BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Στην Κωνσταντινούπολη βρισκόταν τη μέρα της μαύρης επετείου το Aegean Angel

Ένας χρόνος χτες από τον τραγικό θάνατο του καπετάνιου του Aegean Angel, καπετάν Δημήτρη Μποζώνη, και του πρώτου μηχανικού, του μαστρο - Θανάση Παπαγεωργίου, όπως γράψαμε και στην προηγούμενη ανάρτησή μας.

Πόσοι άραγε θυμήθηκαν χτες τα δυο παλικάρια που τόσο άδικα έχασαν τη ζωή τους; Πόσοι εκτός από εκείνους που δεν πρόκειται να τους ξεχάσουν όσο ζούνε.

Κι άραγε, στο καράβι που άφησαν την τελευταία τους πνοή, στο δεξαμενόπλοιο Aegean Angel, έγινε κάποια τελετή στη μνήμη τους; Υποθέτουμε ναι. Δεν μπορεί και εκεί να το ξέχασαν.

Αναζητήσαμε λοιπόν το καράβι σήμερα. Που το παραμικρό δεν έπαθε στην περσινή τραγωδία. Μόνο οι άνθρωποι πλήρωσαν.

Και το βρήκαμε στην Κωνσταντινούπολη:


Πρόσφατες Προσεγγίσεις:
Λιμάνι Άφιξη (LT) Αναχώρηση (LT)
ISTANBUL 2011-12-30 08:19 2011-12-30 09:41

Ίσα που σταμάτησε. Λες και πήγε να ανάψει ένα κεράκι στην Αγιά - Σοφιά. Ένας άγγελος που φτερούγισε για λίγο τα φτερά του πάνω από την κρυψώνα του μαρμαρωμένου βασιλιά. Χαιρετίσματα στους άλλους δυο αγγέλους που ίδια μέρα και ώρα περίπου ίδια μαρμάρωσαν για πάντα τα ρολόγια της ζωής τους. Εκεί πάνω στο κατάστρωμα του Aegean Angel:


Που το κοιτάς, ένα χρόνο μετά, και δεν μπορείς ακόμη να πιστέψεις το δράμα που συνέβη εδώ πάνω.

Όταν στους δρόμους χάνονται άνθρωποι, στήνονται μικρά εικονίσματα. Στα καράβια άραγε;

Λέω τουλάχιστον πως θα έχουν κρεμάσει τις φωτογραφίες του καπετάν Δημήτρη και του μαστρο - Θανάση. Έτσι κρεμάσαμε κι εμείς κάποτε τη φωτογραφία του συναδέλφου μας του Γιώργου. Από καρκίνο τον χάσαμε. Και έμεινε η φωτογραφία του να μας συντροφεύει, μαζί με την ανάμνηση.

Τώρα το Aegean Angel τραβάει για τη Χάβρη. Θα περάσει κάπου στα ανοιχτά από τη γη της Αττικής. Κι αν ακόμη οι άνθρωποι ξέχασαν τη χτεσινή μέρα, που δε θέλω να το πιστέψω, τουλάχιστον αυτό, οι λαμαρίνες οι άψυχες που βάφτηκαν από το αίμα των δύο παλικαριών, θα στείλουν χαιρετισμό στη γη που τους αγκάλιασε.

Αχ, γιατί να μην είναι και πέρυσι στα δικά μας νερά το καράβι; Και όπως συνηθίζουν ειδικά τέτοιες μέρες οι οικογένειες των ναυτικών, να πεταχτούν ως την Κωνσταντινούπολη να πούνε από κοντά τα χρόνια πολλά στους δικούς τους;

Η μοίρα όμως το θέλησε αλλιώς. Και με τη μοίρα ποιος θνητός μπορεί να τα βάλει;

Και ποιος από τους ζωντανούς να δεχτεί την απύθμενη σκληράδα της. Το κοιτώ στις φωτογραφίες το καράβι και δεν το πιστεύω και θυμώνω. Μα φταίει αυτό;

ΥΓ Τα καράβια σίγουρα δε φταίνε. Μα είναι πόνος ψυχής να χάνονται οι άνθρωποι και να γλιτώνει το πλοίο. Όχι βεβαίως για τους καραβοκύρηδες. Για εκείνους συνήθως ισχύει το αντίθετο. Κατά την παροιμία "το μοναστήρι να 'ν' καλά και από καλογέρους...". Για μας όμως είναι αλλιώς. Και δεν ξεχνώ από τα πρώτα μου κιόλας βήματα στη θάλασσα που συναντηθήκαμε σε ένα λιμάνι της Ισπανίας με ένα καράβι ελληνικό. Δεμένο λίγο πιο πέρα από μας. Και που λίγο καιρό πριν στάθηκε πλωτό φέρετρο για το πλήρωμά του. Εκείνο όμως γλίτωσε! Το κοίταγα τις ώρες της βάρδιας και δεν ξεχνώ τι ένιωθα. Και ίδια τώρα βλέπω και το Aegean Angel. Με το ίδιο παράπονο. Τουλάχιστον το άλλο, το Aegean Wind, που ένα χρόνο νωρίτερα, ξημερώνοντας Χριστούγεννα του 2009, μπουρλότιασε και κάηκαν 9 ψυχές, μένει ακίνητο. Έτσι τουλάχιστον λένε οι πληροφορίες του διαδικτύου:


Δε συνεχίζει τα ταξίδια του, λες και δεν έγινε τίποτε... Σταμάτησε και αυτό.

Θα μου πεις, και τι έγινε; Θα γυρίσουν πίσω οι άνθρωποι που χάθηκαν; Τι φταίει το καράβι, τι φταίνε οι λαμαρίνες;

Όχι, δε φταίει το καράβι. Ποτέ δε φταίνε τα άψυχα. Μα είναι κάπως να γλιτώνουν αυτά και να χάνονται οι άνθρωποι. Κατάλαβες; Αυτό μόνο...

2 σχόλια:

  1. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΔΑΝΑΗ,ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΟ 2012 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ 2011 ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΕΡΙΑΝΟΥΣ.
    ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΟΣΟΙ ΠΕΡΣΥ ΖΗΣΑΜΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥΣ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ.
    ΕΓΩ ΔΥΣΤΙΧΩΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΙ ΓΙΑ ΜΠΑΡΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΥΔΟΜΑΔΑΣ ΜΑΛΟΝ....ΑΣΤΑ ΟΥΤΕ 2 ΜΗΝΕΣ ΔΕΝ ΜΕ ΑΦΗΣΑΝ..ΜΑΛΟΝ ΡΟΤΕΡΝΤΑΜ ΣΤΟ Δ/Ξ ΣΕΡΙΦΟΠΟΥΛΟ ΘΑ ΔΟΥΜΕ...ΕΣΥ ΟΛΑ ΚΑΛΑ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όλα καλά, μαστρο - Δημήτρη. Εύχομαι και σε σένα τα καλύτερα! Και σε ζηλεύω... να ετοίμαζα λέει κι εγώ βαλίτσες για μπάρκο!!! και τι στον κόσμο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.