BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

AEGEAN ANGEL: Το τρίο ΝΟ ΝΕΪΜ!!!

Περνάνε οι ώρες, περνάνε οι μέρες και ακόμη καμία είδηση για διακομιδή σε νοσοκομείο του βαριά τραυματισμένου υποπλοιάρχου του Aegean Angel.

Υπομονή. Πρέπει πρώτα να φτάσει το καράβι στα 200 μίλια απόσταση από τις ακτές!

Όταν και όπως φτάσει. Γιατί μιλάμε για καράβι που από την Πέμπτη ταξιδεύει δίχως καπετάνιο και πρώτο μηχανικό. Και ο Γραμματικός του χαροπαλεύει κι αυτός.

Η τραγωδία έπληξε το Aegean Angel στα 790 μίλια από τις Βερμούδες... Και τα μίλια δεν είναι χιλιόμετρα. Ένα ναυτικό μίλι είναι 1852 μέτρα. Και τα 790 μίλια είναι σχεδόν 1.500 χιλιόμετρα. Μπορείς να σκεφτείς για τι απόσταση μιλάμε; Αν έχεις ταξιδέψει από Ηγουμενίτσα για Αθήνα, τότε βάλε στο νου σου το τριπλάσιο αυτού του ταξιδιού...

Και βάλε κατά νου και τη διαφορά στην ταχύτητα. Γιατί άλλο αυτοκίνητο και άλλο καράβι. Και μάλιστα γκαζάδικο, όχι ταχύπλοο.


Ένα συνηθισμένο σημερινό γκαζάδικο ταξιδεύει με λιγότερα από 20 μίλια την ώρα. Και σε θαλασσοταραχή με ακόμη λιγότερα... Ειδικά για το Aegean Angel η μέγιστη ταχύτητα που αναφέρεται είναι 13,8 μίλια την ώρα.

Προφανώς δεν ταξιδεύει με αυτή την ταχύτητα. Αλλιώς θα είχε κιόλας φτάσει στα 200 μίλια από τις ακτές. Και η αεροδιακομιδή θα είχε γίνει ήδη.

Με τι ταχύτητα άραγε ταξιδεύει; Και υπολογίζουν πως το βράδυ της Κυριακής θα βρεθεί σε κατάλληλο σημείο; Σε τρία δηλαδή 24ωρα περίπου από την ώρα της τραγωδίας; Για να διανύσει τα 600 περίπου κρίσιμα μίλια;

Κι ακόμη. Με βάση τα δεδομένα για τη συμμετοχή του ίδιου πλοίου πριν τρία περίπου χρόνια στη διάσωση ναυαγών και μάλιστα στην ίδια θαλάσσια περιοχή, γνωρίζουμε ότι η τότε επιχείρηση συνέβη στα 300 μίλια από τις ακτές.

Τώρα κανένα άλλο καράβι δε βρέθηκε εκεί κοντά που να συμμετέχει στο πρόγραμμα amver; Και να μπορέσει να συνδράμει το άτυχο Aegean Angel;

Αυτά βέβαια που ρωτάμε είναι όλα θεωρητικά. Μόνο οι ειδικοί μπορούν να ξέρουν τις απαντήσεις. Και να υπογραμμίσουμε ότι το μόνο που ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή είναι να σωθεί ο άνθρωπος και όχι οι λεπτομέρειες.

Όμως μας ενοχλεί και κάτι ακόμη. Αυτό το νο νέιμ...

http://www.nationnews.com/articles/view/two-killed-as-wave-hits-tanker/

The Aegean Angel was in mid-Atlantic sailing to the US Gulf from Estonia with a cargo of fuel oil when it was hit by the wave, killing the 47-year-old captain and 33-year-old chief mechanic and seriously injuring the 34-year-old deputy captain. The trio have not been named.


