BLOG ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΠΛΟΙΑΡΧΩΝ Ε.Ν.

Η Πρωτομαγιά στο λιμάνι

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ





ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΕΣ


24ωρη επαγρύπνηση στους καταπέλτες


Στους καταπέλτες έμειναν χτες για 24 ώρες οι ναυτεργάτες, κρατώντας τα καράβια δεμένα στο λιμάνι του Πειραιά και τιμώντας αγωνιστικά τη μέρα της Πρωτομαγιάς. Αποφασιστικά και έχοντας στο πλευρό τους απεργούς εργάτες της στεριάς που έσπευσαν στο λιμάνι από τα χαράματα, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ, περιφρούρησαν την απεργία που είχαν αποφασίσει τα ταξικά σωματεία ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ.

Εστειλαν ηχηρό μήνυμα αντίστασης στην αντιναυτεργατική πολιτική και έδωσαν την κατάλληλη απάντηση στον εργοδοτικό -κυβερνητικό συνδικαλισμό που αντιπροσωπεύεται από τις παρατάξεις ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ και ΑΠ στη διοίκηση της ΠΝΟ. Οι παρατάξεις αυτές είχαν αποφασίσει για χτες μια 4ωρη στάση εργασίας και αυτή, τις ώρες που δεν είχε καμία αναχώρηση πλοίου. Ταυτόχρονα, οι ναυτεργάτες έριξαν στο κενό τους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς που έστησαν οι ακτοπλοϊκές εταιρείες, όπως η ΑΝΕΚ του Βαρδινογιάννη. Η εταιρεία έστειλε ανθρώπους της στο πλοίο ΛΙΣΣΟΣ ως δήθεν αγανακτισμένους επιβάτες, για να επιτεθούν στους απεργούς.

Στο λιμάνι του Πειραιά από νωρίς το πρωί ήταν ο Γιώργος Μαρίνος και ο Κώστας Παρασκευάς μέλη του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.



Τα λάβαρα του αγώνα «πλημμύρισαν» το λιμάνι


Απεργοί εργάτες από κάθε χώρο δουλειάς του Πειραιά, τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, τα εργοστάσια, το εμπόριο, τις οικοδομές, ναυτεργάτες, νέοι και νέες της νέας βάρδιας της εργατικής τάξης, φοιτητές, σπουδαστές, με τις σημαίες του ΠΑΜΕ στα χέρια και τα κόκκινα λάβαρα του αγώνα και της ελπίδας, «έζωσαν» το πρώτο λιμάνι.

Συγκρότησαν μία μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση, δίνοντας το σύνθημα της κλιμάκωσης των ταξικών αγώνων. Ταυτόχρονα, έχοντας στην προμετωπίδα το πανό του ΠΑΜΕ που έγραφε: «Ταξική ενότητα, λαϊκή συμμαχία κατά της πλουτοκρατίας και του ιμπεριαλισμού».

Από πολύ νωρίς την πειραιώτικη περιφέρεια δονούσαν οι ρυθμοί της απεργίας. Στις 8.30 π.μ. η ΤΟ της ΚΝΕ Κοκκινιάς διοργάνωσε εκδήλωση και κατάθεση στεφανιών στη Μάνδρα του Μπλόκου τιμώντας τους νεκρούς εργάτες της Πρωτομαγιάς. Ακολούθησε προσυγκέντρωση στο Περιβολάκι της Νίκαιας και από εκεί οι Νικαιώτες ξεκίνησαν πορεία προς το λιμάνι, το οποίο είχε νεκρώσει από την 24ωρη απεργία των ναυτεργατών.

Στις 10 το πρωί απεργοί εργάτες ξεκίνησαν πορεία από το Εργατικό Κέντρο Πειραιά. Οι δύο πορείες ενώθηκαν στη λεωφόρο Γούναρη. Στις 11 π.μ. όλος αυτός ο εργατόκοσμος έφτασε στην πλατεία Κοραή, όπου είχε καθοριστεί η κεντρική συγκέντρωση, για να ενωθεί με τους εκεί συγκεντρωμένους και να συγκροτηθεί μία μαζική απεργιακή διαδήλωση.

Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Σάββας Τσιμπόγλου, πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ. Χαιρέτισαν ο Ακης Αντωνίου, από την Επιτροπή Νέων του Συνδικάτου Μετάλλου Πειραιά, και ο Βασίλης Πετρόπουλος, από την Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ. Αμέσως μετά, ξεκίνησε μια ογκώδης πορεία προς το μνημείο των 11 νεκρών εργατών από τη μεγάλη απεργία του 1923 στο Πασαλιμάνι, όπου έγινε κατάθεση στεφανιών.

