BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Δεν τον έπνιξε η θάλασσα, του έκοψαν την ανάσα η ανεργία και τα χημικά. Μαστρο - Φώντα καλό σου ταξίδι!

Ο αετός πεθαίνει στον αέρα. Οι ναυτεργάτες; Πώς πεθαίνουν οι ναυτεργάτες;

Σαν βόμβα έσκασε το απόγευμα η είδηση για το νεκρό διαδηλωτή στο Σύνταγμα. Η ξεπουλημένη δημοσιογραφία βιάστηκε να διευκρινίσει πως έφυγε από ανακοπή. Και πως η αστυνομία βεβαιώνει ότι στο σημείο που έπεσε δεν είχε γίνει χρήση χημικών! Ιδού μια χαρακτηριστική περιγραφή:


"Ο 67χρονος συμμετείχε στην πορεία του ΠΑΜΕ όταν κάποια στιγμή αισθάνθηκε δυσφορία και έχασε τις αισθήσεις του γύρω στις 12.50 στη συμβολή των οδών Σουρή και Αμαλίας. Μεταφέρθηκε αμέσως στον Ευαγγελισμό, όπου παρά τις προσπάθειες, οι γιατροί δεν κατάφεραν να τον κρατήσουν στη ζωή. Σύμφωνα με την αστυνομία, ο θάνατός του οφείλεται σε καρδιακό επεισόδιο και δεν σχετίζεται με τα επεισόδια, αν και η υπόθεση διερευνάται από τις αστυνομικές αρχές. "

Ε, αφού το λέει η αστυνομία!!! πως ο θάνατος είχε ραντεβού με το διαδηλωτή στα καλά του καθουμένου... Ήταν η ώρα του βρε παιδί μου! Μοιραίον!!! Άλλος πεθαίνει παίζοντας τάβλι, άλλος όταν κοιμάται, ε, αυτός πέθανε την ώρα που περπάταγε στο δρόμο. Μην το κάνουμε και θέμα!!!

Όμοια έθαψαν την είδηση και τα κανάλια. Μάλιστα σε ένα από τα μεγάααααααλα βλέπαμε απόψε μισή τουλάχιστον ώρα κηδεία σε τούρκικο σίριαλ. Και να κλάμα οι Τουρκάλες που πέθανε ο αφέντης του σπιτιού, και να οδυρμοί. Για έναν ψεύτικο θάνατο. Κι όταν ήρθε η ώρα των ειδήσεων ξεπέταξαν τον αληθινό θάνατο σε λιγότερο από 30 δεύτερα. Και μάλιστα ως είδηση εικοστή και βάλε...

Τα λέω και κυριολεκτώ και δεν τα πιστεύω εγώ η ίδια. Τόσο παράλογα μου φαίνονται αυτά που συμβαίνουν γύρω μου. Να βλέπω τη μαμά Τουρκιάν να κλαίει και να ξανακλαίει τον Τζεμίλ της και για το δικό μας νεκρό που πέθανε στ' αλήθεια ούτε καν το όνομα δεν αναφέρανε. Ένας ανώνυμος διαδηλωτής. Ποιος σκοτίζεται; Εδώ καθημερινά αυτοκτονούν τόσοι. Που πέθανε ένας ακόμη;

Στο κάτω κάτω δεν είναι και η πρώτη φορά. Ένα χρόνο πριν τα ίδια δεν έγιναν με τον 53χρονο οικοδόμο; Ποιος ξέρει, θα το έχει και η εποχή...

Από το διαδίκτυο όμως γνώριζα ήδη πως ο νεκρός είναι συνάδελφος. 67 ή 66 ή 65 χρονών. Και άνεργος. Μακροχρόνια άνεργος ναυτεργάτης. Με έζωσαν τα φίδια. Ποιος είναι. Μήπως τον ξέρω και προσωπικά. Στο κάτω κάτω ναυτεργάτης, σύντροφος και αδερφός και μόνο γι' αυτό. Και ένας από μας σήμερα που για μια ακόμη φορά αγωνιζόμασταν ενάντια στα μέτρα της εξαθλίωσης του λαού μας.

