BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Χαιρετίζουμε τη μεγάλη νίκη της ΠΕΜΕΝ

Κάθε φορά που οι ναυτεργάτες κατεβαίνουν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, η καρδιά μας χτυπά με άλλο ρυθμό. Στο νου γυρίζουν τα χρόνια που τρώγαμε κι εμείς το πικρό ψωμί της θάλασσας, που πιο πικρό άλλο επάγγελμα δεν έχει. Θυμόμαστε και τη μέρα που απομείναμε για πάντα στην Ακτή Μιαούλη, θύματα της στυγνής πολιτικής που στηρίζει όλο και περισσότερα κέρδη για το κεφάλαιο και όλο μεγαλύτερο ξεζούμισμα για τους εργαζόμενους.

Σε λίγες μέρες κλείνουν 27 χρόνια από τη μέρα που ξεμπάρκαρα για τελευταία φορά. Ένα μπάρκο δέκα μηνών ήταν το τελευταίο μου. Με ένα γκαζάδικο που το πήγαμε για σκραπ για τη Φορμόζα. Δέκα μήνες σκληρής δουλειάς και με συνθήκες που δε διανοούνται οι στεριανοί.

Να λιώνουν ως και οι σόλες σου κάτω στον Περσικό, να παραγεμίζεις τη φόρμα εφημερίδες για να αντέξεις το κρύο στα λιμάνια της Ευρώπης. Πάνω κάτω, Ευρώπη - Περσικός συνέχεια. Δυο μήνες ταξίδι. Βγαίναμε μόνο όταν πιάναμε Ευρώπη. 48 ώρες. Όλο και όλο 48 ώρες κράταγε η εκφόρτωση. Δούλευες 6ωρίες μέρα και νύχτα. 12 - 6 τη μέρα, 12 - 6 και τη νύχτα. Κι ανάμεσα αν άντεχες έτρεχες να πατήσεις και λίγο στεριά. Και μετά ξανά δυο μήνες στο πέλαγος. Ανάμεσα ουρανό και θάλασσα.

Στη στεριά οι άνθρωποι παρακαλάνε για 8ωρο. Αγωνίζονται να μην τους το καταργήσουν. Ο ναυτεργάτης παρακαλάει να του δώσουν οβερτάιμ. Παρακαλάει να εργάζεται και τις Κυριακές και τις αργίες. Γιατί τότε το οβερτάιμ μετράει περισσότερο. Και γιατί νόημα δεν έχει κανένα να κάθεσαι και να μη δουλεύεις. Έτσι κι αλλιώς ακόμα και όταν σταματάει η δουλειά, εσύ μένεις εκεί, στο καράβι. Στο χώρο εργασίας. Δεν πας στο σπίτι και στην οικογένεια όπως όλοι οι άλλοι.

Δε μοιάζει σε τίποτα η δουλειά της θάλασσας με τις άλλες δουλειές. 24 ώρες το 24ωρο ανήκεις στον εργοδότη σου. Όταν το καράβι σε χρειαστεί δε μετράει αν είναι νύχτα και αν σου λείπει ύπνος. Σε ποια δουλειά έξω δουλεύουν οι άνθρωποι 48 ώρες συνεχόμενες; Και δε λέμε δουλειά γραφείου. Λέμε να μη νιώθεις πια τα πόδια σου από την κούραση και τα μάτια σου να χρειάζονται οδοντογλυφίδες για να μείνουν ανοιχτά.

Και λέμε να είναι αποκομμένος από τον έξω κόσμο. Να πληρώνεις τα μαλλιά της κεφαλής σου για να μιλήσεις λίγα λεπτά στο τηλέφωνο με τους δικούς σου. Να γυρνάς μετά από μήνες και να αισθάνεσαι ξένος στην ίδια σου τη χώρα. Ούφο... που δεν ξέρει τίποτε για τους μήνες που έλειπε.

Λέμε ακόμη πως αλλάζεις συνεχώς τόπους. Το ρολόι γυρνάει σαν τρελό πότε πίσω και πότε μπρος. Το σώμα σου διαμαρτύρεται. Το δέρμα σου διαμαρτύρεται. Άλλο κλίμα στον ένα τόπο, άλλο στον άλλο. Και ούτε ξέρεις από που να φυλαχτείς να μην πάρεις και κανένα παράσημο από αρρώστιες άγνωστες στον πολιτισμένο δικό μας κόσμο.

