BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Πόσο μετράει η ζωή του ναυτικού;


Αφορμή λαμβάνω από πρόσφατη τραγική είδηση:

Αναδημοσίευση από το Pathfinder
"Δύο επιβάτες ακτοπλοϊκών πλοίων νεκροί

Τη ζωή τους, μέσα σε δύο ακτοπλοϊκά πλοία, στα οποία υπηρετούσε ιατρός, έχασαν οι δύο επιβάτες τους, οι οποίοι παρά τις ενέργειες των γιατρών, δεν κατάφεραν να επιζήσουν.

Πρόκειται για 46χρονο επιβάτη του επιβατηγού-οχηματαγωγού πλοίου "Ολύμπικ Τσάμπιον", νηολογίου Χανίων 29, ο οποίος έχασε τις αισθήσεις του χθες το πρωί λίγα λεπτά πριν από τον απόπλου του πλοίου για τα Χανιά της Κρήτης. Αμέσως ειδοποιήθηκε ο γιατρός του πλοίου, ο οποίος διαπίστωσε απλά το θάνατο του 46χρονου επιβάτη.

Ο δεύτερος είναι 42χρονος επιβάτης του πλοίου "Πρέβελη" ο οποίος υπέστη σήμερα καρδιακό επεισόδιο κατά τη διάρκεια του πλου από το Ρέθυμνο για τον Πειραιά. Παρά τις ενέργειες του γιατρού του πλοίου για καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση και με τη χρήση απηνιδωτή ο νέος άνδρας εξέπνευσε. Προανάκριση διενεργεί το Κεντρικό Λιμεναρχείο Πειραιά."



Νέοι άνθρωποι... Και απλώς επιβάτες. Που εκεί, μέσα στο καράβι, τους περίμενε η μοιραία στιγμή της ζωής τους. Εκεί τους είχε στήσει καρτέρι ο χάρος. Όσοι φίλοι παρακολουθούν και τα άλλα blogs του HOMA EDUCANDUS, καλά θα γνωρίζουν πως με το θάνατο είμαστε "φιλαράκια", φοβίες απέναντί του δεν έχουμε. Θα έλεγα και όχι φόβο, αλλά αυτή είναι μεγάλη κουβέντα και μόνο επί αποδείξει μπορεί να λέγεται. Σε κάθε περίπτωση όμως τον έχουμε αποδεχθεί και δε μας τρομάζει... Άλλο αυτό και άλλο να φεύγουν άνθρωποι πριν της ώρας τους. Ποιος δε συγκλονίζεται με τέτοιες ειδήσεις;

Αλλά οι ίδιες ειδήσεις αναγκάζουν να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε και για όλους εκείνους τους συνανθρώπους μας που ταξιδεύουν στα πέλαγα. Όχι στα τυχερά επιβατικά που διαθέτουν γιατρό, σαν και αυτά που είδαμε παραπάνω, αλλά στα εμπορικά και μάλιστα τα ελληνικά. Που ο γιατρός είναι είδος άγνωστο...

Θυμάμαι από τα χρόνια που ταξίδευα να λένε οι ναυτικοί τις αγωνίες τους, μην τύχει κάτι στραβό... Και να παρακαλάνε να τους βρει τουλάχιστον σε λιμάνι ή ... κοντά σε ρούσικο παπόρι. Γιατί σε ρούσικο; Μα γιατί εκείνη την εποχή ήταν τα μόνα που διέθεταν γιατρό! Τώρα ιδέα δεν έχω αν οι παλιές συνήθειες εξακολουθούν να ισχύουν στα καράβια της μοντέρνας Ρωσίας. Ξέρω όμως ότι και τότε και τώρα και στον αιώνα των αιώνων, το κακό δεν αργεί να συμβεί. Και αν ούτε ο γιατρός δεν το προλαβαίνει, όπως διαβάσαμε παραπάνω, σκεφτείτε τι γίνεται όταν ο μόνος γιατρός είναι ο καπετάνιος!

