το πόστο για να παίρνει αυτές τις αποφάσεις. Πρώτος, μπροστάρης ο Μποζώνης και μετά οι άλλοι.

Σαν ύστατο φόρο τιμής για τον φίλο μου, στα παιδιά μου θα διδάξω, ότι στην ζωή τους θα πρέπει να δουλεύουν με ζήλο σαν τον Μποζώνη.

Το ίδιο καλώ και εσάς να κάνετε στις οικογένειές σας. Ο ζήλος του Μποζώνη για το επάγγελμα του καπετάνιου πρέπει να μείνει στην ιστορία και να τον διδάσκονται οι επόμενοι καπετάνιοι. Από εκεί που βρίσκεται τώρα ο φίλος μας αυτό το μήνυμα μας στέλνει και με αυτόν τον τρόπο θα τον έχουμε κάθε μέρα στην ζωή μας.

Ο Δημήτρης μπάρκαρε για πάντα ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ στο μυαλό μας και στις ψυχές μας και εκεί θα μείνει. Εκεί που θα είναι πάντα γελαστός , πληθωρικός, φωνακλάς, φασαριόζος, γελαστός, τελειομανής, μα πάνω από όλα ΖΩΝΤΑΝΟΣ.

Ο ΜΠΟΖΩΝΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

Αν και για μένα είναι ακόμα η ώρα 18:16 στις 30-12-2010

Σήμερα, κι αφού δημοσιεύσαμε αυτά τα δύο σχόλια, γράφτηκε εκεί και ετούτο:

Κα ΑΡΓΥΡΩ

ΟΛΟΙ ΠΟΝΑΜΕ ΚΑΙ ΚΛΑΙΜΕ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΓΙΑΤΙ ΟΣΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΖΗΣΑΤΕ ΕΣΕΙΣ "ΕΞΩ" ΤΟΝ ΖΗΣΑΜΕ ΕΜΕΙΣ "ΜΕΣΑ" ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΓΝΩΣΤΟΣ Η ΦΙΛΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ...ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ Ο ΜΠΟΖΩΝΗΣ,Η' ΑΔΕΡΦΟΣ Η΄ΠΑΤΕΡΑΣ.

ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΑΤΕΡΑΣ ΟΠΩΣ ΕΙΠΑ Κ ΠΡΟΧΤΕΣ ΤΟ ΛΕΩ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΔΑΚΡΥΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΑΦΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΤΟΥ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΠΗΡΑΝ ΜΕ ΔΥΣΤΑΓΜΟ ΝΑ ΜΟΥ ΠΟΥΝ ΑΝ ΤΟ ΕΜΑΘΑ.

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΗΦΑΝΗ.. ΚΑΝΤΟ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ!! ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ!!!

ΠΡΟΣΕΧΕ ΤΗ ΜΑΝΤΩ ΤΟΥ Κ ΤΗ ΣΟΦΟΥΛΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΛΑΤΡΕΥΕ.

ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΦΤΑΙΞΕ ΟΛΟΙ ΛΙΓΟ ΠΟΛΥ ΞΕΡΟΥΜΕ ΚΑΛΑ ΠΩΣ ΘΑ ΧΤΥΠΗΣΕ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΕΙΠΕ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΕΞΩ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΙΣ ΖΙΜΙΕΣ

"ΔΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟΛΟΓΩ" ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΓΚΑΖΑΔΙΚΟ.. ΕΝΑ ΚΡΑΚ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΕΚΑΙΓΕ ΕΚΕΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΥ ΚΑΙ Ο ΜΠΟΖΟΣ ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΕΠΕΠΤΡΕΠΕ ΑΥΤΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΑΡΑΞΕΝΕΥΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΕΙ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΞΑΝΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ "ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ" ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΤΟΜΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ..

ΘΥΜΑΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΣΤΗΚΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΚΟΝΤΕΨΑ ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΤΙΣ ΦΑΠΕΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥ(ΠΡΑΜΑ ΑΝΟΥΣΙΟ ΑΦΟΥ ΗΤΑΝ 2 ΜΕΤΡΑ) ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΑΦΗΣΕΙ ΝΑ ΠΑΩ ΕΓΩ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΤΟ ΦΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΥΠΑ... ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ.

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΠΑΛΙ ΔΕ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΓΡΑΦΩ ΕΔΩ ΝΟΙΟΘΩ ΠΩΣ ΘΕΛΩ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ ΡΕ ΜΠΟΖΩΝΑΚΟ.

ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΕΧΕΙΣ ΧΑΡΑΞΕΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ.

ΣΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙΣ ΓΡΑΨΕΙ ΠΑΤΕΡΑΣ.

