BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Ποιες ναυτιλιακές εταιρείες ναυτολογούν αρκετούς δοκίμους και μάλιστα γυναίκες!

Ένα ακόμη γκρουπ δοκίμων άνοιξε τις τελευταίες μέρες στο face book με τον εύγλωττο τίτλο:

ΞΕΜΠΑΡΚΟΙ ΤΗΣ ΑΕΝ (ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ)

https://www.facebook.com/groups/415033935216178/

Και ήδη έχει συγκεντρώσει δεκάδες μέλη, κυρίως απελπισμένους δοκίμους που δε βρίσκουν καράβι για το εκπαιδευτικό τους ταξίδι. Ένα πρόβλημα που δυστυχώς διαιωνίζεται και φως για επίλυση δε φαίνεται από πουθενά. Οι λόγοι πολλοί. Δεν είναι όμως του παρόντος να τους αναλύσουμε. Υλικό πάντως χρήσιμο μπορείτε να βρείτε σε ένα παλιό τεύχος των Ναυτικών Χρονικών που έχει αφιέρωμα για το ζήτημα των δοκίμων:

http://en.calameo.com/read/000804656bc160da0c3cd

Εκεί και εντοπίσαμε κι εμείς πίνακες με στατιστικά στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των δοκίμων που ναυτολόγησαν διάφορες εταιρείες. Μάλιστα τους αναφέρουν ανά σχολή και ανά φύλο.

Με βάση λοιπόν τα στοιχεία αυτά, που αφορούν το 2010, διαπιστώσαμε πως ήταν ορθότατη η γνώμη μας, στηριγμένη σε μαρτυρίες γνωστών και φίλων, πως ο Όμιλος Αγγελικούση (ANANGEL MARITIME, MARAN TANKERS/GAS) πρωτοστατεί στη ναυτολόγηση δοκίμων αλλά και δίνει πολλές ευκαιρίες και σε γυναίκες δοκίμους. Από τους πίνακες των στατιστικών στοιχείων μπορείτε να δείτε και ποιες άλλες εταιρείες ναυτολογούν τουλάχιστον 10 δοκίμους ανά έτος στα πλοία τους. Και σε ποιες προσλαμβάνονται και γυναίκες. Τόσο καπετάνισσες όσο και γυναίκες δόκιμοι μηχανής.



Ο πίνακας αυτός αφορά δοκίμους πλοιάρχους και το πρώτο εκπαιδευτικό ταξίδι. Κι αξίζει εδώ να προσέξουμε πως στην εταιρεία Ανδριακή, που επίσης υποστηρίζει τις Καπετάνισσες, προσέλαβαν από τη σχολή του Ασπροπύργου 2 αγόρια και 5 κορίτσια!!!  Αντίστοιχη προτίμηση στα κορίτσια βλέπουμε και στην ΑΝΕΚ ως προς τις προσλήψεις από την ΑΕΝ Ηπείρου (1 αγόρι και 8 κορίτσια), αλλά και στην Hellenic Seaways, στη Minoan Lines  και στον Τσάκο.

Στην εταιρεία του Τσάκου είναι γνωστό πως πρόσφατα ναυτολόγησαν και γυναίκα πλοίαρχο, την καπετάν Υακίνθη Τζανακάκη, και δε μένουν μόνο στην πρόσληψη δοκίμων. Παρόμοια γνωρίζουμε ότι και στην Ανδριακή εμπιστεύονται γυναίκες υποπλοιάρχους ενώ στην ΑΝΕΚ έχουν και γυναίκες υποπλοιάρχους αλλά και τρίτους μηχανικούς γυναίκες! Σχετικό και το δημοσίευμα της ΑΝΕΚ για τις γυναίκες που απασχολεί στα πλοία της:

http://web.anek.gr/anek_prod/pdf/anekorama/T6/82_Woman.pdf

Από το άρθρο αυτό μαθαίνουμε ότι την εποχή που γράφτηκε συμμετείχαν στα πληρώματα της ΑΝΕΚ 83 γυναίκες! Μάλιστα το άρθρο υπογραμμίζει ότι στο στόλο της ΑΝΕΚ οι γυναίκες δεν αποτελούν εξαίρεση αλλά βασικό τμήμα της δομής του!