Στην απεργιακή συγκέντρωση παραβρέθηκαν η Ελπ. Παντελάκη και η Β. Νικολαΐδου, βουλευτές του ΚΚΕ, η Δ. Μανωλάκου, ευρωβουλευτής του Κόμματος, ο Ν. Σοφιανός, Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Πειραιά του ΚΚΕ, ο Στ. Μπενετάτος, δήμαρχος Νίκαιας, κ.ά.

Νωρίτερα, στο Πασαλιμάνι, είχε στηθεί μία ακόμα κοινή φιέστα των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και ΑΠ που χαρακτήρισαν συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου, η οποία και πάλι εξελίχθηκε σε ...«θλιβερή υπόθεση». Οι λιγοστοί συμβιβασμένοι συνδικαλιστές με ...μπροστάρη τον νομάρχη Πειραιά (ΠΑΣΟΚ), Γιάννη Μίχα, έκαναν και ...πορεία στο κεντρικό κτίριο του ΟΛΠ.

________________

Σχόλιο:

Από όσα διαβάζουμε στο Ριζοσπάστη συνάγουμε ότι και η φετινή Πρωτομαγιά χαρακτηρίστηκε από τη διάσπαση του εργατικού κινήματος. Την ευθύνη για τη διάσπαση δεν είναι εύκολο να την επιμερίσεις. Και ίσως δεν έχει και νόημα. Αυτό που ενδιαφέρει είναι πως όσο παραμένουν διασπασμένες οι δυνάμεις της εργατικής τάξης οι ελπίδες μας για καλύτερες μέρες είναι λιγοστές.

Ήμουνα νια και γέρασα βλέποντας το ίδιο συνέχεια σκηνικό. Δεν είμαι από εκείνους που απογοητεύονται εύκολα. Λέω συνέχεια πως δεν μπορεί, κάτι καλύτερο θα ξημερώσει για όλους τους αδικημένους της γης. Όσο όμως περνούν τα χρόνια δεν μπορώ να μην ανησυχώ ότι η γενιά η δική μας δε θα προλάβει να δει αυτό το ξημέρωμα. Ως τότε όμως ας υπάρχουν και φωνές σαν τη δική μου να λένε προς κάθε κατεύθυνση:

ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ!

Και να ζητάνε από όλους να βρουν τον τρόπο για αγώνα ενιαίο και δυναμικό. Κανείς δεν περισσεύει σ' αυτή τη μάχη. Σαφώς και με στόχους που να εκφράζουν τα γνήσια συμφέροντα των ανθρώπων της δουλειάς. Όχι ενότητα για την ενότητα. Καταλαβαίνω λοιπόν και τη στάση του ΠΑΜΕ, καταλαβαίνω και τις διαμαρτυρίες για τη στάση αυτή που ακούγονται από άλλους αγωνιστές. Η αλήθεια θαρρώ πως είναι κάπου ανάμεσα. Ας κάνουμε όλοι ό,τι περνά από το χέρι μας για να τερματιστεί αυτή η παράλογη κατάσταση. Γιατί όσο εμείς παραμένουμε χωρισμένοι σε κομμάτια, το κεφάλαιο θα βρίσκει ελεύθερο το δρόμο για να περνάει τα σχέδιά του σε βάρος μας. Κι αυτό δε συμφέρει κανέναν μας. Μόνο το κεφάλαιο.

1 σχόλιο:

  1. Δανάη καπετάνισσα καλές θάλασσες στην πλώρη σου και μην ρωτήσεις τι θέλει ένας λύκος στη θάλασσα;
    Θέλει απλά να σου σφίξει το χέρι και να σου πει ένα μπράβο για το μυαλό σου που ο αέρας κρατά καθαρό για να συλλογάται ελεύθερα μα προπαντός σωστά για την ανάγκη του ενιαίου των ταξικών αγώνων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Welcome onboard! Αφήστε μας το μήνυμά σας και θα προσπαθήσουμε να σας απαντήσουμε το συντομότερο δυνατό. Εκτός αν αλλού αρμενίζουμε... Οπότε κουράγιο μέχρι να καταπλεύσουμε και πάλι στο λιμάνι...

ΔΩΣΤΕ ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ!

ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΡΙΕΣ ΤΩΝ ΑΕΝ ΑΠΑΙΤΟΥΝ:


ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΣΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ!

ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΩΡΑ!


ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΑΕΝ

Η ώρα σε όλο τον κόσμο

Οικολογικό Περισκόπιο

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΗ



Ο ΟΡΚΟΣ


ΕΜΕΙΣ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ...


ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΤΟΝ ΖΗΤΗΣΑΝ;


Στα μάτια σας, μας είπαν, βλέπουμε το μέλλον της Ναυτιλίας. (Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, κ. Φικιώρης)

Μα το δικό μας μέλλον αποδείχτηκε κόλαση.

Τώρα τα ίδια τάζουν στα νέα κορίτσια για να τα πείσουν να πάνε στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού. Αυτές δε θα χρειαστεί να περιμένουν για να ανακαλύψουν την ίδια κόλαση της ανεργίας. Από το πρώτο εξάμηνο σπουδών, αναζητώντας καράβι για πρακτική άσκηση, βρίσκονται αντιμέτωπες με τις κλειστές πόρτες των εταιρειών. Δεκάδες νέες καπετάνισσες κινδυνεύουν να χάσουν το επόμενο εξάμηνο της σχολής γιατί ο Ιούλιος μπήκε και καράβι δε βρήκαν. Πολλές ακόμη αναγκάστηκαν ήδη να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους για τον ίδιο λόγο. Μα κανενός υπευθύνου δεν ιδρώνει το αυτί.

Αντίθετα μας ζητούν να σκεφτούμε το κρουαζιερόπλοιο Ζενίθ και τα διαφυγόντα κέρδη για τον τουρισμό. Την ώρα που οι ναυτεργάτες, γυναίκες και άντρες, βρίσκονται στο απόλυτο ναδίρ. Και απαιτούν να μην απεργούμε, να μην αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας. Είμαστε υποχρεωμένες να μην υπακούσουμε. Το δις εξαμαρτείν δεν αρμόζει ούτε στις γυναίκες. Και ειδικά σε καπετάνισσες.

Ορκιστήκαμε για καπετάνισσες. Όχι για νέες Ιφιγένειες. Και αυτόν τον όρκο θα τιμήσουμε. Καπετάνισσες στη θάλασσα και καπετάνισσες στη ζωή. Με το κεφάλι ψηλά απαιτούμε να τηρηθούν οι υποσχέσεις που μας δόθηκαν. Και να ληφθούν μέτρα ώστε να μη σβήσει ο θεσμός τριάντα χρόνων. Το μέλλον της ναυτιλίας ανήκει και σε μας. Όχι γιατί μας το έταξε ένας υπουργός μα γιατί έχουμε κι εμείς προσφέρει τον ιδρώτα μας για την ελληνική ναυτιλία.

Τώρα όμως με την άρση του καμποτάζ και τον αφανισμό των ελλήνων ναυτεργατών που θα σημάνει, το ΝΑΤ κινδυνεύει να χρεωκοπήσει. Πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις σε όσους ναυτεργάτες τόσα χρόνια έδιναν τις εισφορές τους;

Γι' αυτό στον αγώνα κατά της άρσης του καμποτάζ είμαστε όλοι ενωμένοι. Άντρες και γυναίκες. Παλιές και νέες καπετάνισσες. Και είναι ο αγώνας αυτός αγώνας επιβίωσης.

Μη μας ζητάτε λοιπόν να σκεφτούμε το Ζενίθ. Γιατί αυτός που βρίσκεται στο ναδίρ δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει αν αγωνιστεί. Εκτός από τις αλυσίδες του.

Βίρα λοιπόν τις άγκυρες! Κι ας σπάσουν και οι καδένες. Για το μέλλον που ονειρευτήκαμε και δικαιούμαστε μετά από τριάντα χρόνια να ζήσουμε. Την καταξίωση του θεσμού της ελληνίδας καπετάνισσας.

Έτσι τιμούμε εμείς την επέτειο των τριάντα χρόνων από την αποφοίτηση. Με αγώνες!

Εκεί, στον Πειραιά, στο λιμάνι. Που η ακηδία όλων μας ξεμπάρκαρε.

Είναι η ώρα να μας ξαναβρούν μπροστά τους. Και η ώρα να σταματήσουν να ξεγελάν κι άλλες αθώες κοπέλες με κούφιες υποσχέσεις. Η ώρα να βγει ο θεσμός από την κόλαση.