ΑΓΓΕΛΟΣ

Θα ήθελα τώρα να προσθέσω σε όλα αυτά και την παρακάτω πληροφορία:

http://www.arcadiasm.gr/content_events_200904.html

Arcadia supports, in many occasions, the Merchant Marine Academies, such as donating training equipment as well as accepting cadets on its vessels and at its premises, offering them supplementary courses on the operation of the sophisticated ships of today. Photo was taken on April 2009 while team of Academy of Aspropyrgos cadets were visiting M/T AEGEAN ANGEL .

(σημείωση δική μας: κάντε κλικ ΕΔΩ για να δείτε και την αναμνηστική φωτογραφία)

Εμείς, ως ένας χώρος στο ίντερνετ που δε φιλοδοξεί να αντικαταστήσει τους δημοσιογράφους στο ρόλο τους αλλά και δεν επιθυμεί να περιοριστεί σε μουσειακές, λογοτεχνικές κλπ αναφορές για το ρόλο της γυναίκας καπετάνισσας ή και γενικότερα το ρόλο των καπεταναίων, αλλά κυρίως να συμβάλει στη διατήρηση της ναυτικής παράδοσης της πατρίδας μας, όπως και όσο μας αναλογεί, διαβάζοντας όλα τα παραπάνω λέμε ότι:

- πέρα από τα συγχαρητήρια στο εκάστοτε πλήρωμα και τον εκάστοτε επικεφαλής του πληρώματος...

- πέρα και από τις επισκέψεις δοκίμων σε πλοία...

οι νέοι που ξεκινάνε για τη θάλασσα δικαιούνται και οφείλουν να γνωρίζουν και την άλλη όψη. Τη σκοτεινή. Την τελευταία σελίδα της λαμπρής καριέρας ενός καπετάνιου που λίγο καιρό πριν μας ήταν τελείως άγνωστος και τώρα με όσα μαθαίνουμε για εκείνον όλο και περισσότερο τον θαυμάζουμε.

Μας είπαν τα θαλασσοπούλια πως προχτές, την πρώτη μέρα που άνοιξε η ΑΕΝ ΚΥΜΗΣ, προβάλανε στους σπουδαστές ταινία με το ναυάγιο του ΤΙΤΑΝΙΚΟΥ. Ρωτήσαμε αν εκτός από την ταινία έγινε κάποια αναφορά και στην τραγωδία που συνέβη λίγες μέρες πριν και τα θαλασσοπούλια κούνησαν αρνητικά το κεφαλάκι τους...

Έλεος πια με τον Τιτανικό. Πάνε εκατό χρόνια από τότε. Ναι, είναι μια σημαντική σελίδα της παγκόσμιας ναυτιλίας η περίπτωση του Τιτανικού και αξίζει να αναφέρονται οι αιτίες που όχι μόνο προκάλεσαν το ναυάγιο αλλά και έναν τεράστιο αριθμό θυμάτων και που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί αν είχαν ληφθεί τα κατάλληλα μέτρα και δεν είχαν γίνει μια σειρά από λάθη, αλλά οι σημερινοί δόκιμοι πρέπει να εκπαιδεύονται για όσα πραγματικά θα συναντήσουν μπαρκάροντας.

Ωραίο είναι να δίνεις εκ των υστέρων συγχαρητήρια στον καπετάν Μιχάλη Κακαβογιάννη. Τον ανθυποπλοίαρχο που σήκωσε όλο το βάρος μετά την τραγωδία στο κατάστρωμα του Aegean Angel στις 30 Δεκέμβρη και μέχρι την Κυριακή, 2 Γενάρη, που επιτέλους επιβιβάστηκε νέος καπετάνιος στο πλοίο.

Όμως την ίδια ώρα τι συμβαίνει στους χώρους που εκπαιδεύονται οι νέοι ανθυποπλοίαρχοι; Τι ωραίο και τι μεγαλόστομο να υμνείς τη ναυτική μας παράδοση. Και τον έλληνα ναυτικό. Και την ίδια ώρα να εξακολουθούν οι ΑΕΝ να υπολειτουργούν λόγω απουσίας διδακτικού προσωπικού. Και να μιλάς για έλληνες ναυτικούς όταν πια στα πλοία (και στο μοιραίο Έιντζελ) είναι πλειοψηφία οι αλλοδαποί...

Κι ακόμη ωραιότερο να συγχαίρεις που βοηθήσανε τον τραυματία... Και φυσικά να μη λες λέξη για την απουσία γιατρού στα εμπορικά σκάφη. Αλλά και την ελλιπή προετοιμασία των αξιωματικών σε θέματα πρώτων βοηθειών.

Η περίπτωση του Aegean Angel δεν είναι περίπτωση προς μίμηση. Είναι περίπτωση για προβληματισμό και λήψη μέτρων. Να εντοπιστεί τι πήγε στραβά. Και να διορθωθεί.

Κι ας αφήσουν ήσυχη τη ναυτική μας παράδοση. Ας σταματήσουν πια σε κάθε κακοτοπιά να βασίζονται στο φιλότιμο του έλληνα ναυτικού. Και που το θυμούνται μόνο για να το εκμεταλλεύονται. Και φυσικά το αγνόησαν τελείως λίγους μήνες πριν που μας μίλαγαν για την ανταγωνιστικότητα της ναυτιλίας και την ανάγκη για άρση του καμποτάζ.