Δυστυχώς βλέπουμε στον πίνακα και ποιες εταιρείες δεν έδωσαν την ευκαιρία ούτε σε μία γυναίκα...

Ας δούμε όμως και άλλου πίνακες:



Εδώ έχουμε πρωτοετείς μηχανικούς. Και βλέπουμε πως πάλι κρατά τα σκήπτρα στη ναυτολόγηση δοκίμων ο Όμιλος Αγγελικούση με 72 συνολικά δοκίμους στο στόλο του. Ανάμεσά τους όμως μόνο οι 3 ήταν γυναίκες δόκιμοι μηχανής. Αντίθετα η ΑΝΕΚ πήρε 6 γυναίκες και μάλιστα σε σύνολο 16 δοκίμων μηχανής, 6 γυναίκες και η Hellenic Seaways σε σύνολο 14 δοκίμων, και 5 γυναίκες δοκίμους ναυτολόγησε η Minoan Lines σε σύνολο 12 δοκίμων μηχανής.

Πάμε τώρα και στους δευτεροετείς και ξεκινάμε με τους πλοιάρχους:



Πάλι πρώτος σε ναυτολογήσεις δοκίμων ο Όμιλος Αγγελικούση με 62 δοκίμους πλοιάρχους και από αυτούς οι 9 ήταν γυναίκες.

Στον πίνακα όμως αυτόν αξίζει να προσέξουμε την ΑΝΕΚ, που μπορεί να πήρε μόλις 10 δοκίμους αλλά οι 8 ήταν γυναίκες! Σαφής δηλαδή προτίμηση υπέρ των κοριτσιών! Σε αντίθεση με άλλη εταιρεία του πίνακα που πήρε κι αυτή 10 δοκίμους αλλά όλοι άρρενες...

Προτίμηση επίσης στις γυναίκες παρατηρούμε και στην Attika Group, με 11 γυναίκες δοκίμους σε σύνολο 17 ναυτολογημένων αυτής της κατηγορίας.

Πλεονάζουν βέβαια οι εταιρείες που δε ναυτολόγησαν ούτε μία γυναίκα δευτεροετή πλοίαρχο. Και είναι απορίας άξιο όταν ανάμεσά τους βλέπουμε και εταιρείες που στο παρελθόν εμπιστεύτηκαν καράβια τους ακόμη και σε πλοίαρχο γυναίκα. Τι άλλαξε τώρα και δεν παίρνουν ούτε δοκίμισσες;

Ας δούμε τέλος και τον πίνακα των δευτεροετών μηχανικών:



Πρωτιά κι εδώ σε αριθμό δοκίμων για τον Όμιλο Αγγελικούση. Έχει και τρεις γυναίκες. Μικρό ποσοστό στους 40 συνολικά δοκίμους που ναυτολόγησε ο Όμιλος αλλά τέλος πάντων δίνει μια ευκαιρία και σε γυναίκες μηχανικούς που άλλες εταιρείες δε δίνουν καθόλου...  Και μάλιστα βλέπουμε ότι μόνο μία εταιρεία από τις υπόλοιπες ναυτολόγησε στους δοκίμους μηχανής και κάποιες γυναίκες, η Attica Group, 3 γυναίκες σε σύνολο 13 δοκίμων.

3 λοιπόν στον Αγγελικούση και 3 στην Άτικα και οι άλλες στον καιάδα...

Κι άντε μετά να απορούν κάποιοι που οι δόκιμοι εγκαταλείπουν τις σχολές. Αφού το λέει ο κανονισμός σπουδών, αν δεν μπαρκάρουν δεν μπορούν να συνεχίσουν και διαγράφονται από τα κιτάπια της σχολής!!!

Να υπογραμμίσουμε ότι τα στοιχεία αυτά αφορούσαν το 2010. Φέτος, το 2012, τα πράγματα είναι πολύ πιο άσχημα, συνολικά για τους δοκίμους και ειδικότερα για τις γυναίκες. Κάποιες εταιρείες εξακολουθούν να ναυτολογούν δοκίμους αλλά και με το σταγονόμετρο και με το φίλτρο. Όπως καταγγέλλουν οι σπουδαστές μόνο αν έχεις γνωστό μπορείς πλέον να βρεις καράβι. Κάποιον να σε συστήσει και να έχει πρόσβαση στα πληρώματα της κάθε εταιρείας.

