BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Where are you from? From Somalia...

Διαβάζω προχτές στην Καθημερινή. Για την εκρηκτική κατάσταση στην Ηγουμενίτσα.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_29/01/2011_430629

Για την εκρηκτική δηλαδή κατάσταση στην πόλη που ζω. Εγώ τέτοια εκρηκτική κατάσταση δε γνωρίζω. Φαίνεται στην Αθήνα ξέρουν καλύτερα τι ζούμε εμείς εδώ. Εκτός αν μιλάμε άλλη γλώσσα. Προσωπικά λέω πως μιλάω ελληνικά και μάλιστα αρκετά καλά. Γι' αυτό και δε θα έλεγα την κατάσταση στην Ηγουμενίτσα εκρηκτική. Τουλάχιστον όχι για το ζήτημα των μεταναστών.

Των παράνομων όπως τους αποκαλούν μεταναστών. Εγώ τους λέω απλά μετανάστες. Ειδικά για την περίπτωση της Ηγουμενίτσας τους λέω και εγκλωβισμένους ή και πρόσφυγες πολλούς απ' αυτούς. Κι εδώ η διαφωνία μου δεν έχει να κάνει με τη γλώσσα. Αλλά με την έκρηξη του μεγαλοδημοσιογράφου κ. Νίκου Χατζηνικολάου στη χτεσινοβραδινή του εκπομπή. Που έχοντας απέναντί του τον εκπρόσωπο του ΚΚΕ, τον κ. Σοφιανό, εξεμάνη με τη γνωστή σε όλους θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος για ανυπακοή.

Ειλικρινά κι εγώ εκνευρίστηκα. Όχι με τον κ. Σοφιανό που παρά την επίθεση διατήρησε την ολύμπια αταραξία του αλλά με το δημοσιογράφο. Πώς την έχουν δει οι δημοσιογράφοι στις μέρες μας; Τουλάχιστον θα ήθελα να σκέφτονται ότι τους παρακολουθούν και παιδιά. Και δεν είναι τρόπος αυτός να ωρύεσαι στους καλεσμένους σου. Είτε πρόκειται για πάνελ είτε για το σπίτι σου.

Και δεν είναι τρόπος να αντιμετωπίζεις κάποιον εκπρόσωπο κόμματος που η ψήφος χιλιάδων Ελλήνων το έχει καταξιώσει εδώ και χρόνια στο Κοινοβούλιο της χώρας μας. Και μάλιστα για μια βασική θέση αυτού του κόμματος. Κι όχι για κάποια προσωπική άποψη του καλεσμένου...

Βεβαίως σε κανένα που παρακολουθεί τις εξελίξεις, και εντός και εκτός Ελλάδας, δε διαφεύγει ότι ο ξεσηκωμός των λαών του αραβικού κόσμου έχει προκαλέσει πανικό σε πολλούς. Σε πολλά κανάλια εξάλλου το παραδέχτηκαν χτες βράδυ οι παρουσιαστές των ειδήσεων. Για το ντόμινο που φοβούνται. Και πολύ καλά κάνουν να το φοβούνται. Αρκετά μας τρομοκράτησαν εκείνοι. Αρκετά με τη θεωρία του ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ. Και την αποκρουστική τακτική της Σχολής του Σικάγου. Το έχετε διαβάσει το βιβλίο; Αναφέρομαι στο ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ - Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ της Naomi Klein.

Να το διαβάσετε οπωσδήποτε. Για να καταλάβετε τι προσπαθούν να μας κάνουν. Ακόμη και μέσα από ένα επίθετο στον τίτλο της είδησης. Και επανέρχομαι στην "εκρηκτική" κατάσταση της Ηγουμενίτσας.

Λοιπόν. Ο δημοσιογράφος της Καθημερινής δεν είναι ο μόνος. Που βλέπει μια έκρηξη να πλησιάζει στην πόλη μας. Που ειρήσθω εν παρόδω υποδέχτηκε σήμερα το Φλεβάρη με μια λαμπρή αλκυονίδα μέρα. Και που λέω να πεταχτώ ως την παραλία μας, το Δρέπανο, να την απολαύσω σε όλο της το μεγαλείο... Και γιατί όχι να σας ανεβάσω και μερικές φωτογραφίες... Να δείτε την έκρηξη του φωτός πάνω από το ατλάζι της θάλασσας...