Ακόμη. Έγινε αυτό που έγινε. Να μας πούνε τι προβλέπει η νομοθεσία για αποζημίωση στα μέλη της οικογένειας που έχασαν το στήριγμά τους;

Μείναν παιδιά ορφανά πίσω. Το ένα αγέννητο ακόμη. Πώς θα μεγαλώσουν αυτά τα παιδιά; Λέξη δεν άκουσα για το θέμα αυτό. Ούτε από ιθύνοντες, ούτε από σωματεία, από κανέναν... Ρωτάμε τόσες μέρες αν πρόκειται να γίνει κάποιος έρανος. Για να βοηθήσουμε κι εμείς όσο και όπως μπορούμε. Και τελικά μάθαμε πως τουλάχιστον ο μηχανικός δεν ήταν μέλος του σωματείου. Και προβληματίζονται λέει μήπως με μία τέτοια κίνηση προσβάλλουν τους συγγενείς... Από πότε η έκφραση έμπρακτης συμπαράστασης προσβάλλει; Και δεν προσβάλλει η πλήρης αδιαφορία; Της μη έκδοσης έστω μιας ανακοίνωσης; Με συλλυπητήρια έστω για τους συγγενείς των θυμάτων;

Δείτε εδώ τα νέα της Πανελλήνια Ναυτικής Ομοσπονδίας. Πέρυσι, που χάθηκαν τρεις άλλοι αξιωματικοί, στο Aegean Wind, βγάλανε δελτίο τύπου μέσα σε τρεις μέρες. Το ίδιο τον Ιούλιο του 2008 για το τραγικό ατύχημα στο Friendship. Τώρα; Χαμπάρι δεν πήραν πως χάθηκαν δυο άνθρωποι στο Aegean Angel και τραυματίστηκε σοβαρά ένας ακόμη;

Το ίδιο και στην Ένωση Πλοιάρχων. Κι εκεί πέρυσι έγραφαν για το Aegean Wind:

ΠΕΙΡΑΙΑΣ 28-12-2009

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με αφορμή το τραγικό συμβάν που συνέβη ανήμερα Χριστουγέννων στο πλοίο AEGEAN WIND που είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια εννέα συνανθρώπων και συναδέλφων μας, εκφράζουμε τη βαθιά θλίψη μας προς τις οικογένειές των θυμάτων.

Δυστυχώς, μεταξύ των θυμάτων, ήταν και ένα μέλος της οικογένειας των Πλοιάρχων και μάλιστα στο ξεκίνημά της καριέρας του.

Ευχόμαστε να είναι τα τελευταία θύματα στον μακρύ κατάλογο των ανθρώπων που έχουν χαθεί στη θάλασσα, σ’αυτό το δύσκολο και ιδιαίτερο επάγγελμα του ναυτικού.

Αναμένουμε τα αποτελέσματα του πορίσματος από τους ειδικούς, ώστε να απαντηθούν τα ερωτήματα που έχουν προκύψει από το συγκεκριμένο ατύχημα.

Σε ένδειξη συμπαράστασης και ελάχιστης συμμετοχής στο πένθος των οικογενειών των θυμάτων αυτής της τραγωδίας, ακυρώνουμε την προγραμματισμένη γιορτή στα γραφεία της Ένωσής μας για την Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2009.

Αιωνία η μνήμη στους συναδέλφους που χάθηκαν άδικα.

Τώρα; Δε χάθηκαν συνάδελφοι; Και δεν ήταν ανάμεσα στα θύματα και πάλι ένα μέλος της οικογένειας των πλοιάρχων και μάλιστα όπως προκύπτει από τις μαρτυρίες και τα γεγονότα ένα λαμπρό μέλος που τίμησε με τη θυσία του όλο τον κλάδο των καπεταναίων;

Και φυσικά δε διαβάσαμε για καμιά ακύρωση εορταστικής εκδήλωσης. Κι ας παραμένουν άταφοι οι δυο συνάδελφοι...

Διαβάζοντας πως ο ναύκληρος του Aegean Angel είναι έλληνας, περιμέναμε τουλάχιστον από την ΠΕΝΕΝ κάποια ανακοίνωση. Ξέροντας μάλιστα πως στο παρελθόν ο σημερινός της πρόεδρος είχε πέσει θύμα σε παρόμοιο ατύχημα. Δεν το πήραν είδηση; Δεν τους προβλημάτισε ο κίνδυνος που διέτρεξαν τόσα μέλη πληρώματος όταν το καράβι έμεινε ακέφαλο από καπετάνιο, πρώτο και γραμματικό;

Συγχαρητήρια στον καπτα - Μιχάλη Κακαβογιάννη. Για τον άθλο. Αλλά ο κάθε ναυτικός γνωρίζει τι σημαίνει να μείνει χωρίς καπετάνιο και γραμματικό ένα τέτοιο μεγαθήριο όπως το Aegean Angel και στις καιρικές συνθήκες που αντιμετώπιζε.