Τόσες ώρες μετά την τραγωδία και τα θύματα παραμένουν ανώνυμα. Και μόνο χάρη στα κυπριακά μέσα ενημέρωσης έγινε γνωστό το όνομα του υποπλοιάρχου, καθώς πρόκειται για ελληνοκύπριο.

http://www.philenews.com/main/1,1,22,0,55181-.aspx

Πειραιάς: Δύο Έλληνες ναυτικοί έχασαν τη ζωή τους και ένας Κύπριος, ο Αντώνης Ιωάννου από την Πάφο, τραυματίστηκε σοβαρά στη διάρκεια θαλασσοταραχής στον Ατλαντικό.

Οι νεκροί ποιοι είναι; Ο καπετάνιος και ο πρώτος μηχανικός του Aegean Angel; Δεν έχουν όνομα αυτοί οι άνθρωποι;

Φυσικά και θα είχαν όνομα. Και οικογένεια επίσης. Άλλος μάνα, άλλος γυναίκα, άλλος παιδιά. Και όνειρα και ελπίδες για το αύριο... Και σπουδές και κόπους πίσω τους. Τώρα χάθηκαν όλα. Μα και το όνομά τους;

Μα έτσι είναι η πολιτισμένη κοινωνία της τρίτης μ.Χ. χιλιετίας. Η υποτιθέμενα εκδημοκρατισμένη και με τα ανθρώπινα δικαιώματα κορωνίδα.

Σ' αυτή λοιπόν την κοινωνία, την κοινωνία μας, και σ' αυτήν την εποχή, τη δική μας εποχή, κανείς δε νοιάζεται για το όνομα των άτυχων ναυτικών που άφησαν παραμονή του νέου χρόνου την τελευταία τους πνοή εκεί στη μέση του Ατλαντικού. Και που αντί να γιορτάσουν Πρωτοχρονιά, έστω και μεσοπέλαγα, βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη στο ψυγείο του πλοίου. Εκεί που φυλάγονται πλέον όσοι ναυτικοί θα τους βρει το μοιραίο στη θάλασσα και μέχρι να καταστεί δυνατή η μεταφορά τους στην ξηρά. Ε, εξέλιξη είναι κι αυτό. Παλιά τους έραβαν σε ένα κομμάτι καραβόπανο και τους πέταγαν στα κύματα...

Το όνομα είναι βεβαίως το κερασάκι και μόνο στην τούρτα της αδιαφορίας. Γιατί με πόνο ψυχής είδαμε τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα να θάβουν τελείως την είδηση. Ήταν βλέπεις και η Πρωτοχρονιά στη μέση... κι έτσι αντί να ενημερώνουν για την πορεία της διάσωσης, προτίμησαν χτες βράδυ στα κεντρικά δελτία των τηλεοπτικών σταθμών να μας παρουσιάζουν τα κρουαζιερόπλοια που κατέπλευσαν στον Πειραιά και όχι μόνο:

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=231839&cid=4

Και τους χιλιάδες επιβάτες που κουβάλησαν. Παιδιάαααααα, ο στόλος! Ακόμη μια φορά...

Και μόνο ένας παιδικός φίλος του καπετάν Αντώνη βρέθηκε να απευθύνει έκκληση για τη σωτηρία του:

http://prezatv.blogspot.com/2010/12/aegean-angel-arcadia-hellas.html

Παιδιά είμαι από Κύπρο, παιδικός φίλος του τραυματία υποπλοίαρχου. Εγώ και πολλοί άλλοι φίλοι ανησυχούμε για την υγεία του υποπλοίαρχου.

Σας παρακαλώ θερμά, εάν έχετε οποιοδήποτε τρόπο που μπορείτε να βοηθήσετε στην άμεση μεταφορά του υποπλοίαρχου Αντώνη Ιωάννου σε κάποιο νοσοκομείο, είτε πιέζοντας το Υπουργείο για να πιέσει τους Αμερικανούς να δουν το θέμα ζεστά, είτε με το να σκεφτείτε κάποιο άλλο τρόπο που να συνεπάγεται σύντομη μεταφορά, παρακαλώ πράξετε το.

[...]
ΠΡΕΖΑ TV - 31-12-2010

Δεν ξέρω αν εγώ σκέφτομαι παράξενα. Μα ναι, με ενοχλεί αυτή η στάση της κοινωνίας. Ο διαχωρισμός σε νο νέιμ και σε επώνυμους. Που δεν ανατρέπεται ακόμη και μπροστά σε μια τραγωδία.