Άλλοι πάλι δόκιμοι μιλάνε για χειρότερες καταστάσεις, για μεσίτες που πληρώνονται από τους δοκίμους για να τους εξασφαλίσουν καράβι ή και για εταιρείες που δέχονται το δόκιμο αλλά με συμφωνία να πληρώσει μόνος του τα έξοδα ναυτολόγησης! Τι, τζάμπα θα τον εκπαιδεύσουν;

Και βέβαια δε συζητάμε για την ψυχολογική πίεση και σε όσους τυχερούς καταφέρνουν να μπαρκάρουν. Πρέπει να δέχονται τα πάντα αδιαμαρτύρητα γιατί τόσοι άλλοι στάθηκαν άτυχοι και δε βρίσκονται στη θέση τους. Οπότε ό,τι και να υφίστανται πρέπει να λένε και ευχαριστώ.

Ειδικά για τις γυναίκες δοκίμους η πίεση είναι μερικές φορές αφόρητη. Και πέρα από όσα μπορεί να αντέξει άνθρωπος. Εκτός της πίεσης που ασκείται σε κάθε δόκιμο στις γυναίκες επιβάλλονται και οι άγραφοι νόμοι ενός ιδιότυπου μοναστηριού. Δεν πρέπει να έχουν πολλά πολλά με το πλήρωμα, οφείλουν να ντύνονται σαν καλόγριες, να παραμένουν στην καμπίνα τους κλεισμένες όταν δεν έχουν εργασία, να υφίστανται σπαρτιατικές συνθήκες διαβίωσης που βάζουν σε κίνδυνο και τη σωματική τους υγεία  (πχ να πλένονται με κρύο νερό ή να κοιμούνται σε χώρους που υπάρχουν μηχανήματα του πλοίου (πχ το φωτοτυπικό) με αποτέλεσμα να πρέπει ανά πάσα στιγμή του 24ωρου να ανοίγουν την πόρτα και άρα να κοιμούνται ντυμένες με παντελόνι...  Επιπλέον έχουμε πολλές καταγγελίες για ανάρμοστη συμπεριφορά των ανωτέρων που θεωρούν κεκτημένο δικαίωμα τους να προσβάλλουν ποικιλοτρόπως μια γυναίκα που αναζητεί δουλειά σε καράβι, άλλος λέγοντάς της ευθέως πως δεν κάνουν οι γυναίκες για το επάγγελμα του ναυτικού, άλλος με σεξουαλικά υπονοούμενα, άλλος με έλεγχο της προσωπικής της ζωής και γενικά πιέζοντάς την περισσότερο από έναν άντρα δόκιμο για να βάλει μυαλό και να εγκαταλείψει τα καράβια!

Εγώ ειλικρινά απορώ με τις κοπέλες που συνεχίζουν. Κι ας έκανα κάποτε την ίδια εργασία. Αλλά οφείλω να παραδεχτώ πως στα δικά μου χρόνια τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα. Αφενός για το εκπαιδευτικό ταξίδι μας βοήθησε η ίδια η σχολή και ειδικά ο καπετάν Λεωνίδας Γαβαλάς, ο διευθυντής σπουδών μας και πατέρας μας σε όλα μας τα προβλήματα. Προσωπικά δε χρειάστηκε καν να ψάξω, απλώς ο καπετάν Λεωνίδας μου είπε ότι θα πας στη Θεναμάρις μαζί με μια άλλη δόκιμο και αυτό ήταν όλο...  Και άλλες τις τακτοποίησε σε άλλη εταιρεία, ανάλογα και με τις προτιμήσεις μας για επιβατικά ή φορτηγά.