Και ξέρουμε από τις εφημερίδες της Κύπρου πως ο ίδιος ο τραυματισμένος υποπλοίαρχος επέδειξε τεράστιο σθένος μέσα στους αφόρητους πόνους του, μιλάμε για κατάγματα οστών στην περιοχή του θώρακα και όχι για τίποτα μώλωπες, και ήταν αυτός που καθοδήγησε τον ελλαδίτη ανθυποπλοίαρχο να κατευθύνει το πλοίο προς το σημείο της σωτηρίας. Συγχαρητήρια σ' αυτόν θα δώσει κάποιος;

Και κυρίως. Σε κείνους που χάθηκαν. Και που δε χρειάζονται ιδιαίτερες ναυτικές γνώσεις για να αντιληφθούμε ότι αυτοθυσιάστηκαν για να σώσουν το πλοίο και το πλήρωμα. Ειδικά ο πλοίαρχος. Ο Δημήτρης Μποζώνης. Που το έγραψαν και όλοι όσοι τον γνώριζαν πως αποτελούσε υπόδειγμα πλοιάρχου. Έχουν σκοπό να αναδείξουν τη θυσία αυτών των ανθρώπων; Πως έπεσαν στο βωμό του καθήκοντος; Κι όχι κάνοντας τσάρκα στο κατάστρωμα;

Θυμάμαι πρόπερσι που σκοτώθηκε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Και σε όλα τα σχολεία κρατήσαμε την καθιερωμένη ενός λεπτού σιγή. Τώρα; Στις σχολές πλοιάρχων θυμήθηκε κανείς να κρατήσει έστω αυτό το ένα λεπτό σιγή για το Δημήτρη Μποζώνη; Να πουν έστω δυο λόγια στους σπουδαστές για το παράδειγμα ανδρείας που έγραψε ανεξίτηλα με το αίμα του στο μεγάλο βιβλίο της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας;

Ας ελπίσουμε να το κάνουν τουλάχιστον τη μέρα της κηδείας. Και που παρακαλούμε όποιος πληροφορηθεί το πότε και το πού να μας το ενημερώσει έγκαιρα. Για να μην υπάρχει σε κανέναν η δικαιολογία πως δεν ήξερε. Και από κει και πέρα ας αναλάβουν τις ευθύνες τους και οι σύλλογοι των σπουδαστών. Να αποδώσουν την τιμή. Τουλάχιστον αυτό...

Η πορτοκαλιά ... μπάλα

Αυτό είναι ένα σύγχρονο πλοίο. Ένα μεγάλο δεξαμενόπλοιο. Ένα μεγάλο πορτοκαλί δεξαμενόπλοιο. Ένα φορτωμένο μεγάλο πορτοκαλί δεξαμενόπλοιο. Που ταξιδεύει στον ωκεανό. Στον Ατλαντικό ωκεανό. Στις 2 Γενάρη φέτος. Κάπου κοντά στις Βερμούδες.

Μεταφέρει πετρέλαιο. Από την Εσθονία για τον Κόλπο. Όσο ακόμη η μάνα Γη θα έχει πετρέλαιο αυτό θα κάνουν τα δεξαμενόπλοια. Θα το μεταφέρουν. Εκεί που το έχουν οι άνθρωποι ανάγκη. Και που μπορούν να πληρώσουν για τις ανάγκες τους. Και για να αποκτήσουν αγαθά που η μάνα Γη χάρισε σε άλλους τόπους. Γιατί οι άνθρωποι έχουν ανακαλύψει ένα άλλο υπεραγαθό που λέγεται χρήμα. Και με το χρήμα μπορείς να αποκτήσεις τα πάντα. "Με τον παρά μου" που λέει και ο λαός...

Αυτό το δεξαμενόπλοιο, σ' αυτή τη φωτογραφία, δε μεταφέρει μόνο πετρέλαιο. Μεταφέρει και έναν βαριά τραυματισμένο ναυτικό. Τον υποπλοίαρχο του σκάφους. Τον Αντρέα. Ένα παλικάρι που είδε το φως στο νησί της Αφροδίτης. Στην Πάφο. Ετών 34. Και με μια αρραβωνιαστικιά να το περιμένει. Και να περιμένει και το παιδί τους. Πέντε μηνών έγκυος. Και με το όνομα μιας ακόμη ελληνίδας θεάς. Δήμητρα. Γιατί εκεί κάτω, στην Κύπρο, από αρχαιοτάτων χρόνων κατοικούν έλληνες. Πιο έλληνες από εκείνους που κατοικούν στην Ελλάδα.