Εκεί δε θα βρω μετανάστες. Οι μετανάστες μένουν γύρω από το λιμάνι. Θα βρω όμως τον Μπάμπη. Το ασπρόμαυρο αδέσποτο που τις προάλλες έμεινε μεταξεταστέο στο ερώτημα για τις εύλογες ρατσιστικές αντιδράσεις... Αυτές που μια συνάδελφος του δημοσιογράφου της Καθημερινής φαντασιώθηκε για τους κατοίκους της Ηγουμενίτσας.

Είναι σας λέω πολλοί εκείνοι που φαντασιώνονται διάφορα για την πόλη μας. Κάποτε ήμουν κι εγώ ανάμεσά τους. Ηπειρώτισσα μεν αλλά δεκαετίες μετανάστρια στην Αθήνα. Κι έπειτα πήρα τη μεγάλη απόφαση. Βλέποντας τον τόπο μου να σπαράζει και να χάνεται στη δίνη τεράστιων προβλημάτων. Να γυρίσω εδώ. Με όποιο κόστος.

Δεν ήρθα εδώ για τουρισμό. Ήρθα να δουλέψω. Και στη δουλειά που μου δίνει ψωμάκι και στην άλλη, αυτή που ο Σεφέρης πρόσθετε στο επάγγελμα του δημοσίου υπαλλήλου. Το επάγγελμα άνθρωπος.

Ήταν και για μένα μεγάλο το σοκ όταν διαπίστωσα τι συμβαίνει στην Ηγουμενίτσα με τους μετανάστες. Ιδέα δεν είχα. Για τους ανθρώπους που λιμοκτονούν στις παρυφές της πόλης και η μόνη τους επιδίωξη είναι να φύγουν. Να καταφέρουν να χωθούν κρυφά σε ένα καράβι και να πάνε στην Ευρώπη. Ναι, ξέρω. Και η Ελλάδα στην Ευρώπη ανήκει. Αλλά ξέρω και το ανέκδοτο με τον τρελό και το καλαμπόκι. Γι' αυτό και θα ρωτήσω αν η Ευρώπη ξέρει πως η Ελλάδα ανήκει σ' αυτήν...

Στους μήνες που είμαι εδώ πέρασα αμέτρητες φορές από τους καταυλισμούς των μεταναστών. Κι άλλες τόσες περνάνε εκείνοι μπροστά από το χώρο που εργάζομαι. Στο παλιό λιμάνι της πόλης. Τους βλέπω από το παράθυρο να περνάνε δυο δυο ή και περισσότεροι. Κάνουν μπαμ από μακριά. Η επιδερμίδα βλέπεις. Η μελαμψή τους επιδερμίδα τους προδίδει.

Τους βλέπω και την ώρα που παρκάρω το αυτοκίνητο. Περνάνε δίπλα μου. Με το κουρασμένο τους βήμα και το άδειο τους βλέμμα. Και λέω και θέλω να το καταλάβουν όλοι. Πως ούτε μία φορά δεν ένιωσα φόβο. Ντροπή ναι. Λύπη ναι. Φόβο όχι.

Και δίπλα περνούν μανάδες με παιδιά. Αλλά και παιδάκια ασυνόδευτα. Και δεν είδα κανέναν να φοβάται τους μετανάστες. Εδώ όμως λέω να βάλω τελεία. Γιατί φοβάμαι πως θα χάσω τον ήλιο αν μείνω και άλλο στο σπίτι. Τα λέμε λοιπόν. Σε λιγάκι. Από το Δρέπανο...


Εδώ είμαστε... Ο Μπάμπης απουσιάζει. Ποιος ξέρει; Ίσως τον έστειλαν σε σεμινάριο. Να μάθει και για τις ρατσιστικές αντιδράσεις και για την εκρηκτική κατάσταση της Ηγουμενίτσας...

Είναι όμως στη διπλανή παρέα ένας ... Αφγανός!!!! Παρέα με μερικούς ακόμη ανεπίδεκτους μαθήσεως Ηγουμενιτσιώτες. Που δε λένε να καταλάβουν ότι πρέπει να προβούν σε εύλογες ρατσιστικές αντιδράσεις... Και το έχουν ρίξει στο ραχάτι στη λιακάδα. Δίχως να νοιάζονται που η πόλη τους βρίσκεται σε εκρηκτική κατάσταση!!!