Και στα καράβια η ζωή μου ήταν όπως ακριβώς την είχα ονειρευτεί. Δε λέω ανέφελη και ούτε σε όλα τα καράβια που εργάστηκα ήταν το ίδιο. Μα κανείς τουλάχιστον δε μου επέβαλε εγκλεισμό στην καμπίνα γιατί ήμουν γυναίκα. Είχα τα ίδια δικαιώματα με όλους τους άλλους ναυτικούς και τις ίδιες φυσικά υποχρεώσεις. Ενίοτε και κάποια εύνοια σε λογικά θέματα, όπως στο θέμα της καμπίνας που οι περισσότεροι καπεταναίοι μου καταλάβαιναν ότι μια γυναίκα είναι καλύτερο να έχει δικό της μπάνιο και όχι να το μοιράζεται με άλλα μέλη του πληρώματος. Δε λέω πως δε συνάντησα και στραβόξυλα, ήταν όμως μεμονωμένες περιπτώσεις και συνήθως ο καπετάνιος έδειχνε λογική και τους έβαζε στη θέση τους. Βέβαια έχω κάνει και με καπετάνιο που στράβωσε από την ώρα που με είδε να ανεβαίνω στη σκάλα του πλοίου και μου δήλωσε πως στο καράβι Του δε θέλει γυναίκες. Πριν καν ανοίξω το στόμα μου, πριν πούμε καν καλημέρα. Ακολούθησε μια κόλαση και ένα πολύ γρήγορο ξεμπαρκάρισμά μου για να βρεθώ όμως αμέσως μετά σε ένα βασιλοβάπορο από κάθε άποψη, στο Ολύμπικ Άρροου του Ωνάση. Τι καράβι! Και τι συνθήκες! Λες και κάναμε κρουαζιέρα.

Ήταν επίσης και τα λιμάνια. Που ουδέποτε μας στέρησαν την έξοδο. Όπως μαθαίνω ότι συμβαίνει σήμερα με διάφορες δικαιολογίες. Ακόμη και αν χρειαζόταν λάντζα γιατί ήμασταν αρόδο.

Είχαμε δικαιώματα τότε οι ναυτικοί. Και είχαμε και ωράριο εργασίας ανθρώπινο. Σαφέστατα το καράβι είναι καράβι και σε ώρα ανάγκης κανένα ωράριο δεν ισχύει. Αλλά δεν είναι και ζώο ο ναυτικός να τον τσαλαπατούν.

Σήμερα, με τα προβλήματα στη ναυτολόγηση, έχουμε και δυσμενείς επιπτώσεις σε όσους ναυτολογούνται. Κάποτε οι ναυτεργάτες απεργούσαν και πίεζαν τα αφεντικά. Τώρα οι όροι έχουν αντιστραφεί και οι εργοδότες έχουν βρει τον τρόπο να πιέζουν τους ναυτικούς. Με την ανεργία. Ένα γράμμα αλλάζει, το π γίνεται ν... και η ζωή στο καράβι κόλαση.

Φυσικά σε μια τέτοια κατάσταση δε βοηθάει καθόλου ο μεγάλος αριθμός σπουδαστών στις σχολές. Κι ας λένε οι εφοπλιστές το αντίθετο, το λένε γιατί αυτό τους συμφέρει. Να έχουν να διαλέγουν ποιον θα πάρουν. Οι άνθρωποι όμως δεν είναι ούτε ζώα ούτε και ζαρζαβατικά να τους ξεδιαλέγουμε και όσους περισσεύουν να τους πετάμε στη χωματερή.

Δε λέω να ναυτολογούν άχρηστους. Και να κρατάνε χαραμοφάηδες και αδιάφορους για τη δουλειά τους. Να έχουμε λογική.

Η λύση λοιπόν θα μπορούσε να δοθεί μέσα από την αναβάθμιση της ναυτικής εκπαίδευσης. Να γίνει και αυτή ανταγωνιστική, κι όχι μόνο η ναυτιλία. Ώστε αν δε θέλουν οι Έλληνες εφοπλιστές τους σπουδαστές των ΑΕΝ να τους παρακαλούν για να τους πάρουν οι ξένες εταιρείες. Αυτό βεβαίως προϋποθέτει άριστη γνώση της Αγγλικής. Και διδασκαλία των μαθημάτων στα Αγγλικά ώστε να γνωρίζουν οι σπουδαστές απταίστως και την ορολογία. Θέλει καθηγητές με υψηλό επίπεδο και εξοπλισμό των σχολών. Και ανάλογα προγράμματα σπουδών.

