BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Μια καπετάνισσα στεριανή

Δεν προλάβαμε να καλωσορίσουμε μια καπετάνισσα Θαλασσινή και η ρότα μας σε μια νέα καπετάνισσα μας οδήγησε, μια καπετάνισσα Στεριανή. Μια καπετάνισσα που δεν είναι καπετάνισσα, μα ήθελε να είναι. Και το "θέλω" της ύψωσε κάστρα λατρείας για τη γαλανή κυρά και άνοιξε πανιά και σήκωσε άγκυρες ... τόσο πολύ και τόσο εντυπωσιακά που να μας κάνει να πούμε πως ναι, είναι καπετάνισσα, το αξίζει να λέγεται καπετάνισσα!


Ο λόγος αφορά την καπετάνισσα του blog " Λ-έξεις, που αρκεί μια επίσκεψη στο χώρο της για να διαπιστώσει κανείς πόσο βαθιά την έχει σημαδέψει η αγάπη του αλμυρού νερού και του ανοιχτού ορίζοντα ο καημός. Τέτοια αγάπη που σε τίποτα δεν έχει να ζηλέψει εκείνους που πραγματικά μπάρκαραν στη ζωή τους για μακρινά ταξίδια. Αντίθετα, είμαστε εμείς που νιώθουμε το κεντρί της ζήλιας διαβάζοντας τα κείμενά της. Με την καλή έννοια, φυσικά. Είμαστε εμείς που έχουμε πολλά να πάρουμε περνώντας από το ωραιότατο blog που έχει δημιουργήσει, το τόσο γεμάτο θάλασσα και αέρα του πελάγους. Σε λέξεις και σε εικόνες. Και κυρίως σε συναίσθημα. Αλλά και σε γνώση. Και δίνω μικρό δείγμα του ύφους και της ποιότητας των κειμένων που θα βρείτε εκεί:



"Φωνές της θάλασσας. Του ονείρου ακροάματα.

Μαθήματα πρώτα, απ' τον Ποιητή που πλάθει μ' άμμο κι αλμυρό νερό, ξανά τον κόσμο. Οδυσσέας Ελύτης, σκόρπια αγιάσματα τα λόγια από τους Προσανατολισμούς και τη Μαρία Νεφέλη.

Χωρικοί του απέραντου γαλάζιου εμείς, κατά πως λέει ο Ποιητής, με το μαράζι της φυγής στα σπλάχνα, αγριεύουμε τις έναστρες νυχτιές και κάνουμε το κορμί καρίνα. Ένα γαλάζιο μαντήλι στα μαλλιά και μια μπουκιά τραγούδι. Ναι. Μια σταγόνα αλμυρού νερού και ξεδιψώ.

Πλήρης."


Με τη γλώσσα των ποιητών που φαίνεται καλά να κατέχει και τον ασίγαστο πόθο που την κατακαίει, καταφέρνει να μας μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων της θάλασσας και να ζωντανέψει και τους δικούς μας πόθους, καημούς και αναμνήσεις... Κι ας αυτοσυστήνεται με τούτα τα λόγια:


Να'μουνα -λέει- Καπετάνισσα
Είμαι όμως η Μαρία Παναγιωτάκη
Πατρίδα Κρήτη
"...δεν είμαι πάντα Ωκεανός που συνεχώς βογγά αλλά και θάλασσα αυγουστιάτικη που σπαρταρά στον ήλιο." Α.Εμπειρίκος


Και λέω "ας", γιατί πιστεύω πως η Μαρία από την Κρήτη είναι Καπετάνισσα! Είναι ωκεανός και θάλασσα. Και βογγά και σπαρταρά σε ήλιο και φεγγάρι, ίδια μ' αυτά. Ίδια και με όσους τα έχουν ζήσει από κοντά. Ακόμη κι ας λίγο παρακάτω με τα λόγια ενός άλλου ποιητή, του πολυαγαπημένου Καββαδία, ομολογεί πως:


"Για το άστρο της Ανατολής κινήσαμε μικροί.
Πουλί, πουλάκι στεριανό, θάλασσα δε σου πρέπει"


Σου πρέπει, Μαρία μου, σου πρέπει και σου αξίζει. Γι' αυτό κι εμείς σε καλωσορίζουμε στην παρέα μας και Καπετάνισσα σε αναγνωρίζουμε. Κι όχι μόνο για την αγάπη στη θάλασσα που τους δρόμους μας συνάντησε. Μα και για πολλά άλλα που αγαπάς και αγαπάμε. Και σε καλούμε στη συντροφιά μας, στο καράβι μας. Συνταξιδιώτισσα και συντρόφισσα στα ταξίδια. Να μας μυρώνεις με τα ακριβά σου θαλασσινά αρώματα. Και τα σπάνια μύρα της ποιητικής σου ευαισθησίας. Σαν αυτά που ξεδιάλεξες από την άγνωστη στους πολλούς Παλατινή Ανθολογία:


«Mήπως πεθάναμε λοιπόν κι απλώς νομίζουμε πως ζούμε;
Συφοριασμένοι Eλληνες εμείς, και εικάζουμε
πως είναι όνειρο ο βίος;
΄H ζούμε εμείς, κι έχει η ζωή πεθάνει;»


«...Έλληνες είμαστε, τέφρα και σποδός,
και οι ελπίδες μας, νεκρών ελπίδες, ενταφιασμένες.
Tα πάνω κάτω έχουν έρθει πια τα πράγματα»

Με το δικό της επίλογο θα κλείσω το αφιέρωμά μου σε τούτη τη Στεριανή Καπετάνισσα:


Πάρε τη λ έ ξ η μου, δος μου το χέρι σου (Α. Εμπειρίκος)


Και απαντώντας στην πρόσκληση και πρόκληση, της λέγω:


"Παίρνουμε τις Λ-έξεις σου και σου δίνουμε το χέρι μας:
Καλωσόρισες στις Καπετάνισσες, Καπετάν Μαρία!"


Με εκτίμηση

Δανάη

2 σχόλια:

  1. Πω, πω!!!
    Να σκεπαστώ σεντόνια θαλασσιά, να κρυφτώ σε βυθού σκιές, να χωθώ σε σπηλιές ανταριασμένων βράχων...
    Μωρέ κορίτσια, τόσες τιμές δε μου πρέπουνε!
    Ντρέπομαι... σα πιτσιρίκα που τραυλίζει να πει μάθημα...
    Μπήκα στο πλωτό σπιτικό σας με βλέμμα διψασμένο ν' ανταμώσω εσάς, που σαρκώνετε τ' όνειρο που ζέσταινα στα στήθια μου από παιδί. Κι είδα τόσα καλούδια να μου έχετε απλωμένα στα κύματα πάνω!
    Εσείς, που ήπιατε την πλάση σε εφτά νερά, αγιασμένα και κολασμένα μαζί, εσείς, που στο δέρμα σας κάτω κυλά αλμύρα, εσείς που'χετε ξέφτια λαμαρίνας να λαμποκοπούν στη κόγχη.
    Εγώ; Κλεισούρα και χώμα αδρύ μυρίζω, κι αλμύρα έχω μόνο στα δάκρυα για τους ωκεανούς δίχως υπόσχεση στεριάς που'θελα ν' αντικρύσω...
    Κυράδες Καπετάνισσες, Αρχόντισσες, Γυναίκες με ορμή να χυμάει, να καταπίνει πέλαγα, σας ευχαριστώ μ'ολη μου τη καρδιά.
    Μου δώσατε χαρά πολλή και τιμή μεγάλη.
    Δανάη, Αμφιτρήτη εσύ, αστέρια κι όστρακα έχεις στα χείλη!

    Τρέχω στο λιμάνι να μηνύσω στα κύματα να σας φέρουνε φιλιά του νότου.
    Κι αγκαλιές, πέρα απ' τα μίλια που μας χωρίζουνε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καπετάνισσά μου,

    σε μέρες φουρτουνιασμένες και καιρούς ομίχλης έτυχε να σ' απαντήσω. Βουλιάζει η καρδιά μου στα εφτά τάρταρα από όσα βλέπω τριγύρω. Μια διέξοδος από τα χίλια προβλήματα ήταν τούτο το blog και ανάγκη βαθιά να επικοινωνήσω με φιλενάδες αγαπημένες από τα πρώτα χρόνια της νιότης. Τα όμορφα και ανέφελα. Να αναστήσω τις στιγμές που θαρρούσαμε πως θα διορθώσουμε όλα τα στραβά του κόσμου.

    Κι έγινε τούτο το ταξίδι αφορμή να συναντήσω όχι μόνο τις φιλενάδες μου αλλά και άλλα πλάσματα θαλασσοβρεγμένα και ποτισμένα το βαθύ έρωτα των κυμάτων. Η ευχαρίστηση ήταν απερίγραπτη. Γιατί το να αγαπάς τα ίδια πράγματα είναι νομίζω ένας από τους σημαντικότερους λόγους να σε φέρουν κοντά με τους ανθρώπους.

    Έτσι έγινε με τη Θαλασσινή λίγο καιρό νωρίτερα. Έτσι έγινε τώρα με σένα. Δε σας ξέρω και όμως είναι σαν να σας γνωρίζω από χρόνια.

    Η Θαλασσινή από χτες είναι και επίσημο μέλος της συγγραφικής ομάδας του blog. Ελπίζω να αποδεχτείς κι εσύ την πρόσκληση που σου στείλαμε και σύντομα να γίνεις μέλος αυτής της ομάδας. Για να τραγουδάμε μαζί τη μεγάλη αγαπημένη. Και να μοιραζόμαστε τους καημούς για ταξίδια αλαργινά.

    Και μη ντρέπεσαι καθόλου. Ό,τι έγραψα, τα εννοώ. Και είναι πολύ λιγότερα από όσα σου αξίζουν.

    Πολλά φιλιά κι από μένα, γλυκιά μου κυρά της Κρήτης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.