BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Ας ήμουνα εκεί κι ας ξύλιαζα σου λέω...



Να ήμουν εκεί. Και τι δε θά 'δινα να ήμουν κι εγώ εκεί. Ακόμη μια φορά.

Να κάνουν οι προβολείς τη νύχτα μέρα. Να τρέχουμε σαν τρελοί κάτω στο πομπ ρουμ



και πάλι πάνω, με μια ανάσα τα σκαλιά... να μετρήσουμε αμπάρια. Να κάνουμε και κανένα τσιγάρο στα κλεφτά. Και να χοροπηδάμε από το κρύο.

Κι η γλίτσα της θάλασσας παντού. Όλα βρεγμένα και όλα παγωμένα. Και μέσα στα σωθικά του καραβιού να ρέει το λάδι πηχτό...



Να ξεφορτώνεται λίτρο το λίτρο, γαλόνι το γαλόνι, στην αχόρταγη ρουφήχτρα της Ευρώπης. Το πολύ, έξω. Το λίγο, παράσημο στο χέρι



Το δικό σου χέρι εδώ. Κάποτε ήταν και το δικό μου.

Και τι δε θά 'δινα να ήμουν πάλι εκεί. Με παραφουσκωμένες εφημερίδες μες στη φόρμα. Για το αβάσταχτο κρύο. Ποιος νοιάζεται για το κρύο;

Ψάχνω να βρω την απάντηση. Σ' αυτή την τρέλα. Χρόνια την ψάχνω. Τώρα ψάχνω και τα χρόνια. Πώς πέρασαν έτσι; Πότε;

Και βρήκα μία λέξη μικρή. Μπιτσκόμπερ.

Είναι οι ναυτικοί που κουβαλάνε την άλλη τρέλα. Μπιτσκόμπερ.

Έχεις διαβάσει Καββαδία; Να διαβάσεις.

Αν ήταν στο δικό μου χέρι θα διάταζα να διδάσκουν Καββαδία στις Ακαδημίες του Ναυτικού. Και μετά, για να τους δώσουνε δίπλωμα, να τους ρωτάνε "είσαι μπιτσκόμπερ ή πας για γαλονάς;"

Και εξηγώ:

"Είμαστε σ' αυτό το καράβι εικοσιπέντε νοματαίοι. Από τον πρώτο καπετάνιο ως τον καρβουνιάρη όλοι βασανισμένα πρόσωπα, βασανισμένα κορμιά. Εδώ στα καράβια, σ' αυτά τα πλεούμενα σίδερα, ο θάνατος δεν ενεδρεύει όπως στις πολιτείες. Τον έχουμε παντού αντιμέτωπο. Καθώς θα φτυαρίσει ο θερμαστής το κάρβουνο για να το ρίξει στους φούρνους, καθώς κυβερνάει ο τιμονιέρης απάνω στην όστρια, ή στο σιρόκο, την ώρα που παίρνει ύψος με τον εξάντα ο καπετάνιος. Ένα λάθος στο λογαριασμό ενός μπακάλη, ενός εμπόρου, ενός λογιστή είναι ζημία δραχμών, ένα λάθος στο λογαριασμό ενός καπετάνιου είναι θάνατος."

Από τα Γράμματα εν Πλω του Νίκου Καββαδία ("Νίκος Καββαδίας, Το ημερολόγιο ενός τιμονιέρη, εκδόσεις ΑΓΡΑ, σελ. 70 )

Είναι ένα μαγικό κείμενο αυτό το κείμενο του Καββαδία. Που οι πολλοί νομίζουν μόνο για ποιητή και αγνοούν τα πεζά του. Μιλά για τους ναυτικούς. Εκεί κατοικεί και ο μπιτσκόμπερ:

"Υπάρχουν δύο κατηγορίες θαλασσινών. Οι άνθρωποι της πρώτης κατηγορίας παίρνουν τη θάλασσα σαν επάγγελμα, οι περισσότεροι. Τη συνηθάνε κι όσο και να τους έχει σακατέψει η δουλειά τους, η ασχολία τους εξουδετερώνει τη μαγγανεία της καθώς ο μπακιρένιος χαλκάς που δένουμε στο λαιμό της γάτας, την αρρώστια της λαμαρίνας.

Το δράμα το παίζουν οι λίγοι. Αυτοί που δεν μπόρεσαν να εξουδετερώσουν τη μαγεία της και τους έχει αθεράπευτα δηλητηριάσει.