Και θέλει σπουδαστές που θα διεκδικούν ανώτερο επίπεδο σπουδών κι όχι βόλεμα να περνάνε εύκολα τα μαθήματα. Όπως και εισαγωγικές εξετάσεις με υψηλά στάνταρ κι όχι κουτσοί - στραβοί και όσοι δεν μπήκαν σε άλλη σχολή όλοι στις ΑΕΝ.

Κι ακόμη χρειάζεται κάποιο θεσμοθετημένο σύστημα ναυτολόγησης. Κι όχι τα παιδιά να περνάνε από τις εταιρείες και να ψάχνουν μόνα τους ποιος θα τα λυπηθεί να τα πάρει. Ένα σύστημα που θα βάλει και ποσόστωση στη ναυτολόγηση αγοριών - κοριτσιών αλλά και ποσόστωση ναυτολόγησης δοκίμων από κάθε σχολή. Δεν μπορεί ο Ασπρόπυργος επειδή είναι κοντά στον Πειραιά να έχει τη μερίδα του λέοντα και άλλες σχολές, επαρχιακές, που οι σπουδαστές τους αδυνατούν να μεταβούν στο μεγάλο λιμάνι για αναζήτηση εταιρείας να είναι οι φτωχοί συγγενείς.

Θα έλεγα ακόμη πως σε κάποιο βαθμό  πρέπει να ευνοούνται οι σπουδαστές που πετυχαίνουν υψηλές επιδόσεις στα μαθήματα, αρκεί βέβαια να είναι δίκαιος ο τρόπος βαθμολόγησης. Μα στην Ελλάδα είμαστε και τέτοια δικαιοσύνη δύσκολα να εφαρμοστεί. Εξάλλου ήδη οι ναυτιλιακές εταιρείες φροντίζουν από μόνες τους  να δίνουν προτεραιότητα στους αριστούχους και να αποκλείουν όσους έχουν κοπεί σε μαθήματα. Όπως φροντίζουν να προτιμούν σπουδαστές από σχολές που έχουν καλό επίπεδο ή τουλάχιστον φήμη πως έχουν καλό επίπεδο...  Μια άτυπη δηλαδή διαδικασία αξιολόγησης που όμως βρίσκεται σε πλήρη ισχύ. Και το θέμα δεν είναι να ζητήσουμε την κατάργησή της αλλά να φροντίσουμε ώστε όλοι οι σπουδαστές να έχουν υψηλό επίπεδο θεωρητικής κατάρτισης και μόνο ελάχιστες διαφορές να υπάρχουν ανάμεσά τους. Αυτό δηλαδή είναι και το κλειδί, η συνολική  βελτίωση του επιπέδου σπουδών, ώστε να καταστεί περιττή η άτυπη αξιολόγηση κατά τη ναυτολόγηση.

Μακάρι βέβαια να υπήρχαν και τέτοια στατιστικά, ποιους ακριβώς ναυτολογούν οι εταιρείες. Και τότε θα βλέπαμε και ποιο είναι το πρόβλημα στην αληθινή του βάση. Αν και δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το όλο ζήτημα της ναυτολόγησης δοκίμων ή όχι άπτεται της γενικότερης ναυτιλιακής πολιτικής. Πχ με τις υποσχέσεις για άρση του καμποτάζ σε όλους τους τύπους πλοίων. Και που αναπτερώνει τις ελπίδες των εφοπλιστών για επάνδρωση των πλοίων τους με φτηνούς αλλοδαπούς. Οπότε και σταματούν να παίρνουν δοκίμους αφού αύριο δε θα χρειάζονται ούτε καν πλοιάρχους Έλληνες. Γιατί να τους πάρουν τους δοκίμους; Γιατί να τους προετοιμάσουν για μελλοντικούς αξιωματικούς;

Αλλά και γιατί οι ίδιοι οι δόκιμοι και οι γονείς τους δε βλέπουν τι συμβαίνει; Κι ακούς νέα παιδιά που από τη μια σκούζουν γιατί δε βρήκαν καράβι από την άλλη να βαριούνται να πάνε να ψηφίσουν. Λες και δε συνδέεται η ανεργία τους με την πολιτική... 