Από την ώρα που θα πατήσεις στο καράβι ζεις συνέχεια με το βουητό των μηχανών. Με αυτό ξυπνάς, με αυτό δουλεύεις, με αυτό κοιμάσαι. Και σε ένα κόσμο που συνέχεια κουνιέται. Πότε λίγο και πότε πολύ. Είναι νύχτες που άδικα πολεμάς να κοιμηθείς. Το μπότζι σε πετάει πότε από τη μια και πότε από την άλλη.

Όσα και να πω τελειωμό δεν έχουν οι πίκρες και οι καημοί της θάλασσας. Νομίζουν κάποιοι πως είναι μονάχα ο κίνδυνος. Μακάρι να ήταν αυτός και μόνο. Γιατί αυτόν τον ξέραμε όταν διαλέγαμε το δρόμο της θάλασσας. Και μας άρεσε κιόλας. Να κονταροχτυπιέσαι με τη φύση και να τη νικάς. Είναι ηδονή αξεπέραστη και όποιος δεν την εισπράττει ως ηδονή, για ναυτικός δεν κάνει. Με τα άλλα όμως; Με τα άλλα πώς να την παλέψεις;

Και κυρίως πώς να παλέψεις την ώρα που θα σου κλείσουν οι πόρτες; Να πολεμάς μήνες και χρόνια όλους τους δαίμονες και όλες τις αναποδιές και μία μέρα των ημερών που η κρίση δένει καράβια, να σου δείχνουν την πόρτα. Όταν ένα καράβι δε βρίσκει ναύλο το πάνε στη ράδα. Οι άνθρωποι όμως; Οι άνθρωποι που το δουλεύανε τι γίνονται; Ποιος νοιάστηκε ποτέ γι' αυτούς;

Γι' αυτό και τα χρόνια δε φτάνουν να ξεχάσεις. Μένει ανοιχτή η πληγή και εκεί που δεν το περιμένεις ματώνει και σου σκίζει την ψυχή η αδικία. Μόνο βάλσαμο να βλέπεις τους χτεσινούς συναδέλφους να αγωνίζονται και να νικούν. Η δική τους νίκη είναι και δική σου. Όπως και ο κάθε αγώνας τους είναι δικός μας κι αυτός. Τον θρέφει το αγιάτρευτο άδικο από στρατιές ολάκερες ναυτεργατών, του χτες και του σήμερα.

Έτσι και τώρα με την ΠΕΜΕΝ. Χαρήκαμε χαρά μεγάλη μαθαίνοντας τα ευχάριστα. Και τους ευχαριστούμε μέσα από την καρδιά μου που είναι εκεί, στις επάλξεις πάντα, και κρατούν ψηλά το τίμιο λάβαρο των αγώνων.

Από το Ριζοσπάστη παραθέτουμε:

Με το σπαθί τους κέρδισαν τα δεδουλευμένα

Η απεργία που κήρυξε η ΠΕΜΕΝ στα πλοία που χρωστάνε μισθούς,

έφερε από χτες τα πρώτα αποτελέσματα


Από τη χτεσινή περιφρούρηση της απεργίας στο λιμάνι του Πειραιά


Με το κεφάλι ψηλά και στέλνοντας το μήνυμα σε όλους τους εργάτες ότι οι ταξικοί αγώνες φέρνουν αποτελέσματα, ξαναγύρισαν στα πόστα τους χτες το απόγευμα οι ναυτεργάτες των πλοίων «ΣΑΡΔΗΝΙΑ ΒΕΡΑ» της εταιρείας ΚΑΛΛΙΣΤΗ του εφοπλιστή Σπανού και οι ναυτεργάτες του πλοίου «ΜΑΡΙΝΑ» της GA FERRIES του Αγούδημου. Εδωσαν αποφασιστικά τον απεργιακό αγώνα για τα δεδουλευμένα που είχε κηρύξει η ΠΕΜΕΝ στα μηχανοστάσια των πλοίων αυτών των εταιρειών και κατάφεραν να καταγράψουν θετικά αποτελέσματα, αναδεικνύοντας τις μεσαιωνικές συνθήκες γαλέρας που βιώνουν.

