BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Τι σκλάβοι σε γαλέρες τι επιταγμένοι ναυτικοί; το ίδιο είναι...

Προσπάθησε να σώσει την όλη κατάσταση η απόφαση της ΠΝΟ για αναστολή της απεργίας, λίγο μετά την κήρυξη της πολιτικής επιστράτευσης των ναυτεργατών εκ μέρους της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Για δεύτερη φορά το ΠΑΣΟΚ παίρνει απόφαση επιστράτευσης των απεργών ναυτεργατών.

Και το ερώτημα είναι: Έχουν τελικά δικαίωμα απεργίας οι εργαζόμενοι σ' αυτή τη χώρα; Ή νομίζουμε πως ξεφύγαμε πια από την κατάσταση του σκλάβου, και έχουμε ελευθερίες, στην πράξη όμως συνεχίζουμε να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας σε καθεστώς ρωμαϊκής γαλέρας;

Η ΠΝΟ λοιπόν με την απόφαση για αναστολή θέλησε να σώσει τα προσχήματα. Να απαλύνει το βούρδουλα της επιστράτευσης. Γύρισε τους ναυτεργάτες στις βάρδιες τους πριν τους επιδοθούν τα χαρτιά της επιστράτευσης:


Aριθ. Πρωτ. 6443 ΓΧ/ΙΣ/ΑΓΤ/ΜΛ

30 Νοεμβρίου 2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Διοίκηση της Πανελλήνιας Ναυτικής Ομοσπονδίας απευθύνει θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό σε όλους τους συναδέλφους ναυτεργάτες και ναυτεργάτισσες, που ενωμένοι και με υψηλό αίσθημα ενότητας και ευθύνης ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα που τους απηύθυνε, η ανώτατατη συνδικαλιστική Oργάνωσή τους, η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ), και έδωσαν και θα συνεχίσουν να δίνουν, το δίκαιο αγώνα τους για την προάσπιση των εργασιακών και κοινωνικοασφαλιστικών δικαιωμάτων τους.

Η οκταήμερη απεργία της Ομοσπονδίας, που ανεστάλη σήμερα το πρωί, υπήρξε σκληρή και διεξήχθη κάτω από αντίξοες συνθήκες, τόσον από την πλευρά του εφοπλιστικού κεφαλαίου της Ακτοπλοΐας, αλλά και της Κυβέρνησης, που αντιστρατεύθηκε με κάθε μέσο τα δίκαια και θεμελιώδη δικαιώματα των Ελλήνων ναυτεργατών.

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, για δεύτερη φορά στην πολιτική της ιστορία διακυβέρνησης της χώρας, αδυνατώντας να εξεύρει λύσεις στα ώριμα, οξυμένα και αυτονόητα αιτήματα των ναυτεργατών, κατέφυγε στην προσφιλή «συνταγή» της του κατάπτυστου, επαίσχυντου, βαθύτατα αντιδημοκρατικού και αντεργατικού μέτρου της πολιτικής κινητοποίησης και επίταξης προσωπικών υπηρεσιών ναυτικών, γνωστή από το προηγούμενο του 2002.

Η Κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας μονάδες καταστολής, δεν δίστασε να καταφύγει σε ωμή βία και εξαναγκασμό, κατά συνδικαλιστικών στελεχών της ΠΝΟ και ναυτεργατών, προσπαθώντας να τους απωθήσει εκτός των πλοίων.

Η ΠΝΟ και οι Έλληνες ναυτεργάτες στο σύνολό τους καταδικάζουν τα γεγονότα αυτά και δηλώνουν ότι είναι αποφασισμένοι να αντιπαλέψουν σθεναρά τέτοιες πρακτικές, που έχουν αποδοκιμασθεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού.

Πρέπει να τονισθεί ότι το γνωστό από το παρελθόν μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης, που σήμερα δήθεν ωραιοποιούμενο έχει μετεξελιχθεί σε πολιτική κινητοποίηση και επίταξη προσωπικών υπηρεσιών ναυτικών, συνιστά ξεκάθαρα μέσο αναγκαστικής εργασίας που αντιβαίνει στην Διεθνή Σύμβαση υπ΄αριθμ. 105,1957 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας(ΔΟΕ), που έχει κυρώσει η Ελλάδα και επαναβεβαιώθηκε στο άρθρο III της Σύμβασης Ναυτικής Εργασίας της ΔΟΕ, που υιοθετήθηκε το 2006.

Η μεγαλειώδης οκταήμερη απεργία της ΠΝΟ, η νομιμότητα της οποίας και η απουσία καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος των ναυτεργατών δεν αμφισβητήθηκε από καμία πλευρά, δημιουργεί προϋποθέσεις για αγωνιστική διεκδίκηση των αιτημάτων της ΠΝΟ και του συνόλου των Ελλήνων ναυτεργατών και επιβάλλει ανασύνταξη δυνάμεων, ενότητα και συσπείρωση στο δευτεροβάθμιο όργανο των Ελλήνων ναυτεργατών, την Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία, για την παραπέρα προάσπιση και διαφύλαξη των κεκτημένων δικαιωμάτων του κλάδου.