Και μεταφέρει και δύο νεκρά παλικάρια αυτό το καράβι. Το Δημήτρη. Και το Θανάση. Στα 47 του ο Δημήτρης. Στα 33 ο Θανάσης. Καπετάνιος ο Δημήτρης. Πρώτος μηχανικός ο Θανάσης.

Για το Δημήτρη δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα. Μόνο πως λίγους μήνες νωρίτερα έδωσε συνέντευξη για τα μεγάλα κύματα. Τα κύματα φονιάδες. Στις 30 Δεκεμβρίου συναντήθηκε με ένα τέτοιο κύμα... Και σαν κύμα έτρεξε η μαύρη είδηση. Δυο έλληνες ναυτικοί νεκροί. 800 μίλια από τις Βερμούδες.

Έτρεξε τόσο πολύ η είδηση που ξέχασε να φέρει ακόμη και τα ονόματα των νεκρών. Λες και χάθηκαν άψυχα αντικείμενα. Όχι άνθρωποι.

Κι έπειτα χρειάστηκαν ώρες και μέρες για να μπορέσει η σύγχρονη πολιτισμένη μας κοινωνία να στείλει βοήθεια στο μεγάλο πορτοκαλί καράβι... Γιατί μόνο οι πειρατές της Σομαλίας καταφέρνουν να ανεβαίνουν σε καράβια στα 800 μίλια από τη στεριά. Οι διασώστες όχι.

Έμεινε λοιπόν το μεγάλο πορτοκαλί καράβι να ταξιδεύει "ακέφαλο" στα κύματα. Με τον καπετάνιο του νεκρό. Με τον πρώτο μηχανικό του νεκρό. Το Θανάση. Που χρόνια πριν σπούδαζε μαζί με το άλλο παλικάρι, τον Αντρέα από την Κύπρο. Στη Μηχανιώνα... Το Θανάση που μόλις τον περασμένο Σεπτέμβρη παντρεύτηκε την καλή του.

Όλα αυτά όμως δε φάνηκαν να συγκινούν τους δημοσιογράφους της χώρας μας. Έγραψαν την είδηση. Άλλοι δυο έλληνες ναυτικοί νεκροί. Σιγά. Μήπως είναι οι πρώτοι; Ή οι τελευταίοι;

Δε συγκινήθηκαν και δεν ανέδειξαν καν το θέμα του τραυματισμένου. Και αδιαφόρησαν για τις φωνές αγωνίας των φίλων του. Μόνο εκεί κάτω, στην όμορφη πατρίδα του, παρακολουθούσαν βήμα το βήμα τον εφιάλτη. Μέχρι να φτάσει το ελικόπτερο της σωτηρίας. Και να βγάλει και τη φωτογραφία με το μεγάλο πορτοκαλί δεξαμενόπλοιο...

Και από εφημερίδα της Κύπρου πάλι μάθαμε. Για το ψυχικό σθένος του υποπλοιάρχου. Τραυματισμένος σοβαρά και να καθοδηγεί τον ανθυποπλοίαρχο... Να ταξιδέψει το μεγάλο πορτοκαλί δεξαμενόπλοιο. Και την ίδια ώρα να σφαδάζει από τους πόνους...

Το καράβι και πάλι. Σε κάποια φωτογραφία παλιά. Ξεφόρτωτο. Και πανύψηλο. Τα δεξαμενόπλοια όταν φορτώνονται "κάθονται" τόσο πολύ που γίνονται ένα σχεδόν με τη θάλασσα. Πρέπει να αδειάσουν το φορτίο τους για να δεις πόσο μεγάλα είναι.

Τότε βλέπεις και τη μπάλα:

Η μπάλα είναι αυτή η περίεργη προεξοχή στην πλώρη του σκάφους. Που χώνεται στη θάλασσα. Και παίζει ... μπάλα με τα κύματα. Την ανακάλυψε, λένε, ένας γιαπωνέζος ναυπηγός. Βλέποντας το μικρό του γιο να παίζει στη μπανιέρα με ένα ... σαπούνι! Με ένα σαπούνι που η φαντασία του παιδιού το είχε κάνει καραβάκι. Και η φαντασία του πατέρα το ταξίδεψε στο εργαστήριο. Και μελέτησε με ένα μοντέλο από σαπούνι τις τριβές ενός σκάφους στο νερό. Έτσι προέκυψε αυτό το περίεργο υδροδυναμικό σχήμα της πλώρης των σύγχρονων πλοίων. Η μπάλα τους...

Αυτή η μπάλα όμως δεν είναι πορτοκαλιά. Τα μέρη του πλοίου που βυθίζονται στο νερό, τα ύφαλα, βάφονται σχεδόν πάντα με άλλο χρώμα από τα έξαλα. Να ξεχωρίζουν. Και να δείχνουν πότε το καράβι είναι φορτωμένο και πότε άδειο...

