BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΑΡΑΞΗ ΤΟΥ ΡΕΝΑ


Βίντεο από την προσάραξη του ΡΕΝΑ



Το ΡΕΝΑ στις καλές στιγμές του. Όταν τίποτε ακόμη δεν προμήνυε την τραγική στιγμή της πρόσκρουσης στον ύφαλο Αστρολάβο της Νέας Ζηλανδίας. Ένα περήφανο πλοίο που σκίζει τη θάλασσα με χάρη. Σε μαύρο και άσπρο τα χρώματά του. Για την αντίθεση στο "παρδαλό" φορτίο των κοντέινερς...


Διαπλέοντας λίγο καιρό πριν την είσοδο του ίδιου μοιραίου προορισμού, της Tauroga στη Νέα Ζηλανδία που και τώρα κατευθυνόταν. Αυτή τη φορά όμως δεν τα κατάφερε. Προσάραξε στ' ανοιχτά. Πάνω σε ένα ύπουλο υποθαλάσσιο βράχο, σ' έναν ύφαλο. Τον Αστρολάβο. Που έλαβε το όνομά του όταν ένα άλλο καράβι, πολλά χρόνια πριν, κατάφερε τα ίδια με το ΡΕΝΑ. Το γαλλικό ιστιοφόρο Αστρολάβος:


Όπως παρατηρούμε στην ακουαρέλα του Roux, η κορβέτα Αστρολάβος καθελκύστηκε στην Τουλόν στα 1811. Εν έτει 2011, ακριβώς διακόσια χρόνια μετά, ο δαίμων του υφάλου ξύπνησε και πάλι και συνέλαβε στον ύπνο τον καπετάνιο και τον αξιωματικό φυλακής του Ρένα. Πεισμωμένος που από τα 1827 είχε πλέον χαρτογραφηθεί και έκτοτε όλα τα άλλα πλεούμενα τον προσπερνούσαν εκ του μακρόθεν. Κι άσε τώρα να λένε οι κακές γλώσσες πως ο καπετάνιος του ΡΕΝΑ προσπάθησε να κόψει δρόμο. Ο δαίμων του υφάλου ευθύνεται. Ή, ποιος ξέρει, και το φάντασμα του πρώτου καπετάνιου που τσακίστηκε πάνω του, του Ιούλιου Καίσαρα (τι όνομα!!! ) Dumond d' Urville!!!


Σας λέει κάτι το όνομά του; Ε, λοιπόν, θα έπρεπε να σας λέει όσα και του Έλγιν. Γιατί αυτός ο τύπος με τις χρυσές επωμίδες ευθύνεται για την απαγωγή της Αφροδίτης της Μήλου! Συμμετέχοντας σε αποστολή χαρτογράφησης του ελληνικού αρχιπελάγους, βρέθηκε λέει στο νησί λίγες μόλις μέρες μετά που το ανεπανάληπτο γλυπτό ήρθε στο φως από την αξίνα ενός αγρότη. Τον Απρίλιο του 1820.


Ο Dumond d' Urville χάρη στη μόρφωση που διέθετε, γνώριζε και ελληνικά, διέκρινε αμέσως την τεράστια αξία του ευρήματος. Κι έκανε τα αδύνατα δυνατά για να πάρει το δρόμο για τη Γαλλία, όπου και βρίσκεται ακόμη... Δεν έλειψαν μάλιστα και συμπλοκές των Γάλλων με τους ντόπιους, με αποτέλεσμα να χαθούν στη θάλασσα κάποια τμήματα του γλυπτού. (πιθανόν το αριστερό χέρι της θεάς)

Η μοίρα πάντως τον τιμώρησε σκληρά για την αρπαγή της πεντάμορφης. Είδε το ένα μετά το άλλο τα παιδιά του να πεθαίνουν από χολέρα και άλλες αρρώστιες και στο τέλος, μετά την πολυτάραχη ζωή του και τα τρία πολύχρονα ταξίδια του στις νότιες θάλασσες, όλη η οικογένειά του και ο ίδιος, έπεσαν θύματα του πρώτου μεγάλου σιδηροδρομικού δυστυχήματος της Γαλλίας και κάηκαν ζωντανοί. Το Μάη του 1842. Αυτός που για χρόνια πάλεψε με παγόβουνα και συχνά βρέθηκε εγκλωβισμένος με το καράβι του σε πάγους, ήταν γραφτό να πάει από φωτιά!


Τα πλοία Αστρολάβος και Ζελέ, κατά την αποστολή του Dumont d' Urville
για εξερεύνηση του νότιου Πόλου, το Φεβρουάριο του 1838.

