BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ ΚΙΟΛΑΣ!!!

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ ΚΙΟΛΑΣ!!!

Κάθεται προχτές ο άλλος, ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Θεσπρωτίας, και πανηγύριζε για τα ναυπηγεία στη Σύρο:

"Οι άλλοι τα έκλεισαν, εμείς τα ανοίξαμε!
Ο #ΣΥΡΙΖΑ κατά τα άλλα, διώχνει τις επενδύσεις. #synexizoume"

Τι να του πεις; Που το άνοιγμα έγινε γιατί τα ξεπούλησαν στους Αμερικάνους; Κι αφού χαρίστηκαν 100% τα χρέη του προηγούμενου ιδιοκτήτη προς το δημόσιο! Και συγκεκριμένα τα χρέη αυτά ήταν στον ΕΦΚΑ 26,814 εκατ. ευρώ και 9,935 εκατ. ευρώ στο Δημόσιο. Ρυθμίστηκαν επίσης και τα χρέη προς τις τράπεζες και κανονίστηκε να τα αποπληρώσουν σε 30 εξαμηνιαίες δόσεις! Που σημαίνει σε 15 χρόνια. Όσο για τα υπόλοιπα χρέη κανονίστηκε να αποπληρωθούν σε 280 δόσεις!!!

Διαβάστε εδώ και φρίξτε με τα όσα συμβαίνουν υπό τη σκιά της πρώτης φοράς αριστεράς.

http://prin.gr/?p=22106

Όσο για τον συντοπίτη μου βουλευτή που πανηγύριζε για ένα τέτοιο άνοιγμα - πρόκληση των ναυπηγείων, υποθέτω πως με τα μυαλά που κουβαλάει θα πανηγυρίσει και αν δει την ΚΟΣΚΟ να αγοράζει και το λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Μα όλα τελικά στο σφυρί;;;

(όσο για τους πανηγυρισμούς μας θύμισαν τις ιαχές για το 1 εκατομμύριο των εφοπλιστών υπέρ της ναυτικής εκπαίδευσης, πουρμπουάρ γιατί τους έκαναν όλα τα χατίρια σε θέματα φορολογίας... εξέλιπε κάθε τσίπα πια...)

____________________________________________

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ ΠΡΙΝ

Νέο μεγάλο σκάνδαλο η εξαγορά 
του ναυπηγείου Νεώριο Σύρου 


Posted: September 24, 2018

Γιώργος Καλημερίδης

Τη δεκαετία του ΄70, ο συριανός ποιητής Μάνος Ελευθερίου μαγνητοφώνησε τις μαρτυρίες πολλών εργατριών που δούλευαν στις φάμπρικες της Σύρου στις αρχές του 20ού αιώνα. Αναπαράγουμε ένα απόσπασμα, το οποίο περιγράφει, όχι μόνο την φρικτή εργατική πραγματικότητα του προηγούμενου αιώνα, αλλά δυστυχώς και πρακτικές του καπιταλισμού του 21ου αιώνα και θα γίνουμε παρακάτω πιο συγκεκριμένοι : «Έξι χρονώ άρχισα να δουλεύω (1906), έπαιρνα μια πεντάρα τη μέρα (..) Το πρωί πιάναμε δουλειά στις έξι, σηκωνόμασταν από τις πέντε. Από το πρωί στις έξι μέχρι το βράδυ στις έξι, είχα να φάω όλη την ημέρα. Αυτό το βιολί κράτησε χρόνια. Μέχρι που ήρθε θυμάμαι ο Βενιζέλος (1912), ο γέρος Βενιζέλος και με βάζουνε εμένα και ένα άλλο κοριτσάκι, απαγορευότανε να δουλεύουμε, σε μια κάσα, σαν κιβωτό. Αφού λοιπόν μας κλείσανε μέσα, μπήκε ο Βενιζέλος και όλος ο κόσμος που δούλευε μέσα και ήτανε πολύς κόσμος που δούλευε. Φωνάζανε λοιπόν να μιλήσουμε “υπέρ” για τα αφεντικά για να μη μας βγάλουνε κι από τη δουλειά, ότι περνάμε καλά κύριε Βενιζέλο, φωνές, δάφνες και τα ρέστα. Εμάς μας ξεχάσανε μες στην κιβωτό. Φεύγει το κατάστημα, κλείνει το μαγαζί, έφυγε όλο το προσωπικό και εμείς μέσα».