Και επανέρχομαι στο άρθρο της Καθημερινής. Που μου έδωσε μια σημαντική πληροφορία. Για το κοτόπουλο και τις πατάτες... Μέχρι τώρα ομολογώ πως πήγαινα ετοιματζίδικα πράγματα σ' αυτά τα άμοιρα πλάσματα. Πού να φανταστώ ότι μπορούν και να μαγειρεύουν;

Χτες λοιπόν πήρα κοτοπουλάκι και πατάτες κι εγώ. Λάδι, αλάτι, πιπέρι και ό,τι άλλο σκέφτηκα πως μπορεί να τους φανεί χρήσιμο. Και πήγα στην καρδιά της εκρηκτικής κατάστασης. Στη γέφυρα της Εγνατίας στο Λαδοχώρι. Οι μετανάστες εκεί... Άλλοι στην αλάνα του νέου λιμανιού, άλλοι πάνω στο δασάκι, άλλοι στο οικόπεδο με τη μπουγάδα...

Βγαίνω δεξιά και παρκάρω. Τους κάνω νόημα. Αν δεν τους κάνεις δεν πλησιάζουν. Ρωτάω αν μιλάνε ελληνικά.

- Λίγκο, μου αποκρίνεται ο ένας...

Το γυρίζω στα αγγλικά.

- Where are you from?

- From Somalia, απαντάει.

Ωραία λοιπόν. Αν αληθεύουν οι υπόλοιπες πληροφορίες του άρθρου της Καθημερινής είμαι στους σωστούς ανθρώπους. Σόρυ, κύριοι δημοσιογράφοι, στους σωστούς μετανάστες ή και παράνομους μετανάστες ή και λαθρομετανάστες ήθελα να πω, για να μιλήσω στη γλώσσα σας. Στους πιο φτωχούς. Τους πιο εξαθλιωμένους. Από τη Σομαλία.

Εξάλλου κι εμείς οι καπετάνισσες με τους Σομαλούς έχουμε περισσότερα κοινά. Όπως και όλοι οι ναυτικοί τα τελευταία χρόνια. Και δυστυχώς και τις τελευταίες μέρες.

Προχτές μόλις έπιασαν ένα ακόμη καράβι οι πειρατές. Στη Σομαλία. Κι έπειτα έγινε το κακό:

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_01/02/2011_376188

Νεκρός ένας ναύτης. Νεκρός και ένας πειρατής. Κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης προσπάθειας απελευθέρωσης του πλοίου από δανέζικη φρεγάτα.

Έχεις ποτέ καθίσει να διαβάσεις, να μάθεις, να πληροφορηθείς πώς και γιατί εκεί στη Σομαλία, στο κέρας της Αφρικής, υπάρχει τα τελευταία χρόνια πειρατεία; Γι' αυτή τη χώρα που λέγεται Σομαλία έχεις ποτέ σου μπει στον κόπο να ψάξεις ποια είναι; Πώς ζουν εκεί οι άνθρωποι;

Πάρεξ κάθεσαι και μου λες για τους Σομαλούς που φτάνουν στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Και πως μου δημιουργούν φαντάζεσαι εύλογες ρατσιστικές αντιδράσεις. Και εικάζεις πως οσονούπω θα συμβεί έκρηξη!

Ξέρεις, εκρήξεις κάνουν οι βόμπες. Και αυτοί που βάζουν βόμπες είναι ή στρατιώτες ή τρομοκράτες. Οι μεν να σκοτώσουν τον εχθρό. Οι άλλοι; Να σκοτώσουν τις ψυχές των ανθρώπων. Να σπείρουν το φόβο...

Εσύ σε ποια κατηγορία ανήκεις; Είσαι διαπιστευμένος στην άμυνα της χώρας; Ή στην ενημέρωση της κοινής γνώμης;

Και λέω. Σταματήστε πια να τρομοκρατείτε τους ανθρώπους. Σταματήστε να συκοφαντείτε την πόλη μας.

Ανήκω σ' αυτούς που θα ήθελαν οι μετανάστες να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Να τους αφήσουν να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Να μην τους κλέβουν τον πλούτο της χώρας τους. Να μην τους καταστρέφουν, όπως συνέβη στη Σομαλία, το μόνο πόρο ζωής, τη θάλασσά τους. Για να ξέρουμε δηλαδή και τις αιτίες που ξαφνικά οι Σομαλοί έγιναν πειρατές. Κι άσε και τις άλλες αιτίες, για έντεχνη καθοδήγηση...