Καθοριστικής σημασίας για την έκβαση του αγώνα ήταν η αλληλεγγύη των δυνάμεων του ΠΑΜΕ. Εργαζόμενοι από άλλους κλάδους με έντονη την παρουσία της νεολαίας, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των ταξικών δυνάμεων συμπαρατάχθηκαν στους καταπέλτες των δύο πλοίων περιφρουρώντας την απεργία και δίνοντας δύναμη στους ναυτεργάτες να συνεχίσουν. Ο αγώνας για τα δεδουλευμένα συνεχίζεται και στα υπόλοιπα πλοία του Αγούδημου, ενώ από χτες το βράδυ ξεκίνησε η 24ωρη απεργία που έχει κηρύξει η ΠΕΜΕΝ και για τα πλοία της ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΘΑΣΟΥ (ΑΝΕΘ) για να πάρουν τους μισθούς τους.

Οι ναυτεργάτες των πλοίων, από προχτές τα μεσάνυχτα που ξεκίνησε η απεργία αναμετρήθηκαν με ένα «όργιο» απεργοσπαστικών, τρομοκρατικών μηχανισμών που είχαν στήσει από κοινού υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και εφοπλιστές. Στο πλοίο «ΡΟΔΑΝΘΗ» του Αγούδημου, το ΥΕΝ είχε δώσει άδεια να αποπλεύσει ακριβώς με την έναρξη της απεργίας, δηλαδή προχτές τα μεσάνυχτα, παρά το γεγονός ότι οι ναυτεργάτες, ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ ταυτόχρονα με τα δεδουλευμένα είχαν καταγγείλει προβλήματα στην αξιοπλοΐα του και στις συνθήκες υγιεινής, που έθεταν σε κίνδυνο την υγεία και των επιβατών.

Προκειμένου να αποπλεύσει το πλοίο με κάθε τρόπο, οι Υπηρεσίες του Κλάδου Ελέγχου Εμπορικών Πλοίων και η Υγειονομική Υπηρεσία της Νομαρχίας Πειραιά δήλωσαν ότι δεν βρήκαν «κανένα πρόβλημα», σύμφωνα με το ΥΕΝ, όταν ακόμα και ο καταπέλτης του πλοίου κλείνει με «πατέντες»!

Οι απεργοσπαστικοί μηχανισμοί ήταν στο «φουλ» και χτες το απόγευμα στο «ΣΑΡΔΗΝΙΑ ΒΕΡΑ». Στελέχη του Σπανού επιδόθηκαν σε σωρό από τρομοκρατικές μεθοδεύσεις, ενώ ο εφοπλιστής δεν παρέλειψε να επιστρατεύσει και «αγανακτισμένους» επιβάτες. Μάλιστα, κάθε ώρα, από τα μεγάφωνα του πλοίου γινόταν ανακοίνωση από άνθρωπο του Σπανού, ότι «το πλήρωμα έχει πληρωθεί και δεν απεργεί»!

Οι ναυτεργάτες κράτησαν την απεργία τους, απαιτώντας ταυτόχρονα να ανακληθεί και η τρομοκρατική απόλυση σε βάρος του β' μηχανικού του πλοίου και ανάγκασαν τον εφοπλιστή σε υποχώρηση. Δεσμεύτηκε την Μ. Τετάρτη να καταβάλει τα λεφτά, ανακάλεσε την απόλυση του μηχανικού και το πλοίο απέπλευσε.Τα δεδουλευμένα τους πήραν και οι ναυτεργάτες του πλοίου «ΜΑΡΙΝΑ» του Αγούδημου, οπότε και απέπλευσε για τον προορισμό του.

_________

Μπράβο λεβέντες της ΠΕΜΕΝ! Μπράβο πολυαγαπημένοι μας μουντζούρηδες! Συνεχίστε δυνατά και αποφασιστικά. Οι ευχές μας και οι επιθυμίες μας για καλύτερες μέρες στη θάλασσα θα είναι πάντα κοντά σας.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.