ΠΗΓΗ http://www.pno.gr/dt/30-11-2010.pdf


Όπως κι αν έχει όμως το όλο ζήτημα, ένα είναι το γεγονός που παραμένει: Πως ο πολιτικός χώρος που λέγεται ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην αντίπερα όχθη από εκείνη των ναυτεργατών. Και από τότε που ανέβηκε πρώτη φορά στην εξουσία και μέχρι σήμερα.

Είμαι κι εγώ ανάμεσα στους ανθρώπους που έχασαν τη δουλειά τους στα καράβια εξαιτίας της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ. Μπορεί να πέρασαν τριάντα σχεδόν χρόνια από τότε, αλλά όσο ζω θα το φωνάζω και θα διαμαρτύρομαι για την αντιναυτεργατική πολιτική του ΠΑΣΟΚ.

Και ναι. Το θέμα δεν είναι απλά μια αντιπάθεια του ΠΑΣΟΚ προς τους ναυτικούς. Είναι ταξικό. Και η σύγκρουση μόνο με ταξικά κριτήρια μπορεί να δώσει καρπούς για τους ναυτεργάτες.

Τι σημαίνει όμως ταξικά κριτήρια; Σημαίνει να επιτευχθεί πρώτα πρώτα ενότητα της τάξης των ναυτεργατών. Κι όσο αντί για τάξη επικρατεί η αταξία στο ναυτεργατικό κίνημα, κάθε απεργία στο λιμάνι θα καταλήγει σε μπούμερανγκ κατά των ίδιων των απεργών.

Όσοι καλά γνωρίζουμε τα πίσω από τη βιτρίνα του ναυτεργατικού κινήματος, γνωρίζουμε δυστυχώς και αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση. Τη διάσπαση ανάμεσα στους διαφόρους φορείς του ναυτεργατικού κινήματος και τον οχετό από ύβρεις που ανταλάσσουν μεταξύ τους οι πρόεδροι των διαφόρων ναυτεργατικών σωματείων ή και τα στελέχη του κάθε χώρου.

Αυτή η κατάσταση πρέπει να λάβει τέλος! Το φωνάζουμε προς κάθε κατεύθυνση. Δεν υπάρχει σήμερα η πολυτέλεια για διαφωνίες και έριδες και τσακωμούς. Να βρεθεί κοινή συνισταμένη και πάνω σ' αυτή να στηθεί ο όποιος νέος απεργιακός αγώνας.

Οι εγωισμοί και ο αγώνας υπεροχής των συνδικαλιστών φταίει εξίσου για τα χάλια των ναυτεργατών με την αντιναυτεργατική πολιτική των όποιων κυβερνήσεων, ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ.

Και κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου. Στο τέλος, αν έτσι συνεχίσουν, όχι μόνο δε να υπάρξει κανένας νικητής αλλά θα αφανιστεί και ο τελευταίος έλληνας ναυτεργάτης.

Ακούστε αν θέλετε τη φωνή διαμαρτυρίας. Γιατί προέρχεται από έναν άνθρωπο που όλα αυτά τον άφησαν άνεργο. Που δεν ευελπιστεί σε καμία περίπτωση να γυρίσει στη θάλασσα πια. Αλλά και δε λησμονεί πως χαραμίστηκε η ζωή του.

Από τον καιάδα σας μιλώ που πετάχτηκαν βίαια άλλοι 100.000 συνάδελφοι. Από το 1980 και έως σήμερα. Και δε θα χαρούμε καθόλου να έρθουν εδώ και οι ελάχιστοι εναπομείναντες έλληνες ναυτικοί. Οι λιγότεροι πια από 20.000. Είναι συμφέρον όλων μας να μην αφανιστεί ο κλάδος, να μην αφανιστεί το ΝΑΤ. Έστω και αν έχουμε να λαμβάνουμε ψίχουλα εμείς από το ΝΑΤ.

Με τεράστιο πόνο ψυχής απευθύνουμε έκκληση για ενότητα. Και για κοινή δράση. Όχι μόνο στα χαρτιά αλλά επί της ουσίας.

Και φυσικά, εννοείται και εξυπακούεται αυτό, με μπούσουλα ταξικό. Και με στόχους πάλης που θα προασπίζονται τα αληθινά συμφέροντα του ναυτεργατικού κινήματος.

Ξέρω πως από κάποιους ζητάω πολλά. Ζητάω να κάνουν την υπέρβαση. Μα είναι εκείνοι που περισσότερο εκτιμώ και σέβομαι. Από τους άλλους τι να ζητήσω; Ουκ αν λάβω παρά του μη έχοντος...

Ενότητα στη βάση. Βρείτε τον τρόπο να την κάνετε πράξη. Άλλος δρόμος δε μένει.

Ενότητα πριν είναι πολύ αργά.

Αλλιώς σταματήστε να μας ζαλίζετε για ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Εκτός αν στο δικό σας λεξικό το ταξικό είναι ταυτόσημο με το κομματικό...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.