Τι μπορεί να ξέρει ένας καπετάνιος από ιατρικά θέματα; Ε, ο καθένας το καταλαβαίνει. Το πολύ πολύ αν έχει και λίγη έφεση στα γιατροπορέματα, να δέσει κάποιο τραύμα... Ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις να ξεγεννήσει και καμιά γυναίκα, αν βεβαίως πρόκειται για ομαλό τοκετό. Αλλιώς ας είναι καλά το ψυγείο του πλοίου... Πώς; Το βρίσκετε μακάβριο; Ε, για σκεφθείτε ότι παλιότερα ήταν νόμος να τους ράβουν σε καραβόπανο και να τους πετάνε στη θάλασσα; Τότε που δεν υπήρχε ψυγείο. Τρόπος άλλος δεν υπήρχε. Η ανάγκη επέβαλλε αυτή τη φριχτή λύση.

Σήμερα όμως, που οι εποχές έχουν αλλάξει, η ανθρωπότητα θα πρέπει να λάβει μέτρα. Να προστατεύσει τη ζωή αυτών των ανθρώπων που διασχίζουν τους ωκεανούς. Δεν μπορεί έτσι να αφήνονται στην τύχη τους. Τι πρέπει να γίνει;

Χίλια πράγματα. Και με γνώμονα ότι τίποτα δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή. Γιατί δικαιολογίες του στιλ είναι τεράστιο το κόστος, να με συμπαθάτε, αλλά δεν πείθουν κανέναν.

Πρώτα πρώτα η παρουσία γιατρού στα μεγάλα καράβια που κάνουν μακρινά ταξίδια είναι πέρα για πέρα επιβεβλημένη. Δεν μπορεί τόσες ψυχές να αφήνονται στο έλεος του θεού... Αλλά και στα μικρότερα, θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην εκπαίδευση των αξιωματικών σε θέματα προσφοράς πρώτων βοηθειών. Ευτυχώς σήμερα λειτουργούν καλές ιατρικές υπηρεσίες από απόσταση. Και μπορεί ο πλοίαρχος σε μια δύσκολη περίπτωση να επικοινωνήσει με ειδικούς και να τον καθοδηγήσουν. Όμως όσο και να τον καθοδηγήσουν, αν δεν ξέρει και ο ίδιος τα βασικά, τι μπορεί να κάνει;

Λάβετε επίσης υπόψη αυτό που τόνισα παραπάνω. Πως τα θύματα της τραγικής σημερινής είδησης ήταν απλώς επιβάτες. Δεν το είπα έτσι... Θέλησα να το αντιπαραθέσω με τους κινδύνους που ελλοχεύουν εκείνους που εργάζονται στο πλοίο. Γιατί η δουλειά στα καράβια - δε νομίζω να το αμφισβητεί κανείς - ανήκει στα επικίνδυνα και ενίοτε και στα ανθυγιεινά επαγγέλματα. Δυο μόνο χρόνια κράτησαν τα δικά μου ταξίδια στη θάλασσα, αλλά έχουν δει πολλά τα μάτια μου. Από τραυματισμούς, από οξείες παθολογικές καταστάσεις, από αφροδίσια...

Θυμάμαι εκείνο το φουκαρά το δόκιμο. Άψητος και άγουρος στη δουλειά... νέος και το αίμα του να βράζει. Κατάφερε και το άρπαξε το "παράσημο" σε κάποιο λιμάνι. Ο γραμματέας που τον εξέτασε κατέληξε πως πρόκειται για βλεννόρροια. Μου έδωσαν εντολή να βρω στο φαρμακείο τα κατάλληλα φάρμακα. Τα βρήκα... Και ήταν ληγμένα!!! Κι εμείς κάτι βδομάδες μακριά από λιμάνι...

Μα το χειρότερο ήταν με τον καπετάν Α..... Από τις Λιβανάτες κράταγε η σκούφια του. Λέγανε πως στο προηγούμενο μπάρκο ήταν καπετάνιος μα του 'τυχε μια στραβή και οι εταιρείες δεν τον εμπιστεύονταν πια. Αναγκάστηκε να μπαρκάρει γραμματικός.

Πίσω στο χωριό, κάποια γυναίκα και μερικά κουτσούβελα τον περίμεναν. Το καταλάβαινα από τα τηλεφωνήματα... Δεν ήταν άνθρωπος που άνοιγε εύκολα την ψυχή του. Μοναχικός και ιδιότροπος. Κι αν άνοιγε το στόμα του θα ήταν μονάχα για βρισίδι. Α, ναι. Είχα κι εγώ πολλά ακουσμένα.