Τη θάλασσα μπορεί να την συνηθίσει κανείς σ' ένα μήνα μέσα. Όμως μπορεί και να μην την συνηθίσει ποτέ. Το παπόρι στην τρικυμία κινείται με πολλούς τρόπους.

Αναλόγως με τους καιρούς. [...]

Αυτοί που αγαπούν με πάθος τη θάλασσα, δεν μπορούνε ποτέ - είναι αποδεδειγμένο - να γίνουν επαγγελματίες θαλασσινοί. Κι αν ποτέ κατορθώσουν να γίνουν, θα πάψουν να την αγαπούν. Θα 'χετε ακούσει γι' αυτούς τους ναυτικούς που περισσότερο ζουν στα ντοκ των λιμένων κοιτάζοντας τα πλοία να φεύγουν και κάνουνε τους διερμηνείς στους ξένους ναύτες. Αυτοί είναι οι ανίατοι! Έχουν δουλέψει θερμαστές, ναύτες, καμαρώτοι, καρβουνιάρηδες, αλλά δεν ειδικεύτηκαν και δε δούλεψαν περισσότερο από ένα μήνα την ίδια δουλειά και στο ίδιο πλοίο. Ποτέ δεν μπόρεσαν να συνηθίσουν τη θάλασσα.

Τους ζαλίζει. Σκοντάφτουν εκεί που άλλοι περπατούν ίσια, κλείνουν τα δάκτυλά τους στις πόρτες, δεν μπορούν να κυβερνήσουν τιμόνι ενώ ξέρουν τον μπούσουλα όσο και οι καλοί ναύτες. Αρρωσταίνουν και ξεμπαρκάρουνε κλαίγοντας. Βλέπεις μέσα στα μάτια τους κάτι το παράξενο. Και στα σκεβρωμένα τους πρόσωπα κάτι το αλλοπαρμένο.

Αυτούς τους περιφρονούν και τους λένε Μπιτσκόμπερ.

[...] Αγαπώ περισσότερο απ' όλους τους τρελούς από την αγάπη της θάλασσας, τους Μπιτσκόμπερ. Ίσως γιατί είμαι συνάδελφός τους!"

Κατάλαβες, παιδί μου;

Εσύ που τώρα τρέχεις και δε φτάνεις να ξεφορτώσεις το καράβι και να μάθεις καλά τη δουλειά, να φύγει λαμπερό το ραπόρτο στην εταιρεία και να σου παραδώσουν με όλους τους τύπους τα επίσημα γαλόνια;

Πρόσεχε. Μην κερδίσεις τα γαλόνια και σκοτώσεις για πάντα τον μπιτσκόμπερ μέσα σου...

Θα έχεις σκοτώσει εκείνο το μαγικό κομματάκι της ψυχής σου που σε οδήγησε στη θάλασσα. Αξίζει;

Ζηλεύω που δεν είμαι τώρα εκεί. Ζηλεύω και τα σύγχρονα παλάτια των σημερινών καραβιών. Μα νιώθω ευτυχισμένη που πρόλαβα μια άλλη εποχή. Την εποχή που ο ναυτικός δεν ήταν απλά ο αγωγιάτης. Και προλάβαινε να ζει στα λιμάνια.

Να ξαμολιέται από το γκανγουαίη και να νιώθει πάλι άνθρωπος. Ένας καινούριος Κολόμβος.

Να χάνεται στα στενά της άγνωστης πόλης. Και να βρίσκει τόπους και ανθρώπους. Ένας μπιτσκόμπερ που "χτενίζει" παραλίες. Και παίρνει μαζί του θησαυρό αυτά ακριβώς που σαρώνει η σκούπα της καρδιάς του. Μια κούπα από το καφέ στη Μαρσίλια. Ένα κουτάκι σπίρτα από τη Μπαρτσελόνα. Δυο "ξυλάκια" από το Ναγκασάκι. Ένα βούδα από την Κορέα. Την καρδιά του καρχαρία από το Καίηπ Τάουν. Κι ένα σάντουιτς από το Πορτ Σάιντ...



Χαζά πράγματα. Και τρελά. Αυτά τα τρελά πράγματα που με κράταγαν εκείνες τις παγωμένες νύχτες στην άλλη τρέλα, την παραφουσκωμένη εφημερίδες.

Ας ήμουν εκεί και ας ξύλιαζα. Όχι για τα γαλόνια. Και τα χρυσά και τα άλλα...

Ας ήμουν εκεί για να καβαλήσω και πάλι το μαγικό μου σκουπόξυλο. Μόνο γι' αυτό...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.