Και πάλι από το διαδίκτυο κατάφερα να μάθω περισσότερα. Η τηλεόραση, σας είπα. Σε λιγότερο από 30 δεύτερα ξεπέταξε την είδηση. Ξερά. Χωρίς καμία δήλωση, καμία συγνώμη...

Λούγαρης Ξενοφών. Τρίτος μηχανικός. Άνεργος. Και στα εξήντα πέντε του να ψάχνει μεροκάματο να ζήσει. Κι αντί για μεροκάματο, ο θάνατος. Στη διαδήλωση. Εκεί που κάθε φορά κόβεται η ανάσα των διαδηλωτών από τα ληγμένα χημικά. Και τσούζει μετά για μια βδομάδα ο λαιμός. Και η φωνή γίνεται βραχνή...

Το περίεργο δεν είναι που πέθανε ένας διαδηλωτής. Περίεργο είναι που δεν πεθαίνουν περισσότεροι κάτω από τέτοιες συνθήκες. Να σε ψεκάζουν σαν κατσαρίδα. Εσένα που ζητάς το αυτονόητο. Να δουλέψεις. Να επιβιώσεις.

Σύνταγμα, 18 Οκτώβρη 2012. Στο Σύνταγμα ένα φθινόπωρο κι εγώ άλλαξα θέλοντας και μη πορεία. Τριάντα χρόνια πριν. 1982. Και συμμετέχοντας σε διαδήλωση άνεργων ναυτικών...  Εκεί και τότε ο κύβος ερρίφθη και άλλαξα επάγγελμα. Για να μπορέσω να ζήσω.

Τριάντα χρόνια μετά όχι καλύτερα δεν είμαστε, όχι την αλλαγή που μας έταξαν δεν είδαμε, αλλά και έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Και κεκτημένα δεκαετιών έχουν καταρρεύσει.

Σύνταγμα. Η πλατεία των νεκρών. Εκεί κατέρρευσε πέρυσι ο οικοδόμος. Εκεί την άνοιξη αυτοκτόνησε ο συνταξιούχος φαρμακοποιός. Εκεί και σήμερα έβαλε σημάδι και πάλι ο χάρος. Κι αυτή τη φορά του γυάλισε ένας ναυτικός. Που δεν κατάφερε να πνίξει η θάλασσα. Και κατάφεραν να τον πνίξουν τα χημικά. Τσακισμένος ήδη από την ανεργία. Και με όλη την κούραση της ηλικίας του. Και την ένταση των στιγμών. Πόσο θέλει για να μην αντέξει άλλο όταν η ατμόσφαιρα γίνεται θάλαμος αερίων; Όταν δεν υπάρχει οξυγόνο;

Πίκρα και οργή. Αγανάκτηση και θυμός. Και παράπονο μεγάλο. Που ακόμα δεν έχουμε πάρει την κατάσταση στα χέρια μας. Και καθόμαστε και περιμένουμε να μας πεθάνουν όλους...

Μαστρο - Φώντα. Εσύ τώρα ταξιδεύεις σε άλλες θάλασσες. Ήρεμος πια από όσα σου μαύριζαν τη ζωή. Εμείς όμως δεν πρόκειται να σε ξεχάσουμε. Όπως δεν ξεχάσαμε τον κυρ Δημήτρη το Χριστούλια. Και τον άλλο Δημήτρη, τον Κοτσαρίδη. Στο αθώο σας αίμα δίνουμε όρκο. Να πάρουν κάποτε τα όνειρά σας εκδίκηση. Με τους δικούς μας αγώνες.

Αιωνία σου η μνήμη, σύντροφε! Όσο και να το θέλησαν να σε αφήσουν ξέμπαρκο, εσύ τα κατάφερες. Και άνοιξες πανιά. Για το ταξίδι το μεγάλο, το δίχως γυρισμό... Καλό σου ταξίδι, μαστρο - Φώντα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.