Μια καπετάνισσα στεριανή

Δεν προλάβαμε να καλωσορίσουμε μια καπετάνισσα Θαλασσινή και η ρότα μας σε μια νέα καπετάνισσα μας οδήγησε, μια καπετάνισσα Στεριανή. Μια καπετάνισσα που δεν είναι καπετάνισσα, μα ήθελε να είναι. Και το "θέλω" της ύψωσε κάστρα λατρείας για τη γαλανή κυρά και άνοιξε πανιά και σήκωσε άγκυρες ... τόσο πολύ και τόσο εντυπωσιακά που να μας κάνει να πούμε πως ναι, είναι καπετάνισσα, το αξίζει να λέγεται καπετάνισσα!

Ο λόγος αφορά την καπετάνισσα του blog " Λ-έξεις, που αρκεί μια επίσκεψη στο χώρο της για να διαπιστώσει κανείς πόσο βαθιά την έχει σημαδέψει η αγάπη του αλμυρού νερού και του ανοιχτού ορίζοντα ο καημός. Τέτοια αγάπη που σε τίποτα δεν έχει να ζηλέψει εκείνους που πραγματικά μπάρκαραν στη ζωή τους για μακρινά ταξίδια. Αντίθετα, είμαστε εμείς που νιώθουμε το κεντρί της ζήλιας διαβάζοντας τα κείμενά της. Με την καλή έννοια, φυσικά. Είμαστε εμείς που έχουμε πολλά να πάρουμε περνώντας από το ωραιότατο blog που έχει δημιουργήσει, το τόσο γεμάτο θάλασσα και αέρα του πελάγους. Σε λέξεις και σε εικόνες. Και κυρίως σε συναίσθημα. Αλλά και σε γνώση. Και δίνω μικρό δείγμα του ύφους και της ποιότητας των κειμένων που θα βρείτε εκεί:

"Φωνές της θάλασσας. Του ονείρου ακροάματα.

Μαθήματα πρώτα, απ' τον Ποιητή που πλάθει μ' άμμο κι αλμυρό νερό, ξανά τον κόσμο. Οδυσσέας Ελύτης, σκόρπια αγιάσματα τα λόγια από τους Προσανατολισμούς και τη Μαρία Νεφέλη.

Χωρικοί του απέραντου γαλάζιου εμείς, κατά πως λέει ο Ποιητής, με το μαράζι της φυγής στα σπλάχνα, αγριεύουμε τις έναστρες νυχτιές και κάνουμε το κορμί καρίνα. Ένα γαλάζιο μαντήλι στα μαλλιά και μια μπουκιά τραγούδι. Ναι. Μια σταγόνα αλμυρού νερού και ξεδιψώ.

Πλήρης."

Με τη γλώσσα των ποιητών που φαίνεται καλά να κατέχει και τον ασίγαστο πόθο που την κατακαίει, καταφέρνει να μας μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων της θάλασσας και να ζωντανέψει και τους δικούς μας πόθους, καημούς και αναμνήσεις... Κι ας αυτοσυστήνεται με τούτα τα λόγια:

Να'μουνα -λέει- Καπετάνισσα

Είμαι όμως η Μαρία Παναγιωτάκη

Πατρίδα Κρήτη

"...δεν είμαι πάντα Ωκεανός που συνεχώς βογγά αλλά και θάλασσα αυγουστιάτικη που σπαρταρά στον ήλιο." Α.Εμπειρίκος

Και λέω "ας", γιατί πιστεύω πως η Μαρία από την Κρήτη είναι Καπετάνισσα! Είναι ωκεανός και θάλασσα. Και βογγά και σπαρταρά σε ήλιο και φεγγάρι, ίδια μ' αυτά. Ίδια και με όσους τα έχουν ζήσει από κοντά. Ακόμη κι ας λίγο παρακάτω με τα λόγια ενός άλλου ποιητή, του πολυαγαπημένου Καββαδία, ομολογεί πως:

"Για το άστρο της Ανατολής κινήσαμε μικροί.

Πουλί, πουλάκι στεριανό, θάλασσα δε σου πρέπει"

Σου πρέπει, Μαρία μου, σου πρέπει και σου αξίζει. Γι' αυτό κι εμείς σε καλωσορίζουμε στην παρέα μας και Καπετάνισσα σε αναγνωρίζουμε. Κι όχι μόνο για την αγάπη στη θάλασσα που τους δρόμους μας συνάντησε. Μα και για πολλά άλλα που αγαπάς και αγαπάμε. Και σε καλούμε στη συντροφιά μας, στο καράβι μας. Συνταξιδιώτισσα και συντρόφισσα στα ταξίδια. Να μας μυρώνεις με τα ακριβά σου θαλασσινά αρώματα. Και τα σπάνια μύρα της ποιητικής σου ευαισθησίας. Σαν αυτά που ξεδιάλεξες από την άγνωστη στους πολλούς Παλατινή Ανθολογία:

«Mήπως πεθάναμε λοιπόν κι απλώς νομίζουμε πως ζούμε;

Συφοριασμένοι Eλληνες εμείς, και εικάζουμε

πως είναι όνειρο ο βίος;

΄H ζούμε εμείς, κι έχει η ζωή πεθάνει;»

«...Έλληνες είμαστε, τέφρα και σποδός,

και οι ελπίδες μας, νεκρών ελπίδες, ενταφιασμένες.

Tα πάνω κάτω έχουν έρθει πια τα πράγματα»

Με το δικό της επίλογο θα κλείσω το αφιέρωμά μου σε τούτη τη Στεριανή Καπετάνισσα:

Πάρε τη λ έ ξ η μου, δος μου το χέρι σου (Α. Εμπειρίκος)

Και απαντώντας στην πρόσκληση και πρόκληση, της λέγω:

"Παίρνουμε τις Λ-έξεις σου και σου δίνουμε το χέρι μας:

Καλωσόρισες στις Καπετάνισσες, Καπετάν Μαρία!"

Με εκτίμηση

Δανάη