ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ

BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, ΕΛΛΗΝΑΚΟ, "ΜΕΝΕΙΣ ΕΥΡΩΠΗ"!!!


Αγαπημένη Δευτέρα... Ξυπνάς και πάλι όλα στη θεσούλα τους… Ζωούλα… Δουλίτσα… Σπιτάκι…

...Το σπίτι κρύο, τα καύσιμα πανάκριβα, δουλειά δυο ώρες την ημέρα, αλλά δεν πειράζει… Μένεις Ευρώπη.

...Φοράς ανάποδα το τρύπιο σώβρακο, το μπαλωμένο σου παντελόνι, το περσυνό πουκάμισο, αλλά δεν πειράζει… Μένεις Ευρώπη…

...Κατεβαίνεις τις σκάλες, απλήρωτα τα κοινόχρηστα, κομμένο το ρεύμα, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Σκέφτεσαι για μια στιγμή το πατρικό σου που στο πήρε ο Ενφιας και τους παππούδες γονείς σου που τη βγάζουν ζόρικα στο χωριό, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη…

...Θα μπεις στον κουβά σου, θα πας για καύσιμα, θα βάλεις ένα δεκάρικο για να σου βγάλει την απόσταση μέχρι τη δουλειά… Εχεις ακόμα εσύ κι άλλοι κάποιοι, όσοι δεν έχουν κρίμα… Δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Βλέπεις τα κάγκελα πάλι μπροστά στον Άγνωστο… φυλακισμένος μοιάζει, η Βουλή των Ελληνάκων φρούριο… Αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Τα ματ γύρω με τα ψεκαστικά για την διαφύλαξιν της κανονικότητος, πάνοπλοι φρουροί της Δημοκρατίας σου, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Λίγο πιο πέρα μία (πρώην) διαδήλωση, ανοιγμένα κεφάλια, παππούδια πεσμένα, κοπέλες με τη νιότη τους και τα όνειρα πεσμένα με το αίμα τους στην άσφαλτο, αλλά δεν πειράζει… Μένεις Ευρώπη.

…Βλέπεις να περνάει το κόκκινο η τρισ-θωρακισμένη μπέμπα του Μπένι, αυτή που το σέρβις της μόνο κάνει όσο όλη σου η ζωή, ζηλεύεις, κοιτάς την τσέπη σου, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη..

…Δουλειά δωδεκάωρη, μισά ένσημα, 420 μαύρα τα λοιπά στο χέρι, το μαγαζί πάει κατά διαόλου, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Στρίβεις τσιγάρο στα κλεφτά, βλέπεις κόσμο σκυφτό και τις αφίσες για ξεσηκωμό της εργατιάς στα τζάμια των απέναντι και δίπλα κουφαριών πρώην επιχειρήσεων… Δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

...Επιστρέφοντας θα δεις το κηδειόχαρτο του γείτονά σου, που σάλταρε απ’ τον τρίτο, θα ρίξεις ένα βλέμμα στον άστεγο, μισό μέσα στον κάδο, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Το ΑΤΜ σου έδωσε επιτέλους τα πολυπόθητα 300 ευρουδάκια σου, τα πρώτα και τα τελευταία του μηνού σου. Θα πας στα Λίντλ τώρα για τα σαπάκια σου… Φθηνά… Οριακά, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Θα κοιτάξεις την τιμή στο μαϊντανό που κόστιζε 50 δραχμές, θα τον πληρώσεις σήμερα 50 λεπτά, θα θυμηθείς τον Παπαδήμο και τον Σημίτη που σε κάναν ευρωπαίο μπροστά στο ΑΤΜ και θα πεις, “δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη”.

…Στο σπίτι σε περιμένει το λαδερό ή τα μακαρόνια σου, το ψωμάκι σου απ’ τις προσφορές των ημι-ληγμένων, θα φας, θα καταπιείς και το γενόσημο για το άγχος, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Κάνεις σκάιπ με τον αδελφό σου που έχει τώρα τρία χρόνια στην Γερμανία, οδηγός σε κάβα τούρκου, μαθαίνεις για τα βρισίδια της Μπιλντ που σε λένε τεμπελχανά κι άχρηστο, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Θα ανοίξεις την εφημερίδα, την τιβί, θα ενημερωθείς για τους φίλους σου έξω που σε θέλουν ευρωπαίο, θα χαρείς που στο Σίτι ανέβηκαν οι μετοχές και ο Νταξ πήρε μισή μονάδα απ’ τις δηλώσεις του Μπλουμ και του Γιουνκέρ… Και θα χαρείς διπλά που είσαι ευρωπαίος και που μένεις Ευρώπη..

…Ο Μπάμπης του Σκάϊ στη θέση του, μαζί με τ’ άλλα παιδιά για την ενημέρωσή σου, με τ’ αφεντικά τους να χρωστάν ο καθένας δύο ΑΕΠ, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Ο Τραγάκης, ο Άδωνης, ο Βορίδης, ο Ντινό, η Βούλτ… Ολοι οι σωτήρες σου και πάλι στο εικόνισμά σου για να τους φιλάς τα πόδια, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Στην οθόνη και η πλούσια κυράτσα που αγαπάει τα παιδιά και βάζει τον χορευταρά με τα μακαρόνια να διαφημίζει τη νέα υπηρεσία συσσιτίων του ιδρύματός της, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη…

…Στο άλλο κανάλι ο Σάμι κι ο Βαγγέλης ο τετρα.. πέρατος, γεωγραφικά μιλώντας και νοητικώς φυσικά… Εδώ κι αυτοί... Σα να μη πέρασε μια μέρα, με το δάχτυλο στη μούρη σου κουνιστό κι εθνοσωτήριον, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Θα δεις και τα διαφημιστικά με τα καλούδια που δεν σου φτάνουν μια ζωή ν’ αγοράζεις, θα δεις τον τζάμπα να χτυπιέται για πάρτη σου, και τη ΔΕΗ σου πουλημένη σε μικρή και μεγάλη που σου έστειλε λογαριασμό τρία μηνιάτικα, αλλά δεν πειράζει, μένεις Eυρώπη.

...Κι αφού ενημερωθείς κι αναλογιστείς πως έκανες το χρέος σου ως ανθρωπάκος κι ελληνάκος, θα χαϊδέψεις το βιβλιάριο καταθέσεων με το διψήφιο ποσό πριν το βάλεις κάτω απ’ το μαξιλάρι… Aλλά δεν πειράζει, μένεις Eυρώπη.

Αυτά διαλέγεις Eλληνάκο… Aνθρωπάκο.

Όλα υποκοριστικά… ζωούλα, δουλίτσα, σπιτάκι, παιδάκια.

Όλα υποκοριστικά, μη τυχόν και τα δουν και του τα πάρουν.

ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ λοιπόν. Αλλά μη λες πως δεν σ’ αρέσει στα τέσσερα κι επαναληπτικώς εις αεί.

Κι όταν γεράσεις και τα παιδιά σου σε ρωτήσουν, τι σημαντικό έκανες στη ζωή σου, απάντα με παρρησία:


«Ε… ναι…έζησα τη ζωούλα μου ησύχως κι επιτυχώς»


http://olympia.gr/

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.