Αυτό όμως που πραγματικά με εξοργίζει είναι που συμβαίνουν όσα συμβαίνουν στη Σομαλία. Και αναγκάζονται κάποιοι να πάρουν των ομματιών τους και να φύγουν. Να αναζητήσουν μια καλύτερη μοίρα. Στις χώρες εκείνων που με τις φρεγάτες τους περιπολούν στα ανοικτά της Σομαλίας. Των χωρών που συμμετέχουν στην επιχείρηση Αταλάντη. Αυτήν τουλάχιστον την ξέρεις; Την Αταλάντη;

Δε λέω για την αρχαία. Την πρώτη καπετάνισσα της ιστορίας. Που είχε λέει η μυθολογία λάβει μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία. Λέω για την επιχείρηση Αταλάντη. Και την αρμάδα που περιπολεί προς αποτροπή της πειρατείας εκεί κάτω στη Σομαλία.

Λέω για όλα αυτά που ξεχνάνε οι δημοσιογράφοι όταν μιλάνε για τους εγκλωβισμένους μετανάστες της Ηγουμενίτσας. Είναι αυτά που μου προκαλούν έκρηξη. Οι μισές αλήθειες...

Και για να λέμε την αλήθεια ολόκληρη. Τα περί εκρηκτικής κατάστασης στην Ηγουμενίτσα τα ζήσαμε το περασμένο Σάββατο. Όταν κουβαληθήκανε στην πόλη μας οι εκδρομείς διαδηλωτές. Και κατά δήλωσή τους αναρχικοί και αντιεξουσιαστές. Ήρθαν για να διαμαρτυρθηθούν λέει που:

Εκεί στο Λαδοχώρι, επάνω στο βουνό, γίνεται ένα έγκλημα καθημερινό!

Κι έπειτα άρχισαν τα γνωστά με την αστυνομία. Και γνώρισε η Ηγουμενίτσα τα δακρυγόνα, γνώρισε τις κρότου λάμψης. Γέμισαν αίματα τα πεζοδρόμια...

Ποιος φταίει; Να αναρωτηθούμε ποιος φταίει. Που έζησε η Ηγουμενίτσα τέτοιες σκηνές. Και ποιος ρίχνει λάδι στη φωτιά ξεσηκώνοντας τους ανεγκέφαλους κάθε χρώματος και κάθε άκρης...

Παρακάτω θα πλακώσουν και οι άλλοι. Από την αντίπερα όχθη και την άλλη άκρη του πολιτικού φάσματος. Και η πόλη μας θα γίνει θέρετρο συγκρούσεων. Όχι εξαιτίας των μεταναστών. Εξαιτίας εκείνων που ξεσηκώνουν τους ανθρώπους εκμεταλλευόμενοι την παρουσία των μεταναστών. Παίζοντας τα πολιτικά τους παιχνίδια στις πλάτες αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων. Που δεν τους αφήσαμε γωνιά στη γη να ζήσουν.

Αυτό είναι κύριοι το έγκλημα. Στο Λαδοχώρι, είτε πάνω στο βουνό είτε κάτω από τη γέφυρα, είναι απλά η μία πτυχή του δράματος.

Ώρα 18.10. Ο ήλιος έχει πια δύσει. Και τα δάχτυλά μου παγώνουν. Είναι ώρα να τα μαζεύω. Για μια ακόμη επίσκεψη εκεί που ζουν οι άνθρωποι με τις παγωμένες καρδιές...

_________________________

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ. ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΡΗΚΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. ΑΥΤΟΙ ΗΤΑΝ ΑΠΟΝΤΕΣ. ΚΙ ΑΜΦΙΒΑΛΛΩ ΑΝ ΠΗΡΑΝ ΕΙΔΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΓΙΝΕ...

Κι εδώ τις δηλώσεις του δημάρχου Ηγουμενίτσας για την πορεία αυτή αλλά και το πρόβλημα των μεταναστών:

1 σχόλιο:

  1. ετσι ειναι,μπραβο δαναη συμφωνο.Χτες παρολο που δεν βλεπω πολυ σκαι μου αρεσε στους νεους φακελους η επαναληψη της εκπομπης που ειχε θεμα τον καπετα βασιλη της costamare.Πολυ καλο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.