BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Είχαμε αυτούς που μας βρίζαν από δεξιά, τώρα μας ήρθαν και σκάγια από αριστερά!

Δεν είναι λίγες οι φορές που τα άρθρα του ιστολογίου μας ενόχλησαν διαφόρους κυρίους με αποτέλεσμα να μας αφήσουν σχόλια ακόμη και με ακραίες υβριστικές φράσεις. Και παρότι δουλέψαμε και σε καράβια, γυρίσαμε και λιμάνια σε όλη τη γη, τέτοιες φράσεις ούτε στην Τρούμπα δεν ακούγονται...

Μέχρι τώρα τα βόλια αν και ανώνυμα είχαν ξεκάθαρη προέλευση από τα δεξιά. Μας την έλεγαν - κατά την έκφραση της νεολαίας - κάθε φορά που κάποιο άρθρο έθιγε τα εφοπλιστικά συμφέροντα και αποκάλυπτε πως η ασυδοσία των εφοπλιστών δε σταματά ακόμη και μπροστά σε θέματα ζωής και θανάτου.

Πριν λίγο καιρό όμως την ίδια ενόχληση φαίνεται πως προκαλέσαμε και σε κάποιους "αριστερούς"... Με σχόλια κι αυτοί και τι περίεργο; πάλι ανώνυμα!!! προσπάθησαν να μας συνετίσουν. Να σκεφτόμαστε λέει σωστά!!!

Για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα. Αυτός ο χώρος που λέγεται ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ δεν είναι κομματικοποιημένος. Και δε θα γίνει ποτέ. Ανήκει σε όλες τις Ελληνίδες Καπετάνισσες και μόνο σε αυτές. Σε κανένα κόμμα!

Επομένως κανένα κόμμα, ακόμη κι αυτό που ψηφίζουμε, δεν έχει δικαίωμα να μας χειραγωγήσει. Ή, έστω, όποιος ανώνυμος τριγυρνάει εδώ παριστάνοντας τον εξωκοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κόμματος.

Προσωπικά η περιπέτειά μου με τη θάλασσα μου κατασπάραξε όχι μόνο τα σχέδια που έκανα ως νέος κάποτε άνθρωπος κι εγώ αλλά και αρκετά χρονάκια από τη ζωή μου. Ινστρούχτορες δε χρειάζομαι λοιπόν και δε χρειάζεται και καμία καπετάνισσα, αλλιώς καπετάνισσα δε θα ήταν, για να μας πει πώς θα προβάλλουμε το δίκιο μας ή και την αγανάκτησή μας.

Ούτε υποδείξεις. Για το ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός. Ποιος μας υποστηρίζει και ποιος όχι.

Κι έφτασε τόσο η αναίδεια που να ζητάει ένας ανώνυμος αποδείξεις πως στηρίξαμε λέει την επιτροπή αγώνα των σπουδαστών των ΑΕΝ. Αγνοώντας προφανώς ότι μιλάει σε άνθρωπο που εισέπραξε πτυχίο με μειωμένη διαγωγή λόγω συνδικαλιστικής δράσης στις ΑΔΣΕΝ, όπως λέγονταν οι σημερινές ΑΕΝ πριν μερικά χρόνια.

Αν σήμερα ο συνδικαλισμός επιτρέπεται στις ΑΕΝ είναι γιατί κάποιοι από μας μάτωσαν για να κατακτηθεί το δικαίωμα της συνδικαλιστικής δράσης. Κι όχι με λόγια. Έμπρακτα.

Από κει και πέρα. Στα 51 μου χρόνια έχω όλο το δικαίωμα να κρίνω τα δρώμενα στο ναυτεργατικό κίνημα, και δη εκείνα που έζησα από πρώτο χέρι. Και να μιλάω και για το Γεράσιμο Δεστούνη και για τον Κώστα Γιαμπάνη και για τον Αντώνη Νταλακογιώργο. Και για το Στέλιο το Σεβαστάκη. Όπως μιλάω και για τον Σάββα τον Τσιμπόγλου.

Ποιον άλλο; Λυπάμαι. Αλλά δεν ξέρω στο ίδιο μέγεθος άλλους αγωνιστές ναυτεργάτες. Στην εποχή τουλάχιστον τη σημερινή και στην εποχή που έζησα εκ του σύνεγγυς το λιμάνι.

Και δεν ξέρω ποιους θα βόλευε και για ποιο λόγο να τα μασάμε και να μη λέμε την αλήθεια. Για τα λάθη που έγιναν. Κι έδιωξαν από το κίνημα των ναυτεργατών το Γιαμπάνη. Όσο ο Γιαμπάνης ήταν υπεύθυνος της Ναυτεργατικής, το κίνημα φύσαγε. Κι εμείς καταφέρναμε να βρίσκουμε δουλειά και να κρατάμε ψηλά τον πήχυ και των δικαιωμάτων μας και των μισθών μας.

Έπειτα ήρθε το σαράκι. Και οι διαφωνίες με την ιεραρχία μετατράπηκαν σε κατηγορίες για πρακτοριλίκια και άλλα φαιδρά κατασκευάσματα.

Να όμως που όσα έλεγαν τότε οι διαφωνούντες επιβεβαιώθηκαν στην πράξη πως ήταν σωστά. Αρχές της δεκαετίας του 80. Και οι Δεστούνης και Σεβαστάκης έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου για το πώς αντιμετωπίζεται το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Αρκεί κανείς να ανοίξει τα κιτάπια. Και να διαβάσει τις αραχνιασμένες θέσεις των τότε συνεδρίων. Τι έλεγαν για το ΠΑΣΟΚ. Και να τις συγκρίνει με όσα έγιναν στην πορεία. Και τι λένε οι θέσεις σήμερα. Ποιος είχε το δίκιο; Η ιεραρχία; Ο Χαρίλαος; Για να λέμε και ονόματα.

Ή οι ναυτεργάτες που τόλμησαν να διαφωνήσουν;

Όποιος ενδιαφέρεται ας ψάξει να βρει τα βιβλία του Γιαμπάνη. πχ τις αιτίες της διαγραφής του μετά από 30 χρόνια στο κόμμα... αν μη τι άλλο θα μάθει την ιστορία του ναυτεργατικού κινήματος από πρώτο χέρι.

Ή ας περάσει από την ΠΕΝΕΝ. Να μιλήσει με το Νταλακογιώργο.

Για το Στέλιο και το Γεράσιμο είναι πια αργά. Δεν είναι πια εδώ. Αφήστε όμως να ξέρουμε όσοι ζήσαμε από κοντά το θάνατο του Γεράσιμου για το παράπονο που πήρε μαζί του. Εκείνος ο γίγαντας. Που τσάκισε μέσα σε λίγες εβδομάδες σαν που τσακίζει ο βοριάς τα τρυφερά κλαδάκια. Γιατί μια τέτοια καρδιά άδολη και τρυφερή είχε και ο Γεράσιμος. Ο πιο αγνός αγωνιστής ναυτεργάτης που γνώρισα ποτέ. Ο πατέρας μας για όλους εμάς τους νέους.

Στη μνήμη του και μόνο δεν ανέχομαι από κανέναν να μου κάνει κουμάντο και να μου λέει τι να πω και τι να μην πω.

Γι' αυτό και θα επαναλάβω πως οι ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ είμαστε ακομμάτιστες και ακομμάτιστες θα μείνουμε. Και θα σκεφτόμαστε ελεύθερα ποιο είναι το συμφέρον μας και ποιο όχι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.