Και με πονάει δίπλα στο ανώνυμο τρίο των θυμάτων του καραβιού να βλέπω το επώνυμο τρίο των πλοιοκτητών:


Στιγμιότυπο από τη βράβευση της Arcadia από τους «Lloyd's List» του Λονδίνου
στο τέλος του 2007.

Διακρίνονται από αριστερά ο κ. Π. Αγγελόπουλος, ο κ. Κ. Αγγελόπουλος και ο κ. Γ. Αγγελόπουλος

Διαβάστε περισσότερα στο ΒΗΜΑ

Διότι λέει οι άνθρωποι αυτοί υλοποίησαν το μεγαλύτερο ναυπηγικό πρόγραμμα στον κόσμο εντός του 2007 που ξεπέρασε τα 400 εκατ. δολάρια!

Μη με ρωτάτε τι σημαίνει 400 εκατ. δολάρια. Γιατί ανήκω σε εκείνους που φέτος έλαβαν 400 ευρώ χριστουγεννιάτικο δώρο. Και ζαλίζομαι να βρω τη διαφορά. Τη διαφορά στο χρήμα.

Την άλλη όμως διαφορά, του τι σημαίνω βάζω χρήματα και τι δίνω τη ζωή μου;

Αυτή τη διαφορά τη βλέπει κανένας; Και αν τη βλέπει, πώς τη ζυγίζει;

Τι μετράει στην πλάστιγγα των σημερινών αξιών βαρύτερα; Το χρήμα ή το αίμα;

Τι ρωτάω... Αν αλλιώς είχαν τα πράγματα στην πολιτισμένη μας κοινωνία και την προοδευμένη εποχή μας, θα υπήρχε γιατρός στα καράβια. Δε θα αφήνονταν στο έλεος τόσες ψυχές.

Όμως όχι μόνο γιατρό δεν έχουν τα εμπορικά πλοία αλλά και σε διαρκή υποβάθμιση βρίσκονται οι ναυτικές σπουδές. Φτάσαμε στα Χριστούγεννα και υπάρχουν ΑΕΝ, πχ της Κύμης, που λειτουργούν με μόνο δύο καθηγητές. Υποτίθεται πως σε λίγους μήνες οι απόφοιτοί τους θα λάβουν πτυχίο ανθυποπλοιάρχου... Με τι γνώσεις;

Η τραγωδία του Aegean Angel έρχεται να υπογραμμίσει και αυτή την ολιγωρία. Γιατί ιδού που ολόκληρο σούπερ τάνκερ έμεινε καταμεσής στον ωκεανό χωρίς καπετάνιο και χωρίς γραμματικό.

Τι άλλους αξιωματικούς καταστρώματος διαθέτει; Και με τι προσόντα; Να υποθέσουμε πως υπάρχει ύπαρχος; Ή τουλάχιστον τρεις ανθυποπλοίαρχοι; Όπως συμβαίνει σε αρκετές μεγάλες εταιρείες;

Θα θέλαμε να ξέρουμε. Αλλά οι δημοσιογράφοι περί άλλων τυρβάζουν. Και τέτοια ερωτήματα ούτε τα υποβάλλουν ούτε ενημερώνουν σχετικά την κοινή γνώμη.

Αν κάποιος επιτέλους ευαίσθητος δημοσιογράφος ακούει, ας βάλει το ερώτημα: Ποια ακριβώς είναι η σύνθεση του πληρώματος αυτού του πλοίου;

Κι επιτέλους. Τόσες μέρες μετά την τραγωδία ας πουν και τα ονόματα των θυμάτων. Άνθρωποι ήταν. Όχι άψυχα εξαρτήματα του πλοίου...

Κι εμείς επίσης άνθρωποι. Που μπορεί να τους ξέραμε. Μπορεί να τους είχαμε συμμαθητές.

Αυτός ο διαχωρισμός σε επώνυμους και νο νέιμ ούτε μπρος στο θάνατο δε σταματάει;

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.