Το μεγάλο πορτοκαλί δεξαμενόπλοιο δεν έχει μια πορτοκαλιά μπάλα. Για την πορτοκαλιά μπάλα διάβασα μόλις σήμερα. Εδώ:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=5&artid=176582&dt=29/10/2006

Και είδα και μια φωτογραφία. Με την πορτοκαλιά μπάλα. Να πρωταγωνιστεί:

Και στη λεζάντα της φωτογραφίας με την πορτοκαλιά μπάλα διάβασα:

Η μεγαλύτερη έκπληξη που ένιωσε ο Αρβιντας Ματσιγιάουσκας (δεξιά) δεν ήταν όταν είδε μπροστά του το τετραετές συμβόλαιο ύψους 9 εκατ. ευρώ, αλλά όταν ο εικονιζόμενος εδώ σε χειραψία μαζί του κ. Παναγιώτης Αγγελόπουλος (παρέα με τον αδελφό του Γιώργο και τον κ. Σωκράτη Κόκκαλη) τον επισκέφθηκε στο νοσοκομείο μετά τη σοβαρή χειρουργική επέμβαση στον αχίλλειο τένοντα, τραυματισμό που καθηλώνει τον Λιθουανό τουλάχιστον ως τα τέλη Ιανουαρίου

Παλιά η είδηση. Από το 2006. Και από άρθρο με τίτλο:

Κολλημένος με την (πορτοκαλιά) μπάλα

Κι αναρωτήθηκα. Διαβάζοντας το άρθρο. Να το διαβάσετε κι εσείς...

Αναρωτήθηκα αν οι εφοπλιστές επισκέπτονται στο νοσοκομείο και τους τραυματισμένους ναυτικούς. Που σκίζουν τους ωκεανούς με τα καράβια. Και καμιά φορά σκίζονται και οι ίδιοι. Επάνω στις λαμαρίνες. Και πια δεν είναι ούτε πορτοκαλιές ούτε πράσινες. Βάφονται κόκκινες. Από το αίμα των ναυτικών.

Σαν και τη μπάλα του μοιραίου πλοίου. Που δεν είναι μια μπάλα πορτοκαλιά.

Και που θα μείνει κολλημένη στη μνήμη μας με την τραγωδία που τη σημάδεψε. Τις δύο αδικοχαμένες ζωές. Και με το αγέννητο μωράκι. Των πέντε μηνών. Που κόντεψε να μη γνωρίσει ποτέ τον πατέρα του...

Είναι βλέπεις παιδιά και παιδιά σ' αυτό τον κόσμο. Άλλα που παίζουν στις μπανιέρες με καραβάκια. Άλλα που παίζουν στις αυλές των σχολείων. Και άλλα που έχουν πατέρα ναυτικό.

Αυτά, τα παιδιά των ναυτικών, ποιος τα σκέφτεται; Που είναι κολλημένα όχι με μπάλες. Είναι κολλημένα στο τηλέφωνο και στις φωτογραφίες. Μερικά και σε φωτογραφίες με μεγάλα πορτοκαλιά καράβια.

Και μερικά θα μείνουν για πάντα κολλημένα σ' αυτό το μεγάλο πορτοκαλί καράβι.

Και θα παίζουν "μπάλα" στη μνήμη τους. Οι στιγμές. Οι μοιραίες στιγμές. Που η μεγάλη μπάλα του πλοίου συνάντησε το τεράστιο κύμα. Και ο ουράνιος διαιτητής σφύριξε τέλος. The game is over!!!

Βλέπω μπροστά μου την τεράστια κερκίδα. Και τους θεατές. Και το καράβι.

Οι θεατές τι βλέπουν; Τι βλέπουν από ένα καράβι;

AEGEAN ANGEL: Συνέντευξη του πατέρα του υποπλοιάρχου

Πλάνο από το κοστ γιαρντ και από τη στιγμή της παραλαβής του υποπλοιάρχου του Aegean Angel, Αντώνη Ιωάννου, από ελικόπτερο

(τραυματίστηκε την Πέμπτη, 30 Δεκέμβρη - η αεροδιακομιδή έγινε την Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011)

αναδημοσίευση από την εφημερίδα της Κύπρου:

http://www.sigmalive.com/simerini/news/local/342576

«Τους έστειλαν σαν αρνιά στη σφαγή»

ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗ

Μια συγκλονιστική μαρτυρία του πατέρα του ναυτικού Αντώνη Ιωάννου

Περίπου είκοσι λεπτά πριν μπει στο αεροπλάνο για να ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο κ. Κυριάκος Ιωάννου, πατέρας του υποπλοίαρχου Αντώνη Ιωάννου, εξιστορεί στη «Σ» τις δύσκολες στιγμές που ζει η οικογένεια του Κύπριου ναυτικού από την Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου, όταν το δεξαμενόπλοιο «Agean Angel» της εταιρείας Arcadia shipmanagement co LTD, στο οποίο επέβαινε ο γιος του, έπεσε σε άσχημη θαλασσοταραχή στον Ατλαντικό, 800 ν.μ. ανατολικά των Βερμούδων.

Αγανάκτηση είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί στην οικογένεια του Κύπριου ναυτικού.