Κάναμε όμως μαζί βάρδια. Δόκιμος βλέπετε εγώ... Κι έπρεπε δίπλα στον πιο έμπειρο να μαθητεύσω για να "ξεστραβωθώ". Και όσο και να το κάνεις, όσο στραβόξυλο και να είναι ο άνθρωπος, όταν βρίσκεται καταμεσής στη θάλασσα και νύχτα μάλιστα, ε, όλο και κάπου θα μαλακώσει η ψυχή του. Κάτι τέτοιες ώρες του ξέφευγε και μου έλεγε πως πονά η μέση του.

Μικρή ήμουν κι εγώ τότε. Δεν ήξερα και πολλά... Τώρα όμως που το σκέφτομαι, και με όσα έγιναν παρακάτω, καταλαβαίνω πως δεν ήταν πρόβλημα ορθοπεδικό. Κι απορώ που κανένας άλλος δεν το κατάλαβε, από τους μεγαλύτεροους... Γιατί το χρώμα του ανθρώπου έδειχνε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Τότε - σας είπα - εγώ ήμουν κοριτσάκι και χαμπάρι δεν έπαιρνα. Τώρα αν τον έβλεπα, με κείνο το σταχτί χρώμα στο πρόσωπο, δε θα το πέρναγα πια ότι το έχει από φυσικού του.

Ήρθε κάποια στιγμή η ώρα να ξεμπαρκάρω. Μαζί με το "μουστερή" μου, που τον έλεγε ο καπετάν Α.... Ε, ναι, αυτό ήταν και το μεγαλύτερο αγκάθι στις σχέσεις μας με τον υποπλοίαρχο. Και ούτε που λάμβανε υπόψη πως δεν ήταν περιστασιακό νταλαβέρι, αλλά αρραβώνας επίσημος. Αυτό που κυρίως τον ενοχλούσε και δεν ήταν λίγες οι φορές που με είχε προσβάλει, ήταν που τόλμησα να μπλέξω με άνθρωπο του πληρώματος. Ξέρετε, στα καράβια δίνουν μεγάλη σημασία σ' αυτά. Αλλού τρώνε οι αξιωματικοί, αλλού το πλήρωμα. Στα πάνω πατώματα κοιμούνται οι καπετάνιοι, πιο κάτω οι άλλοι αξιωματικοί, παρακάτω οι ναύτες και τα καμαρωτάκια. Και όταν λέμε κάτω, εννοούμε πολύ κάτω. Λες και δεν τους έπλασε αυτούς θεός.

Θα μου πείτε γιατί τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά; Αφενός για να καταλάβετε πως εγώ μόνο καλές αναμνήσεις δεν πήρα από κείνο τον άνθρωπο φεύγοντας από το καράβι. Το αφετέρου το αφήνω στην κρίση σας. Μην το θέλετε και βρεγμένο το παξιμάδι! Για λίγο προσέξτε ... Λέτε να είναι άσχετο το θέμα μου με τούτη τη νοοτροπία διαχωρισμού των ανθρώπων;

Και συνεχίζω... Ευτυχώς, που λέτε, ήταν καλός ο καπετάνιος και με προστάτευε. Αλλιώς θα είχα πάρει πόδι πολύ νωρίτερα με όσα τράβαγα από το γραμματέα. Άσχετα όμως από όλα αυτά, σαν έμαθα λίγο καιρό αργότερα τα "μαντάτα" του γραμματικού, γέμισε η καρδιά μου λύπηση και συγχώρεση. Ήταν βαριά άρρωστος εκείνος ο άνθρωπος. Βαρύτερα δε γινόταν. Καρκίνος στα νεφρά. Δεν τον προλάβαν... Έτσι μου είπαν. Είχε φτάσει το κακό στο απροχώρητο. Κι εκείνος πόναγε τόσον καιρό, μα ο νους του δεν πήγαινε εκεί. Θαρρούσε πως ήταν απλά η μέση... Και γιατρός πουθενά για να πάρει μια γνώμη... Τι στα καράβια να ζεις, τι στο μεσαίωνα!