Κι άντε τώρα να καταλάβουμε τι έγινε ακριβώς με το ΡΕΝΑ. Πώς τα κατάφερε και τσακίστηκε πάνω στον ύφαλο αυτού του Dumond. Αποκοιμήθηκε ο αξιωματικός φυλακής; Μιλούσε στο κινητό σαν εκείνο τον αχαΐρευτο το δικό μας που έριξε το Σαμίνα στις Πόρτες; Έδωσε εντολή ο Φιλιππινέζος πλοίαρχος να κόψουν δρόμο; Ή μήπως ξύπνησε το φάντασμα του άλλου καπετάνιου; Του άπληστου που βούταγε ξένους θησαυρούς; Δίχως να διστάζει και στα χέρια να έρθει;

Πάντως οι φωτογραφίες από την τραγωδία του ΡΕΝΑ, με το σκισμένο της πλευρό


και τα κοντέινερ να γλιστρούν και να πέφτουν στη θάλασσα


θυμίζουν έντονα τις σκηνές της αρπαγής της Αφροδίτης της Μήλου. Έτσι κι εκείνη την τραβολογούσαν οι Γάλλοι όπως τώρα τραβολογούν και κομματιάζουν τη Ρένα τα κύματα.


Και ποιος ξέρει αν αυτή τη στιγμή που γράφονται τούτες οι αράδες αντέχει ακόμη την άνιση μάχη ή έχει κιόλας κομματιαστεί. Η Ρένα, η βασίλισσα, αυτό σημαίνει το όνομά της, τουλάχιστον στον σκάκι. Που δεν πρόλαβε ούτε χρόνο να κλείσει με το όνομα αυτό:


ZIM AMERIKA! Μ' αυτό το όνομα καθελκύστηκε το ΡΕΝΑ πριν 21 χρόνια από τα ναυπηγεία Howaldtswerke Deutsche Werft στο Kiel της Γερμανίας. Και με το όνομα αυτό ταξίδευε ως το 2007. Και με σημαία Μάλτας. Ως Zim America επισκέφθηκε και τον Πειραιά τον Ιούνιο του 2006.

Το 2007 μετονομάζεται σε ANDAMAN SEA:


συνεχίζοντας να κουβαλάει κοντέινερς και να ανήκει στο Νηολόγιο της Βαλέτας:


Μόλις το Νοέμβριο του 2010 το πλοίο παίρνει το όνομα Ρένα. Αυτή τη φορά αλλάζει και σημαία και καταγράφεται στα κατάστιχα της Μονρόβια στη Λιβερία:


Φρεσκοβαμμένη, άντε να καταλάβεις κάτω από τόση μπογιά τα χρονάκια της, και φορτωμένη ως τα μπούνια όσο δεν ήταν ούτε στα νιάτα της...


Η ΡΕΝΑ λίγες μέρες πριν την προσάραξη
σε έντονο κυματισμό
κουβαλώντας ατάραχη φορτίο ως ... τ' αυτιά...

Ίδια γριά κυρία που φτιασιδώνεται και το ρίχνει και στο γυμναστήριο μπας και ξεγελάσει το Χάρο. Ξεγελιέται ο ρημάδης;

Κρίμα την καραμπογιά, κρίμα και το φορτίο.


Όλα τώρα έρμαιο των κυμάτων:





Και τα κοντέινερς; Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι. Άδεια πια και η γέφυρα:



Και οι αλουέδες άδειοι. Σε λίγο εδώ - αν δε συνέβη ήδη - θα κάνει κουμάντο η θάλασσα και τα ψάρια. Απίθανο να μην τσακίσει το καράβι. Αν δεν κατάφεραν τις πρώτες μέρες να το ρυμουλκήσουν, είναι απλά ζήτημα χρόνου να κοπεί.

Θλίψη ανείπωτη, όση και να βλέπεις αγαπημένο άνθρωπο να ψυχορραγεί, για όποιον έχει κάνει ναυτικός. Να βλέπεις ένα καράβι να δίνει τη μάχη την τελευταία.

Ακόμη μεγαλύτερη η οδύνη όλων μας για την τεράστια οικολογική καταστροφή. Μ' αρέσει που πηγαίνουμε στις παραλίες μας και μαζεύουμε πλαστικά μπουκαλάκια και γόπες. Να ήταν αυτά και μόνο το κακό και κει κάτω στη Νέα Ζηλανδία. Που όλα πια τα έχει σκεπάσει το πετρέλαιο από τα τάνκια της Ρένας. Και αμμουδιά και πανίδα και χλωρίδα.

Συγνώμη; Φτάνει ένα συγνώμη για τέτοιο κακό;

1 σχόλιο:

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.