Στις αρχές του προηγούμενο αιώνα έκλειναν μικρά παιδιά σε κιβώτια για να μην χαλάσουν τη φιέστα ενός πρωθυπουργού με πρόσφατα ψηφισμένη «φιλεργατική νομοθεσία». Στις μέρες μας, η μεταβίβαση του ναυπηγείου «Νεώριο» από την εταιρεία του Ν. Ταβουλάρη στον, αμερικάνικων συμφερόντων, όμιλο ΟNEX και ο ερχομός του πρωθυπουργού στη Σύρο (ο οποίος βρήκε την ευκαιρία να επιβεβαιώσει την αφήγηση ενός φιλοεπενδυτικού κλίματος), συνοδεύτηκε από μια αντίστοιχη φιέστα που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από αυτήν που παίχτηκε στη Σύρο πριν από 106 χρόνια.

Η επενδυτική φιέστα του Αλ. Τσίπρα έκρυβε ξανά τους απλήρωτους εργαζόμενους



Ελεγχόμενο ακροατήριο, χάρις στις άοκνες προσπάθειες του εργοδοτικού εργοστασιακού σωματείου, οι πρόθυμοι της τοπικής αυτοδιοίκησης πάντα παρόντες και πάντα ευαίσθητοι στο να διαμορφώσουν ένα φιλοεπενδυτικό κλίμα, ο μητροπολίτης να εξαίρει το ρόλο του νέου επενδυτή που πάλεψε και νίκησε την ελληνική γραφειοκρατία και ο πρωθυπουργός να επιλέγει τη Σύρο, λίγο μετά την έναρξη της μεταπρογραμματικής εποπτείας, για να υπογραμμίσει ότι η χώρα αλλάζει σελίδα και εισέρχεται στο δρόμο της ανάπτυξης με δημοσιονομική πλέον σταθερότητα. Έξω από το ναυπηγείο η αστερόεσσα ανέμιζε περήφανη, είχε άλλωστε προηγηθεί η επίσκεψη του αμερικάνου πρέσβη και της ναυτικής ακόλουθου του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού. Αυτή ήταν η εικόνα από την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Νεώριο Σύρου στα τέλη Αυγούστου. Φωνές, δάφνες και τα ρέστα που θα έλεγε και η εργάτρια του περασμένου αιώνα. Υπάρχει όμως κάθε φορά και το κιβώτιο, η κάσα, η κιβωτός στην οποία κρύβει το κεφάλαιο την υπαρκτή πραγματικότητα. Και στην περίπτωσή μας η κάσα είναι οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, οι νέες συμβάσεις εργασίας, το φέσι στο ελληνικό δημόσιο και η πρόσδεσή μας με τους μακελάρηδες της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Το ελληνικό δημόσιο αναλαμβάνει το ναυπηγείο του Νεωρίου χρεωκοπημένο από τον Γ. Γουλανδρή τη δεκαετία του 80. Είναι η εποχή των κρατικοποιήσεων. Το ναυπηγείο ιδιωτικοποιείται στα μέσα της δεκαετίας του 90, επί της ουσίας, χαρίζεται στην εταιρεία του Ν. Ταβουλάρη, με όλα τα περιουσιακά του στοιχεία (πχ ακίνητα ). Η νέα εταιρεία αξιοποιεί τις προμήθειες του ελληνικού δημοσίου (δεξαμενές του πολεμικού ναυτικού), αξιοποιεί εκβιαστικά ένα σύνολο ευνοϊκών ρυθμίσεων των νέων χρεών της, διατηρεί απλήρωτους τους εργαζομένους της, ενώ συνεχίζει να αναλαμβάνει έργα του ελληνικού δημοσίου. Στην τελευταία ρύθμιση (με υπουργό τον Γ. Βρούτση) τα ναυπηγεία Σύρου εξαιρέθηκαν από την καταβολή ληξιπρόθεσμων οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία, προκαλώντας ζημιά 7,5 εκατ. ευρώ στο ελληνικό δημόσιο, σε μια περίοδο που όλοι μιλούσαν για μαϊμού συνταξιούχους που επιβαρύνουν υποτίθεται τον δημόσιο προϋπολογισμό. Ο Ν. Ταβουλάρης όμως ήταν πολιτικός φίλος του τότε πρωθυπουργού Α. Σαμαρά… Όσο για τον Γ. Γουλανδρή, αυτός ακολούθησε απλά την πολιτική της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου: όταν τελειώνει το ζεστό κρατικό χρήμα εγκαταλείπουμε την επιχείρηση με χρέη στο δημόσιο. Αυτή είναι η μεταπολίτευση, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί από το κυβερνητικό στρατόπεδο, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα με τις ποικίλες πελατειακές σχέσεις.