Βλέπεις επίσης τους δοκίμους να αδιαφορούν για τους σπουδαστικούς τους συλλόγους ή και να υπάρχουν σύλλογοι να εγκλωβίζονται σε στείρες κομματικές τακτικές. Ενώ οι σύλλογοι των σπουδαστών θα έπρεπε να αναλάβουν ενεργό ρόλο για την αναβάθμιση των σχολών αλλά για τη λήψη μέτρων που θα εξασφαλίζουν στους σπουδαστές μια πετυχημένη καριέρα στη θάλασσα.

Αντίθετα τα παιδιά βλέπουν μόνο την εύκολη λύση. Μια χύμα διαμαρτυρία και δη μέσω διαδικτύου. Όπως και με την ομάδα που τώρα έφτιαξαν στο face book. Με αρκετούς να βαριούνται ακόμη και να λάβουν μέρος σε μια κοινή παράσταση διαμαρτυρίας στο ανασυσταθέν υπουργείο Ναυτιλίας. Μα τι περιμένουν; Να λυθεί από μόνο του το πρόβλημα χωρίς οι ίδιοι να κουνήσουν έστω και το δαχτυλάκι τους;

Τουλάχιστον ας φροντίσουν να διαβάσουν το αφιέρωμα στα Ναυτικά Χρονικά. Και γενικά να ενημερώνονται για θέματα ναυτιλίας και ναυτιλιακής πολιτικής. Να καταλαβαίνουν τι τους συμβαίνει. Κι όχι να χτυπάνε γροθιές στα καρφιά ή να απογοητεύονται και να απελπίζονται. Η γνώση είναι δύναμη σε κάθε περίπτωση. Όπως δεν είναι δύναμη το να χάνουν τις ώρες τους στο διαδίκτυο. Και ειδικά στους χώρους κοινωνικής δικτύωσης που ο σκοπός τους  είναι να φέρνουν τους ανθρώπους κοντά μέσω υπολογιστή και να τους απομακρύνουν από τις αυθεντικές κοινωνικές  συλλογικότητες. Δεν υποτιμούμε τη δύναμη του διαδικτύου για επικοινωνία και πληροφόρηση και ανταλλαγή απόψεων. Αλλά και αυτό χρειάζεται γνώση και κουλτούρα για να αξιοποιηθεί σωστά. Αλλιώς γίνεται μπούμερανγκ. Όπως και οι σπουδές στις ΑΕΝ που ξεκινάνε με χίλια όνειρα και καταλήγουν σε φιάσκο και διαγραφή των σπουδαστών. Κοντά στο νου και η γνώση πάντα, όπως λέει ο λαός μας.

Ή: Συν Αθηνά και χείρα κίνει, που έλεγαν και έπρατταν οι αρχαίοι Έλληνες ναυτικοί.

3 σχόλια:

  1. ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΣ ΚΑΠΕΤΕΝΙΣΣΕΣ!ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ ΣΤΟΥΡΑΙΤΗ ΕΦΗ ΚΑΙ ΕΧΩ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ,ΔΥΟ ΑΓΟΡΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ.ΤΑ ΔΥΟ ΜΟΥ ΑΓΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΕΤΑΝΙΟΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ.ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΚΑ ΕΝΝΕΑ ΕΤΩΝ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΑ!!!ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ ΖΩΗΣ ΤΗΣ.ΕΤΟΙΜΑΣΑΜΕ ΤΑ ΧΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΔΗΛΩΣΕ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΥΜΗ.ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΤΕ ΕΑΝ ΣΤΗΝ ΚΥΜΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟ;ΤΙ ΓΙΝΕΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ,ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ;ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΣΑΣ ΘΑΥΜΑΖΩ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλο ειναι να δηλωσει ηπειρο ή κρητη ειναι οι μονες σχολες που μπορουν να μεινουν γυναικες.Με το καλο να γινει η κορη σας καπετανισσα να τυχει να ταξιδεψω κι εγω μαζι της

      Διαγραφή
  2. Εύχομαι στο κοριτσάκι σας καλή επιτυχία. Στην Κύμη δυστυχώς δεν υπάρχει δυνατότητα για τα κορίτσια να μείνουν εντός της Σχολής εκτός και αν αλλάξει τη χρονιά αυτή το καθεστώς. Θα πρέπει να νοικιάζει και απ' όσο ξέρω δεν είναι και πολύ φτηνά τα ενοίκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.