Τριάντα χρόνια μετά ξέρουμε καλά γιατί μας άνοιξαν την πόρτα της ναυτιλίας. Χωρίς καν να το ζητήσουμε εμείς. Τώρα νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να την ξανακλείσουν. Ωραία λοιπόν. Στις δικές τους κλειστές πόρτες απαντάμε με κλειστά λιμάνια. Δίκαιο δεν είναι;

Ή όλοι μαζί στο ζενίθ ή όλοι μαζί στο ναδίρ. Δεν μπορεί η μεν ελληνόκτητη ναυτιλία να είναι πρώτη στον κόσμο και να ανθοφορεί και οι έλληνες ναυτεργάτες να πετιούνται στον καιάδα. 85.000 έλληνες ναυτικοί το 1980, λιγότεροι από 20.000 σήμερα. Μιλάνε οι αριθμοί. Κόντρα στους αριθμούς για τα διαφυγόντα κέρδη από το Ζενίθ και το κάθε Ζενίθ. Και στο κάτω κάτω ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Απαιτούμε λοιπόν από την Πολιτεία να θέσει στο ζενίθ της τον άνθρωπο. Ζητάμε να πάρει πίσω την άρση του καμποτάζ και να θεσμοθετήσει μέτρα στήριξης τόσο των ελλήνων ναυτεργατών όσο και της γυναίκας ναυτεργάτριας.

Ζητάμε πολλά; Όχι! Ζητάμε μόνο να τιμήσουν τα τριάντα χρόνια που χωρίς καμία στήριξη καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανό το θεσμό της ελληνίδας καπετάνισσας. Και που παρά τις αντιξοότητες έχουμε σήμερα να καμαρώνουμε αρκετές συναδέλφισσες σε βαθμό υποπλοιάρχου αλλά και πρώτου πλοιάρχου.

Αποδείξαμε πως μπορούμε να σταθούμε ισάξια με τους άντρες συναδέλφους στις γέφυρες των πλοίων. Και δεν ανεχόμαστε άλλο πια ούτε διακρίσεις εξαιτίας του φύλου μας ούτε και άλλη εκμετάλλευση των γυναικών ναυτικών με στόχο να χτυπηθεί συνολικά το ναυτεργατικό κίνημα. Σας είπαμε, ξέρουμε γιατί μας ανοίξατε την πόρτα. Δε μας κάνατε χάρη.

Μας βάλατε στα καράβια για τον ίδιο λόγο που τώρα βάζετε τους αλλοδαπούς. Χωρίς να νοιάζεστε αν θα τα καταφέρουμε επαγγελματικά. Μας θέλατε το πολύ πολύ για ανθυποπλοιάρχους. Δεν περιμένατε πως θα καταφέρουμε κάτι καλύτερο. Επιδιώκατε να δημιουργήσετε ζευγάρια ναυτικών. Να μένουμε περισσότερο στο πλοίο, να δεχόμαστε μικρότερους μισθούς για να μας ναυτολογήσετε μαζί. Κι όταν τα σχέδιά σας βγήκαν όλα πλάνα, βιαστήκατε να μας κλείσετε την πόρτα. Προτιμώντας τους αλλοδαπούς.

Ε, σας λέμε ότι και αυτό το σχέδιο πλάνη θα βγει. Θα φροντίσουν οι ναυτεργάτες γι' αυτό. Κι εμείς θα σταθούμε δίπλα τους. Δίπλα στο ταξικό ναυτεργατικό κίνημα. Γιατί αυτό και μόνο μας στήριξε αταλάντευτα τριάντα τόσα χρόνια. Αν μη τι άλλο χρωστάμε τώρα να ανταποδώσουμε.

Γιατί αχάριστες οι ελληνίδες καπετάνισσες δεν είναι. Και το ξέρετε. Όπως αγαπήσαμε τα καράβια σας όταν μας δώσατε την ευκαιρία να εργαστούμε , και υπερβάλαμε εαυτούς για να σταθούμε αντάξιες, ίδια τώρα τιμούμε τα τριάντα χρόνια της παρουσίας μας υποστηρίζοντας ολόψυχα τον αγώνα των ναυτεργατών.

Στο κάτω κάτω δε μας αφήσατε άλλο δρόμο. Ο αγώνας των ναυτεργατών είναι η μόνη μας ελπίδα να μη σβήσει ο κλάδος μας. Και να μην πάνε στράφι τριάντα χρόνια προσπάθειας και θυσίας.