Και σήμερα, που η κυβέρνηση παλεύει για την υγιή επιχειρηματικότητα, τι άλλαξε; Αξίζει να δούμε τα στοιχεία της μεταβίβασης του ναυπηγείου στην ΟΝΕΧ: Οι οφειλές του Nεώριου ανέρχονταν στις 30/4/2018 στα 71.057.905,46 ευρώ, που μετά τις προσαρμογές και τους συμψηφισμούς διαμορφώθηκαν στα 66.817.586,78 ευρώ. Προς τις τράπεζες η εταιρεία οφείλει 7,183 εκατ. ευρώ, στον ΕΦΚΑ 26,814 εκατ. ευρώ, 9,935 εκατ. ευρώ στο Δημόσιο, 5,518 εκατ. ευρώ στο προσωπικό, 4,189 για αποζημιώσεις προσωπικού, 5,617 εκατ. ευρώ είναι οι οφειλές προς του προμηθευτές και 7,475 εκατ. ευρώ οι υποχρεώσεις προς συνδεδεμένες εταιρείες. Προβλέπεται διαγραφή 100% των τόκων, προστίμων, προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων προς τον ΕΦΚΑ και το ελληνικό Δημόσιο και αποπληρωμή του υπόλοιπου ποσού σε 280 δόσεις, όπως και ρύθμιση των οφειλών προς τις τράπεζες και εξόφληση του υπολοίπου σε 30 εξαμηνιαίες δόσεις (εφημερίδα Καθημερινή).  

http://www.kathimerini.gr/983584/article/oikonomia/epixeirhseis/sthn-onex-pernaei-h-newrion-syroy-anti-1109-ekat

Στην πράξη επομένως, το σχέδιο εξυγίανσης του ναυπηγείου προβλέπει 100% διαγραφή των τόκων, προστίμων, προσαυξήσεων και λοιπών επιβαρύνσεων προς τον ΕΦΚΑ και το ελληνικό δημόσιο και πληρωμή του υπόλοιπου σε 280 δόσεις σε βάθος 20ετίας. Αντίστοιχα, ο δήμος Ερμούπολης και η δημοτική επιχείρηση ύδρευσης δέχτηκαν, σε ειδική συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου μέσα στον Αύγουστο, να κουρευτεί το 85,67% των χρεών της ΝΑΒΙΕΣ (εταιρεία του Ν. Ταβουλάρη) με αποτέλεσμα να διαγραφεί περίπου 500.000 ευρώ χρέος, προκειμένου να διασφαλιστεί η επένδυση. Αυτό είναι το φιλοεπενδυτικό κλίμα που διαμορφώνει η νέα σοσιαλδημοκρατία, το οποίο με γλαφυρό τρόπο περιέγραψε ο πρωθυπουργός στην ομιλία του στη ΔΕΘ. Μάλιστα, ο Δήμος Ερμούπολης πήρε τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού διότι χάρισε τα χρέη, ευελπιστώντας στην οικονομική δυναμική που θα δημιουργήσει ο νέος επενδυτής.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτοί είναι οι συσχετισμοί, αλλά σε τελική ανάλυση σώθηκαν οι θέσεις εργασίας για 300 εργαζομένους με την προοπτική αυτές να αυξηθούν, έστω και με ένα βαρύτατο κόστος για την περιβόητη δημοσιονομική σταθερότητα. Η νέα μέρα όμως για τους εργαζόμενους δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται σε αυτή την αφήγηση. Ήδη οι εργαζόμενοι, με την προτροπή του νέου εργοστασιακού σωματείου –που έφτασε στο σημείο να διαγράψει εργαζομένους από μέλη του– έχουν αποποιηθεί όλων των νόμιμων δικαιωμάτων τους, προκειμένου να διευκολυνθεί η εκκαθάριση στο Πρωτοδικείο Σύρου, αφήνοντας ανοικτό το δρόμο στο νέο επενδυτή στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων και της αποζημίωσής τους. Οι τραμπουκισμοί εργαζομένων έξω από της Επιθεώρηση Εργασίας, στις αρχές Ιούλη, οι οποίοι ήθελαν απλά να κατοχυρώσουν τα δικαιώματα τους απέναντι σε κάθε νέο διάδοχο επενδυτικό σχήμα, απλά αποτυπώνουν το νέο Ελντοράντο του εργασιακού μεσαίωνα των αμερικάνων επενδυτών. Η μεγάλη, υποτίθεται, επένδυση δεν διαγράφει μόνο χρέη απέναντι στο δημόσιο, στα ασφαλιστικά ταμεία και το Δήμο, αλλά δεν νιώθει καν την ανάγκη να δεσμευτεί ως προς τους εργαζόμενους για τα αυτονόητα: δεδουλευμένα, εργασιακή σχέση από εδώ και στο εξής και νέες συμβάσεις εργασίας. Το πεδίο είναι ελεύθερο για την ΟΝΕΧ και σε αυτό τον τομέα.