Ξέρω, τώρα ξέρω πια ότι και η "αναποδιά" είναι κι αυτή σημάδι της αρρώστιας της κακιάς. Κι όχι μονάχα για λόγους ανθρωπιάς αλλά και με γνώση, καμιά κακία δεν κρατώ για κείνον τον άτυχο άνθρωπο. Μόνο λύπη μεγάλη. Και με όλη αυτή τη λύπη, και αν θέλετε και για μνημόσυνο στη ψυχούλα του και συχώρεση δική μου που κάποτε η καρδιά μου γέμιζε θυμό ενάντιά του... φωνάζω τώρα όσο πιο δυνατά μπορώ και λέω:

Κάντε επιτέλους κάτι για τους ναυτικούς! Μην τους αφήνετε στο έλεος του θεού. Καταμεσής στο πέλαγος δίχως ιατρική φροντίδα. Είναι άνθρωποι κι αυτοί. Τους περιμένουν οικογένειες πίσω. Γυναίκα και παιδιά. Κρίμα έτσι για χάρη γούστου να χάνεται μια ψυχή και κρίμα ορφανά να μεγαλώνουν τα παιδάκια του... Κρίμα και για όλες αυτές τις μαυροφορεμένες χήρες των ναυτικών.

Σκεφτείτε, ένα καράβι δεν είναι μόνο τριάντα νοματαίοι. Το σκεφτόμουν ακόμη κι εγώ, το άψητο ναυτόπαιδο, σαν μ' άφησαν πρώτη φορά να κάνω βάρδια στη γέφυρα. Δεν το ξεχνώ. Μετρούσα τον καθένα που κοιμόταν στα κάτω πατώματα εκείνη την ώρα και τον έβαζα τουλάχιστον επί τέσσερα... Και τρέμαν τα ποδάρια μου από την ευθύνη. Μην τύχει και τους βάλω σε κίνδυνο με τη δική μου απειρία. Και νααααα άνοιγα τα μάτια να ξεκρίνω στο σκοτεινό ορίζοντα μην έρχεται άλλο καράβι και τρακάρουμε. Το θυμάμαι σας λέω καλά. Έξω από τις ακτές της Λιβύης ήταν... Και γεμάτο ψαράδικα ο τόπος...

Ε, δεν μπορεί αυτό που ένα κοριτσάκι καταλάβαινε στα είκοσι, να μη το νιώθουν οι μεγάλοι της χώρας. Και μάλιστα τόσα χρόνια μετά. Προχώρησε ο κόσμος. Άλλαξαν οι εποχές. Κάποτε πρέπει επιτέλους να μετρήσουν ίσα στις ζυγαριές και τις ζωές των ναυτικών. Και τις ζωές εκείνων που τους καρτερούν. Αλλιώς πολιτισμένη χώρα να μη λεγόμαστε. Ούτε να καμαρώνουμε για την πρωτιά μας στις θάλασσες... Μόνο για τα λεφτά που βγάζουν οι εφοπλιστές. Και για τις βίλες τους και για τα κότερά τους. Όχι όμως για τον πολιτισμό μας. Γιατί πολιτισμός, και μάλιστα ελληνικός, είναι εκείνος που πάντων χρημάτων μέτρο θέτει τον άνθρωπο!





Ετούτη είναι η μόνη φωτογραφία που έχω από τον καπετάν Α.... Θολή, σαν και τις αναμνήσεις... Το μόνο που κρατάω καθαρό στην ψυχή μου είναι πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Όλοι! Και οι ναυτικοί. Κι από καπετάνιο μέχρι τζόβενο... Σταματήστε πια να τους συμπεριφέρεστε σαν ζώα. Γιατί δυστυχώς, το έχουν οι άνθρωποι αυτό το κακό, να φέρνονται κατά πως τους αντιμετωπίζουν...

1 σχόλιο:

  1. Ειναι υπεροχο το κειμενο αυτο.. ολες αυτες οι αναμνησεις, και οι ιστοριε ειναι θαυμασιες... εγω ειμαι 17 χρονων.. και του χρονου θα μπαρκαρω... παω ηδη στο ναυτικο λυκειο και μετα σκεφτομαι για ΑΕΝ! ειχετε δικιο σε οσα λετε στο παραπανω κειμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.