Ο κ. Ιωάννου περιγράφει στη «Σ» τη συγκλονιστική στιγμή που μίλησε τηλεφωνικώς στο γιο του, ο οποίος σπάραζε από τους πόνους.

Να υπενθυμίσουμε ότι την Κυριακή 2 Ιανουαρίου, σε απόσταση 150 ν.μ. ανατολικά των Βερμούδων, ο υποπλοίαρχος Ιωάννου παρελήφθη από ελικόπτερο της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο της πόλης Χάμιλτον των Βερμούδων. Το «Aegean Angel» είχε αποπλεύσει έμφορτο από το Ταλίν Εσθονίας με προορισμό το Χιούστον Αμερικής.

Πότε ενημερωθήκατε για το ατύχημα που είχε ο γιος σας;

Ενημερώθηκα από την Αστυνομία γύρω στις έξι το απόγευμα της ίδιας ημέρας, δηλαδή της Πέμπτης. Προηγουμένως, όμως, ενημέρωσαν το Αρχηγείο Αστυνομίας της Κύπρου, απ’ εκεί επικοινώνησαν με τις Αρχές της Πάφου και ακολούθως έστειλαν άτομο των Αρχών να με ενημερώσει. Ωστόσο, δεν με βρήκε, γιατί απουσίαζα από το σπίτι. Επειδή, όμως, τυγχάνει να γνωρίζει το γαμπρό μου, ενημέρωσε εκείνον.

Πώς ακριβώς συνέβη το περιστατικό;

Επικρατούσαν άσχημες καιρικές συνθήκες, γύρω στα 11 μποφόρ, και όταν κόπασε η κατάσταση φτάνοντας τα 8-9 μποφόρ, ο καπετάνιος μαζί με το γιο μου και τον α’ μηχανικό ανέβηκαν να ελέγξουν τι ζημιές είχαν προκληθεί. Αν υπάρχουν διαρροές, μήπως έσπασαν σωλήνες, καθώς είναι ένα φορτηγό πλοίο που μεταφέρει καύσιμα. Εκείνη την ώρα που βρίσκονταν στο κατάστρωμα, ένα μεγάλο κύμα τους χτύπησε. Ο καπετάνιος και ο α’ μηχανικός χτύπησαν με το κεφάλι στα σίδερα με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο, ενώ ο Αντώνης έπεσε με το πρόσωπο.

Μούγκριζε από τους πόνους

Τι τραυματισμούς έχει υποστεί ο Αντώνης;

Επειδή όπως σας είπα έπεσε με το μπροστινό μέρος του σώματός του και το πρόσωπό του, έχουν σπάσει τα δόντια του, έχει κοπεί η μύτη του, έχει μια σχισμή από τα ούλα προς τα άνω. Είναι πρησμένο όλο του πρόσωπο. Επίσης, έχει σπασίματα στα πλευρά και στο θώρακα.

Πότε ήταν η πρώτη σας επικοινωνία μαζί του μετά το ατύχημα;

Η πρώτη επικοινωνία μας έγινε το Σάββατο το βράδυ στις 9:30. Αρχικά τηλεφώνησα στο πλοίο την Παρασκευή και σε συνομιλία μου με το β’ μηχανικό, τον ρώτησα τι γινόταν. Εκείνος μου είπε ότι είναι καλά και να μην ανησυχώ, αλλά μου εξήγησε ότι ο Αντώνης δεν μπορούσε να μετακινηθεί και να έρθει στο τηλέφωνο, εξαιτίας των καταγμάτων. Ωστόσο, του είπα ότι ήθελα πάση θυσία να του μιλήσω για να δω ότι είναι ζωντανός. Έτσι το Σάββατο με πήραν οι ίδιοι από το τηλέφωνο του πλοίου. Όταν το απάντησα, άκουσα τη φωνή του γιου μου, να μου φωνάζει «παπά». Ακουγόταν σαν μοσχάρι που μουγκρίζει, λόγω των πόνων που είχε. Τον ρώτησα πώς είναι και μου εξήγησε πώς έχει η υγεία του. Μου είπε ότι πονά πολύ. Είναι πολύ σοκαρισμένος, συγκινείται συνέχεια. Επίσης, σε άλλη επικοινωνία μας την Κυριακή, μου εξήγησε ότι τους έστειλαν σαν αρνιά στη σφαγή. Γνώριζαν για τις καιρικές συνθήκες.

Ήξεραν για την κακοκαιρία

Όταν του μιλήσατε και σας περιέγραψε πώς είναι, ποια ήταν τα συναισθήματά σας;

Ένιωσα αγανάκτηση. Έχουμε μεγάλη αγωνία. Η μητέρα του κλαίει συνεχώς.