Να υπογραμμίζουμε και μια ακόμη διάσταση που αποτελεί παρακαταθήκη της προηγούμενης διοίκησης. Το Νεώριο ήταν μια από τις λίγες επιχειρήσεις πανελλαδικά που έκαναν χρήση της οδηγίας Μπολκεστάιν, δηλαδή της δυνατότητας μαζικής εισαγωγής φτηνού εργατικού δυναμικού, με όρους αμοιβής της χώρας προέλευσης των εργαζομένων και όχι υποδοχής. Σε ένα εργασιακό χώρο που έχουν δοκιμαστεί ποικίλες εργασιακές σχέσεις, θα ήταν αυταπάτη, αν όχι συνειδητό έγκλημα, κάποιος να πανηγυρίζει, όπως το εργοδοτικό εργοστασιακό σωματείο, για την ανέλκυση μιας δεξαμενής και την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των Ελλήνων πλοιοκτητών στο νέο επενδυτικό εγχείρημα . Οι εργαζόμενοι είναι απλά στο έλεος του νέου επενδυτή, σε ένα σκηνικό «αριστερής» κυβερνητικής διαχείρισης και κακόγουστων επικοινωνιακών πανηγυρισμών παλιάς κοπής.

Στην υπηρεσία των αμερικανικών γεωπολιτικών σχεδιασμών

Η επένδυση της ΟΝΕΧ δεν αποτυπώνει μόνο την ταξική οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, αλλά και τη γεωπολιτική της τοποθέτηση. Το Νεώριο με τη νέα διοίκηση του θα αποτελέσει ορμητήριο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Ο επενδυτής ήταν πολύ σαφής ως προς αυτό: το ναυπηγείο θα συνδεθεί με τις ανάγκες του ΝΑΤΟ. Ήδη από το προηγούμενο καλοκαίρι, ο πολύ δραστήριος κ. Πάιατ, πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, διαμόρφωσε το τοπίο και διασφάλισε τους όρους μεταβίβασης του ναυπηγείου στην ΟΝΕΧ. Λίγο μπίζνες και λίγο πόλεμος ήταν η στρατηγική του, στο όνομα πάντα της αστερόεσσας και υπό την πολιτική ομπρέλα και ενθάρρυνση της πιο φιλοαμερικάνικης κυβέρνησης όλης της μεταπολίτευσης. Σύρος, Αλεξανδρούπολη , Θεσσαλονίκη αποτελούν επιμέρους ψηφίδες στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό που στήνουν οι ΗΠΑ στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Καθόλου τυχαία τον Μάρτη, βρέθηκε στη Σύρο, πριν την ολοκλήρωση της μεταβίβασης του ναυπηγείου, η κυρία Ρόουζ Ράις, ναυτική ακόλουθος της αμερικανικής πρεσβείας, με την παρουσία του υπερσύγχρονου πολεμικού πλοίου «Carson City», υπογραμμίζοντας και με τον πλέον επίσημο τρόπο το ενδιαφέρον των Αμερικανών για το συγκεκριμένο νησί και την παράπλευρη αξιοποίηση του σε κέντρο αναψυχής των αμερικάνικων πληρωμάτων στη Μεσόγειο. Πέρα από την κωμικοτραγική πλευρά του πράγματος («Καλώς ήρθες δολάριο»), είναι εμφανής η προσπάθεια να αναβαθμίσει ο ιμπεριαλισμός τις θέσεις του στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, με βάση και τις πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία και τη διαρκή πολεμική αστάθεια στην περιοχή της Συρίας. Όπως ο ίδιος ο Τζέφρι Πάιατ σημείωσε, ως άλλος Πιουριφόι, «τα λιμάνια της Αλεξανδρούπολης και της Σύρου ενδιαφέρουν επενδυτικά τις ΗΠΑ». Να υποθέσουμε όχι μόνο για λόγους τόνωσης της απασχόλησης και ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας.

Εξάλλου και στο Νεώριο φαίνεται πως η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων έχει αποτύχει οικτρά και κοστίζει ακριβά στα ασφαλιστικά ταμεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βαφτίζει επενδυτές όσους στη βάση συγκεκριμένων γεωπολιτικών κριτηρίων και με την στήριξη του καπιταλιστικού κράτους υπόσχονται ειδικές οικονομικές ζώνες για την ελληνική κοινωνία.

Η περίπτωση του Νεωρίου δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση, αποτυπώνει ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις στη μεταπρογραμματική Ελλάδα, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου. Από αυτή την άποψη, υπογραμμίζει και τα πολιτικά καθήκοντα του εργατικού, αντικαπιταλιστικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.