Η αρραβωνιαστικιά του, η Δήμητρα, που είναι έγκυος στον πέμπτο μήνα, είναι σε δύσκολη κατάσταση και αυτή. Εάν αποδειχθεί ότι όντως η εταιρεία γνώριζε για την κακοκαιρία και επέλεξαν να συνεχίσουν αντί να τους κρατήσουν για 3-4 μέρες στην Εσθονία, θα το χειριστούμε σίγουρα με νομικά μέσα.

Δεν θα το αφήσουμε έτσι. Πάντως, μιλώντας με ένα φίλο του γιου μου που του μίλησε, μου είπε ότι άλλαξαν πορεία γιατί ερχόταν τυφώνας επάνω τους. Αυτά θα τα κουβεντιάσουμε όταν δω το γιο μου και θα το χειριστούμε ανάλογα. Σίγουρα αυτό το περιστατικό θα στιγματίσει τη ζωή του Αντώνη. Ήταν μια οικογένεια πάνω στο πλοίο. Οι σχέσεις μεταξύ των ναυτικών ήταν άριστες.

Πότε υπολογίζετε να επιστρέψει στην Κύπρο;

Όπως δείχνει η κατάσταση της υγείας του, θα χρειαστεί τουλάχιστον δεκαπέντε ή και είκοσι ημέρες.

Κινδύνεψε ξανά, αλλά όχι σε τόσο βαθμό

Πόσο καιρό εργάζεται στα πλοία;

Είναι πέραν από δεκατέσσερα χρόνια. Σήμερα είναι 34 ετών, οπότε μόλις τελείωσε τη σχολή. Του άρεσε η θάλασσα από μικρός. Ωστόσο, δεν ήταν αυτοσκοπός να μείνει τόσο καιρό στα πλοία. Στόχευε να μπει στη Σχολή Ευελπίδων, αλλά για ένα εκατοστό δεν τα κατάφερε. Έτσι πήρε μια υποτροφία και τελείωσε τη Σχολή Εμποροπλοιάρχων.

Στη διάρκεια των 14 χρονών, σας ανέφερε να βίωσε παρόμοια περιστατικά;

Όταν τον ρωτούσαμε, μας έλεγε ότι είχε κινδυνεύσει αρκετές φορές, ειδικά σε ταξίδια του στον Ατλαντικό Ωκεανό. Ωστόσο, δεν ήταν σε τόσο σοβαρό βαθμό όπως τώρα. Άλλωστε έχουν αναφέρει ότι έχουν περάσει περίπου εκατό χρόνια να κάνει τέτοια τρικυμία.

Αυτά που έγιναν θα τα βλέπει εφιάλτες.

Ήταν τρομακτικό το γεγονός

Απ’ όσο του μιλήσατε πιστεύετε να θέλει να συνεχίσει το ίδιο επάγγελμα;

Δεν νομίζω να συνεχίσει, γιατί αυτά που έγιναν θα τα βλέπει εφιάλτες. Καταλαβαίνετε ότι ήταν τρομακτικό το γεγονός ότι είδε τους συναδέλφους του σε φρικτή κατάσταση μετά το χτύπημα. Ήταν δίπλα του οι ναυτικοί όταν χτύπησαν. Να σας πω, όμως, ότι το 2004 έκανε εξετάσεις για μία θέση στη Λιμενική Αστυνομία και ενώ πληρούσε όλα τα κριτήρια (πέρασε τις εξετάσεις και είχε χρόνια εμπειρία), δεν προσελήφθη. Για το λόγο αυτό, από τότε ακολουθήσαμε τη δικαστική οδό και πριν από ένα μήνα ο Αντώνης κέρδισε σε τρίτη δίκη στο δικαστήριο για την υπόθεση. Τώρα περιμένουμε από την ηγεσία της Αστυνομίας να αποφασίσει εάν θα του δοθεί η θέση στην υπηρεσία αυτή. Εξαιτίας αυτού λοιπόν, συνέχισε να εργάζεται στα πλοία. Ζητούμε δικαιοσύνη για τον Αντώνη.

Πόσο δύσκολο είναι για την οικογένειά σας το γεγονός ότι λείπει συχνά σε ταξίδια;

Η δουλειά του λειτουργεί με συμβόλαια των 6-7 μηνών ανάλογα. Είναι δύσκολο και για εμάς και για αυτόν, καθώς σε ηλικία 34 χρονών η φύση της δουλειάς του δεν του επέτρεψε να κάνει οικογένεια, μέχρι τώρα.

Πώς αντιμετωπίζει η εταιρεία το περιστατικό του γιου σας;

Καταρχήν θέλω να πιστώσω την εταιρεία, γιατί έκαναν ό,τι μπορούσαν για τη νοσηλεία του Αντώνη. Ελπίζω να συνεχίσει η προσφορά της προς το γιο μου, καθώς και ο ίδιος την αγαπά και έχει προσφέρει πολλά σε αυτήν. Επίσης, θέλω να εκφράσω, εκ μέρους και της οικογένειάς μου, θερμά συλλυπητήρια προς τους οικείους του καπετάνιου και του α’ μηχανικού που έχασαν τη ζωή τους.